อุบัติร้ายจำนนรัก [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : อุบัติร้ายจำนนรัก ตอนที่ 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 2

 

 

หกเดือนต่อมา...

ช่วงสายของวัน เจ้าของบ้านวัยกลางคนกำลังนั่งหน้าเคร่งเครียด ถกเถียงอยู่กับลูกชายเพียงคนเดียวภายในห้องรับแขก หลังจากท่านเองเพิ่งได้ทราบข่าวที่ลูกชายไปสร้างเรื่องเอาไว้ จากญาติของเพื่อนที่ไม่ได้ติดต่อกันมานาน

สาเหตุก็เพราะคนเป็นน้าที่ต้องอยู่ดูแลหลานสาวที่ประสบอุบัติเหตุจนเดินไม่ได้มาเป็นเวลาหลายเดือนล้มป่วยกะทันหัน จึงกลัวว่าหากตนตายไป หลานสาวจะไร้คนดูแล

รำไพจึงบากหน้ามาขอร้องให้ชายหนุ่มที่ขับรถชนหลานสาวของตน รับผิดชอบด้วยการรับมินตราไปอยู่ในความดูแล จนกว่ามินตราจะกลับมาเดินได้เป็นปกติ ทางคุณหมอที่รักษาหลานสาวก็บอกแล้ว ว่าอีกไม่เกินสองเดือนมินตราก็จะกลับมาเดินได้เหมือนเดิม และด้วยเหตุผลนี้ ทำให้คุณคณินต้องการให้ลูกชายเพียงคนเดียวรับผิดชอบหลานสาวของรำไพด้วยการแต่งงาน

“อะไรนะครับ!” คิมหันต์ถามกลับด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ เขาก็ต้องแต่งงานกับผู้หญิงพิการ

“แกจะตกใจไปทำไมเจ้าคิม พ่อก็แค่จะให้แกแต่งงานกับหนูเพลง” คนเป็นพ่อปรามเสียงเข้ม และไม่มีทางยอมให้ลูกชายปัดความรับผิดชอบต่อเรื่องนี้แน่ๆ และที่สำคัญ ท่านก็พึงพอใจในตัวว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้ไม่น้อย หลังจากได้ไปเยี่ยมเยียนมาสองสามครั้ง

“ผู้หญิงพิการแบบนั้นเหรอครับที่คุณพ่อจะให้มาเป็นเมียผม คิดได้ไงครับคุณพ่อ บอกเลยว่าผมไม่เอาด้วยหรอก”

คิมหันต์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่มีวันเอาผู้หญิงพิการมาทำเมียแน่ๆ ก็แล้วจะให้เอามาทำไม คนพิการทำอะไรก็ไม่ได้ ผู้หญิงแบบนี้มันคือภาระชีวิตชัดๆ

“แต่แกเป็นคนทำให้หนูเพลงต้องเป็นแบบนั้น แล้วตอนนี้น้าของหนูเพลงก็ไม่สบายมาก เลยไม่มีใครคอยดูแลหนูเพลง” คุณคณินเริ่มเสียงดังใส่ลูกชายบ้าง

“คุณพ่อก็เลยคิดจะให้ผมแต่งงาน เพื่อรับผิดชอบผู้หญิงพิการคนนั้นเหรอครับ”

“ใช่! เพราะพ่ออยากให้แกรับผิดชอบหนูเพลงด้วยการแต่งงาน แล้วก็รู้เอาไว้ว่าอีกไม่เกินสองเดือน หนูเพลงก็กลับมาเดินได้แล้ว เพราะฉะนั้น แกต้องแต่งงานกับหนูเพลง แล้วพ่อก็ไม่ยอมรับผู้หญิงคนไหนมาเป็นสะใภ้นอกจากหนูเพลง!

คนเป็นพ่อยื่นคำขาดเมื่อลูกชายค้านหัวชนฝา

“แต่ผมไม่อยากมีเมียพิการ ถ้าคุณพ่ออยากรับผิดชอบนัก คุณพ่อก็รับเป็นเมียเองเลยครับ ส่วนผมไม่เอา!

คิมหันต์โต้กลับเสียงเดือดดาล นึกอยากบุกไปฆ่าสองน้าหลานนั่นเสียจริง ที่จู่ๆ ก็โยนภาระมาให้เขา แต่อย่าฝันไปเลยว่าคนอย่างเขาจะยอมแต่งงานด้วย

“มันจะมากไปแล้วเจ้าคิม!” คนเป็นพ่อต่อว่าเสียงดังลั่นห้อง เรียกให้เหล่าคนใช้ภายในบ้านพากันมามุงดู แต่เพียงครู่เดียวก็แยกย้ายกันไปเมื่อหัวหน้าแม่บ้านมา

“มันมากตรงไหนล่ะครับ ในเมื่อคุณพ่ออยากได้ผู้หญิงพิการมาอยู่ในความดูแล คุณพ่อก็แต่งงานกับแม่นั่นเองสิครับ”

เถียงกลับเพราะอยากประชดผู้ให้กำเนิด โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่พูดออกไปนั้น กำลังทำให้คนเป็นพ่อมีแผนบางอย่างผุดขึ้นมา

“แกนี่มัน... จริงๆ เลยนะเจ้าคิม ไม่ว่ายังไงฉันก็จะให้แกแต่งงานกับหนูเพลงให้ได้ แล้วถ้าขืนแกไม่แต่ง ก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่อ!” คุณคณินยื่นคำขาดแล้วลุกเดินออกจากห้องรับแขก เพราะไม่อยากจะถกเถียงเรื่องนี้กับลูกชาย

“คุณพ่อ! ทำไมต้องมาบังคับผมด้วย ผมบอกแล้วไงว่าไม่แต่ง! ให้ตายก็ไม่แต่ง!” คิมหันต์โต้กลับอย่างหัวเสีย

“ก็ถ้าฉันไม่บังคับแก แล้วแกจะยอมแต่งงานกับหนูเพลงหรือเปล่าเจ้าคิม แล้วอย่าลืมว่าแกเป็นสาเหตุทำให้หนูเพลงพิการแบบนั้นเอง จำเอาไว้ด้วย”

คุณคณินหยุดเดินแล้วหันมาตอบลูกชายเสียงเข้มอย่างไม่ยอมอ่อนข้อให้

“แต่แม่นั่นทะเล่อทะล่าวิ่งออกมากลางถนนเองนะครับ ผมไม่ผิด แล้วทำไมผมต้องมารับผิดชอบด้วย แล้วระหว่างที่แม่นั่นนอนเจ็บอยู่โรงพยาบาล ผมก็ให้ทนายเข้าไปดูแลเรื่องค่ารักษาให้แล้ว แล้วนี่ยังจะมาเรียกร้องเอาอะไรอีก หรือว่าเงินที่จ่ายให้ไปมันไม่พอ สองน้าหลานนั่นถึงได้วิ่งโล่มาขอให้ผมแต่งงานด้วย!

คนเป็นลูกโต้กลับเสียงฉุนๆ 

“แล้วแกคิดว่าเงินที่แกจ่ายไปมันชดเชยกับสิ่งที่หนูเพลงต้องสูญเสียได้หรือไงเจ้าคิม”

“แล้วแม่นั่นเสียอะไรไปบ้างล่ะ ผมจะชดเชยให้” คิมหันต์ตอบกลับเสียงห้วน ยกมือเสยผมลวกๆ อย่างหัวเสียระคนหงุดหงิด เขาโกรธเกลียดสองน้าหลานนั่นจนอยากจะฆ่าให้ตายเสียเดี๋ยวนี้ จะได้เลิกวุ่นวายกับชีวิตของเขาเสียที

“แกแน่ใจ” คุณคณินหรี่ตามองลูกชายแล้วยิ้มนิดๆ

“ผมแน่ใจ แต่อย่ามาเรียกร้องให้ผมไปแต่งงานด้วยก็พอ”

คนเป็นลูกพูดดักทางเอาไว้ เพราะรู้ดีว่าบิดาคงจะวกกลับมาเรื่องเดิมอีกเป็นแน่

“แต่พ่อต้องการให้แกชดเชยให้หนูเพลงด้วยการรับหนูเพลงเป็นภรรยา แล้วแกก็ไม่ต้องกลัวไปหรอกว่าแกจะมีเมียพิการไปตลอดชีวิต เพราะอีกไม่ถึงสองเดือน หนูเพลงก็จะกลับมาเดินได้เป็นปกติแล้ว ว่างๆ แกก็หัดไปเยี่ยมหนูเพลงซะบ้าง จะได้ทำความรู้จักกับว่าที่ภรรยาของแกไปด้วย ไม่ใช่ส่งแต่ทนายไปดูแลเหมือนที่แกทำอยู่ตอนนี้”

ท้ายประโยคคนเป็นพ่อจงใจประชดคนเป็นลูก

“แต่ผมไม่อยากได้แม่นั่นเป็นเมีย!

“ถ้างั้นฉันก็จะให้หนูเพลงมาเป็นแม่เลี้ยงของแกดีไหมล่ะ” คุณคณินยื่นข้อเสนอ

“อะไรนะครับ!” คนเป็นลูกแทบจะตะโกนถาม จ้องมองบิดาด้วยสายตาคาดไม่ถึง เพราะไอ้ที่เขาพูดๆ ไปก่อนหน้านั้นเขาประชดต่างหาก ไม่ได้อยากได้แม่นั่นมาเป็นแม่เลี้ยงจริงๆ เสียหน่อย

“แกไม่ต้องตกใจไปหรอกเจ้าคิม แล้วแกก็ช่วยคิดให้มันดีๆ ว่าอยากให้หนูเพลงอยู่ในตำแหน่งไหนในบ้านหลังนี้ ระหว่างลูกสะใภ้ กับแม่เลี้ยงของแก กลับไปคิดซะ แล้วมาบอกฉัน”

พูดจบ คนเป็นพ่อก็เดินออกจากห้องรับแขกด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เพราะรู้จักนิสัยลูกชายดีว่าไม่มีทางยอมให้เขาแต่งงานใหม่เด็ดขาด!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha