อุบัติร้ายจำนนรัก [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : อุบัติร้ายจำนนรัก ตอนที่ 4


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 4

 


 

“พาฉันเข้ามาทำไม ออกไปนะ ออกไป” เจ้าของห้องเอ่ยปากไล่ส่ง เมื่อเขากำลังจะปิดประตูห้องนอนของเธอ หลังจากเขาบังคับให้เธอบอกและพาเธอเข้ามาอยู่ในห้องนอนกับเขา

“พามาเพราะอยากจะลองพิสูจน์ว่าผู้หญิงพิการอย่างเธอจะตอบสนองความอยากของฉันได้หรือเปล่าไง บอกไว้ตรงนี้เลยว่าฉันมันคนซาดิสม์เอามากๆ ระวังตัวไว้ให้ดีแล้วกัน” เขาขู่จบแล้วก็อุ้มเธอออกจากรถเข็น พาไปนั่งอยู่บนเตียงขนาดเล็กของเธอเอง

มินตราพยายามพาตัวเองหนี แต่ก็ไปไหนไม่สะดวกนักเพราะร่างกายไม่เอื้ออำนวย จึงเริ่มมองหาสิ่งที่พอจะปกป้องตัวเองให้พ้นจากคนใจร้ายได้ มือเล็กพยายามจะคว้าโคมไฟบนหัวเตียง โดยมีสายตาดุดันไม่ต่างจากเสือร้ายคอยมองอยู่ตลอดเวลา

“เธอคิดว่าโคมไฟอันเล็กแค่นั้นจะทำอะไรฉันได้” เขาเอ่ยถามเสียงเข้ม แววตาเต็มไปด้วยความเยาะหยัน แล้วเดินเข้าไปหาร่างเล็กที่กระเถิบไปคว้าเอาโคมไฟมาจนได้

“อย่าเข้ามานะ!” เจ้าของเสียงจับโคมไฟไว้มั่นและพร้อมจะใช้มันทำร้ายคนใจร้ายในทันที หากเขาเข้ามาแตะต้องตัวเธออีก

“จะแหกปากร้องไปทำไม เธออยากมีผัวมากไม่ใช่เหรอ ฉันก็กำลังจะสนองให้อยู่นี่ไง จะสนองให้ถึงใจเลยด้วย”

เสียงห้าวห้วนดังขึ้น ก่อนจะยื่นมือออกไปคว้าโคมไฟมาถือไว้เสียเอง เขามองมันเพียงนิดพร้อมกับยิ้มมุมปาก ก่อนจะโยนโคมไฟทิ้งไป

“คุณมันบ้า! ออกไปนะ อย่าเข้ามาใกล้ฉัน” เธอตะเบ็งเสียงต่อว่าคนใจร้าย ด้วยหวังว่าชาวบ้านละแวกใกล้เคียงอาจจะได้ยินแล้วพากันเข้ามาช่วย

“ถ้าฉันเข้าใกล้ แล้วเธอจะทำอะไรได้” พูดจบก็ตามมาด้วยเสียงๆ หนึ่งที่ทำให้เธอตกใจจนแทบช็อก

แควก!!

คิมหันต์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าสวยที่แดงก่ำ แล้วใช้มือกระชากเสื้อตัวสวยของเธอจนขาดวิ่น สองมือเล็กยกขึ้นปิดบังทรวงอกอวบอิ่มเกินตัวเอาไว้ด้วยมือสั่นเทา ริมฝีปากบางก็สั่นระริก

“หน้าอกเธอสวยดีนี่” คิมหันต์ยิ้มอย่างพึงพอใจกับขนาดทรวงอก ก่อนจะทิ้งตัวนั่งบนเตียงแล้วจัดการรั้งร่างบางเข้ามาใกล้

มินตราพยายามดิ้นรนหนี ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้าไปชิด ชิดเสียจนไอร้อนจากลมหายใจเป่ารดปลายจมูกโด่งรั้นของเธอ หญิงสาวเอนหน้าหนีไอร้อนนั้นด้วยใจเต้นระรัว ทรวงอกอวบอิ่มสะท้อนขึ้นลงตามแรงหายใจ โดยมีสายตาคู่คมจับจ้องไม่วางตา มุมปากของเขายกยิ้มนิดๆ

