วิฬาร์ลิขิตรัก(จบแล้ว)

โดย: รัตนะมณี



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : บุรุษปริศนา


ตอนต่อไป

บทที่ 1

บุรุษปริศนา

 

            ...หนึ่งปีก่อน...


"คร้าบบบ..พี่กร ผมรู้แล้วครับ..อ่อ!ซัมเมอร์นี้ผมไม่กลับไทยนะพี่ จะไปหาวิวถ่ายรูปเจ๋งๆกับเพื่อนแถวๆ'ไนแองการ่า'สักหน่อย" เสียงปลายสายฟังดูมีความสุขที่จะได้ทำในสิ่งที่ตนเองรัก

"กัณณ์...อย่ามัวแต่เที่ยวถ่ายรูปจนไม่เป็นอันเรียนนะ ปีสี่แล้วรีบเรียนให้จบจะได้กลับมาหาพี่เสียที"  ผู้เป็นพี่ชายพยายามกล่าวเตือนด้วยความเป็นห่วง

"ทราบแล้วคร้าบบบ..คุณพ่อ" น้องชายทำเสียงเล็กเสียงน้อยล้อเลียนกลับมา

"ตั้งแต่คุณพ่อกับคุณแม่เสียไป พี่ก็เหลือแค่แกคนเดียวที่เป็นครอบครัวนะ ดูแลตัวเองดีๆด้วย"

"พี่กร..ทำไมพี่ไม่หาเมียสักคนล่ะพี่จะได้ไม่เหงา เอาแต่ทำงานจนไม่มีเวลาดูแลตัวเอง ระวังนะครับ"

"ระวังอะไรเจ้าตัวแสบ?" พี่ชายถามด้วยความสงสัย

"ก็..ระวังมังกรน้อยของพี่จะเป็นอัมพาตไปเสียก่อนน่ะสิคร้าบบบ" เสียงน้องชายหัวเราะล้อเลียนพี่ชายท้องคัดท้องแข็ง

"เดี๋ยวเถอะ!..เจ้ากัณณ์ ชักจะลามปามใหญ่แล้วนะ เดี๋ยวนี้กล้าเล่นกับพี่กับเชื้อ รีบไปมหาลัยได้แล้ว" พี่ชายดุเสียงขุ่นเมื่อน้องชายตัวดีที่อายุอ่อนกว่าถึงห้าปีเริ่มลามปาม

 

"ฮ่ะๆๆ...ผมอยู่บนรถเพื่อนครับพี่กร..นี่ก็กำลังจะ...เฮ้ยยยย!!!"

 

         เอี๊ยดดด!!!โครม!!!...

        เสียงจากปลายสายทำเอาหัวใจของ'พันกร'แทบหยุดเต้น ระล่ำระลักเรียกน้องชายเพียงคนเดียวสุดเสียง


"กะ..กัณณ์!..กัณณ์!!!"


 

          ...1 ปีต่อมา...


"อนิล!..รอฉันด้วย!" เสียงเพื่อนสาวร่างบางวิ่งผมดำยาวสยายตามหลังมาติดๆ

"แกจะตามฉันมาทำไมยัยปุ้ม..ฉันจะกลับบ้าน" หญิงสาวผมยาวหยักศกน้อยๆหันใบหน้าหวานมาหาเจ้าของเสียงเรียก

"เอาอีกแล้วนะ..อนิล พอถึงวันพระทีไรแกจะต้องรีบกลับบ้านทุกที" เพื่อนสาวหน้าหมวยชักสีหน้าใส่ด้วยอยากจะชวนเพื่อนซี้ไปส่องหนุ่มๆก่อนกลับบ้าน

"ปุ้ม..แกก็รู้ว่าฉันเฝ้ารอวันนี้มานานแค่ไหน" อนิลทำตาเยิ้มชวนฝันเมื่อนึกถึงบางอย่างที่เธอเฝ้ารออยู่

"ย่ะ!แม่คนประหลาด คงจะรีบกลับไปนอนคุยกับจิ้งจกในห้องนอนแกสักพัก แล้วรีบหลับเพื่อไปพบเทพบุตรสุดหล่อในฝันคนนั้นอีกล่ะสิ!" ปุรันยาหรือปุ้มเพื่อนสนิทของอนิลตั้งแต่สมัยอนุบาลยันทำงานเอ่ยประชดเสียงหนักๆพร้อมใบหน้าหงิกงอด้วยความน้อยใจ

"ชู่ว!!! ยัยปุ้ม..แกจะเสียงดังทำไมเดี๋ยวใครได้ยินเข้าเขาก็หาว่าฉันบ้าน่ะสิ" อนิลรีบยกนิ้วชี้มาแตะปากตนเองส่งเสียงชู่ว..เพื่อเตือนให้เพื่อนสาวเบาเสียงลง

"อนิลลลล..แกจะไปคอยชายในฝันที่ไม่มีตัวตนทำไมกัน..ไปกับฉันน๊าาา..แล้วแกจะเจอผู้ชายตัวเป็นๆที่จับต้องได้จริงๆ" ปุรันยาทำเสียงออดอ้อน

"ไม่เอา..ผู้ชายพวกนั้นไม่เหมือนเทพบุตรในฝันของฉันหรอก ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเขาเป็นใครแต่ฉันชอบเขาไปแล้วนิ" อีกฝ่ายยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง

"งั้นก็ตามใจแก..ยัยอนาถ ฉันงอนแกแล้ว!" ปุรันยากล่าวประชดแล้วสะบัดหน้าหันหลังกลับไปทันที

"ฉันชื่อ'อนิล'ไม่ใช่อนาถ..ยัยปิรันย่า!" อนิลตะโกนไล่หลังเพื่อนสาวพลางส่ายหน้าระอาใจกับความขี้งอนของเพื่อนสนิท...

.

.

 

"เฮ้ย!มันหนีไปทางนู้นแล้ว..ไปดักมันเร็ว!"

เสียงตะโกนออกคำสั่งจากหัวหน้าฝูง ทำให้แมวจรจัดอีกสามสี่ตัวรีบกระจายกันไปดักทางผู้มาจากต่างถิ่น

"มันบาดเจ็บคงหนีไปได้ไม่ไกล" เจ้าแมวดำหางสั้นกุดตัวหนึ่งเอ่ยบอกเพื่อนในฝูง

"ไวจริงๆ!มันหายไปไหนแล้วนะ เจ้านี่ไม่ธรรมดาเลยกล้าทำให้ลูกพี่'เหลือง'ของเราเป็นแผลได้" เสียงของแมวหนุ่มลายขาวดำอีกตัวเอ่ยขึ้น

"มันคงหลงมาจากไหน..แต่ดันซวยที่มาเจอลูกพี่เหลืองของเรา" เจ้าแมวหนุ่มสามสีเอ่ยขึ้นบ้าง

"กลับเถอะ!ทางนั้นเป็นบ้านของแม่สาวอนิล..หล่อนเคยเตือนเราไม่ให้ไปยุ่มย่ามแถวบ้านหล่อนไม่งั้นจะบอกเทศกิจให้มาจับพวกเรา แถมยังชอบเขวี้ยงของใส่เราอีกต่างหาก" เจ้าดำหางกุดพยักหน้าบอกสหายในทีมแล้วกระโดดข้ามกำแพงกลับไป แมวหนุ่มอีกสองตัวจึงกระโดดตามหลังไปด้วย



"เฮ้อออ! เกือบไม่รอดแล้วสิเรา..แมวบ้าพวกนี้บ้าอำนาจพอๆกับคนเลย"

หลังจากแมวจรจัดหายลับไป แมวหนุ่มสีเทาหรือสีดอกเลาตัวหนึ่งก็เดินขากระเผกออกมาจากที่ซ่อนทันที

"อุ๊ย!แมวสีสวาดนี่นา น่ารักจังเลยเจ้าเหมียวนานๆจะมีแมวมงคลหลงมาสักตัว แกมาจากไหนเอ่ย?" เสียงหวานละมุนของหญิงสาวทำให้แมวหนุ่มต้องหันไปมองดู

"เอ๋?...ขาเจ็บนิหน่าเลือดออกด้วยไปโดนอะไรมาน่ะเจ้าเหมียว" น้ำเสียงหญิงสาวบ่งบอกถึงความสงสาร สีหน้าเป็นห่วงแมวแปลกหน้าที่เพิ่งได้พบกัน

"เอ่อ..ถ้าผมบอกไปแล้วคุณจะฟังภาษาแมวรู้เรื่องไหมล่ะครับ..คุณผู้หญิง" เจ้าแมวหนุ่มสีเทาเอ่ยรำพึงรำพันกับตัวเองพลางถอนหายใจ

"ฟังรู้เรื่องสิ..ฉันฟังภาษาสัตว์ได้ทุกชนิดแถมคุยกับแมวอย่างเธอได้ด้วยนะเจ้าเหมียว" คำตอบของหญิงสาวทำเอาแมวหนุ่มตกตะลึงอ