“คุณ...คุณจะทำอะไรฉัน” ถามเสียงสั่นเครือ น้ำตาพากันเอ่อคลอ เรียวปากสวยสั่นระริกไม่แพ้ใจดวงน้อย เธอพยายามกระถดกายหนีมือไม้แสนร้ายกาจนั่น แต่ก็เหมือนเดิม ทำยังไงก็หนีไม่พ้น

“เธอนี่ นอกจากจะพิการแล้วยังโง่อีกนะ” เสียงทุ้มพร่าดังชิดใบหูนุ่ม ลิ้นร้อนตวัดไล้ลามเลียสลับขบเม้มอย่างมีชั้นเชิง พึงพอใจมากทีเดียว กับเส้นขนที่พากันลุกชันของหญิงสาว

“ยะ...อย่านะ ปละ...ปล่อยฉัน” มินตราร้องห้ามเสียงสั่นเครือ สองมือเล็กเพียรผลักไสใบหน้าหล่อเหลาออกห่าง แต่กลับถูกมือหนาใหญ่รวบเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว

ลิ้นร้อนที่ร้ายกาจไม่แพ้ส่วนใดในร่างกาย ย้ายไปจูบไซ้ตามลำคอหอมกรุ่นด้วยกลิ่นของแป้งเด็ก เขาเผลอสูดดมอย่างเผลอไผล มือข้างที่ว่างก็เริ่มรุกรานไปตามท่อนขาเรียวสวยที่เจ้าตัวพยายามเบี่ยงหนีสุดชีวิต แต่ด้วยร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวยทำให้เธอไม่อาจหนีพ้น และตอนนี้ฝ่ามือร้อนระอุไม่ต่างจากเปลวไฟก็กำลังไต่ขึ้นสูงเรื่อยๆ

“อย่าอื้อ!” ปากหยักร้อนเคลื่อนมาปิดกั้นเสียงร้องห้าม เขาจูบเม้มกลีบปากบางหลอกล่อเรียกหาการตอบสนอง

สาวสวยที่อ่อนด้อยประสบการณ์และไม่เคยถูกชายใดจูบมาก่อนถึงกลับตัวอ่อนระทวย คิมหันต์ปล่อยมือจากมือเล็กแล้วบังคับให้สัมผัสตัวตนที่กำลังขยายตัวภายใต้กางเกงเนื้อดีจากแบรนด์ดัง

มินตราพยายามกระตุกมือออกจากมือของเขา เมื่อรู้ว่าสิ่งที่เธอกำลังแตะต้องมันคือสิ่งใด แต่มีหรือที่คนใจร้ายจะยอมปล่อยง่ายๆ มิหนำซ้ำยังนำพาให้มือเล็กที่สั่นเทาจัดการรูดซิปกางเกงของตนลง เพื่อปลดปล่อยตัวตนออกมาเผชิญโลกภายนอก

“รูดซิปกางเกงของฉันลงมินตรา แล้วฉันจะลดตัวยอมเป็นผัวสนองความอยากให้ผู้หญิงพิการอย่างเธอสักครั้งสองครั้ง”

คิมหันต์ถอนปากออกจากความหวาน แล้วกระซิบสั่งชิดเรียวปากบางที่บวมเจ่อจากแรงจุมพิต

มินตราสั่นหน้าปฏิเสธ อีกทั้งก็พยายามขยับสองขาหนีมือร้ายกาจ ที่ตอนนี้เปลี่ยนจากลูบไล้ผ่านเนื้อผ้านุ่มนิ่ม เป็นสอดมือผ่านชายกระโปรงผ้านิ่มของเธอเข้าไปสัมผัสเนื้อแท้

“คุณ...คิมหันต์ อย่าทำอะไรฉันเลย ฉะ...ฉันกลัว” เสียงหวานเอ่ยขอร้อง หยาดน้ำใสๆ ไหลอาบสองแก้ม ทว่าน้ำตาของเธอไม่ได้ทำให้คนใจร้ายนึกสงสารและเห็นใจเลยสักนิด

“กลัวเหรอ” เสียงทุ้มพร่าย้อนถาม ก่อนที่เขาจะแตะปลายนิ้วลงบนกุหลาบอวบอูม

เมื่อเขาจัดการเบี่ยงชั้นในตัวน้อยๆ ของเธอให้พ้นทาง มินตราก็สะดุ้งเฮือก ร่างกายร้อนผ่าว ร้อนหนาวสลับกันราวกับจะเป็นไข้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha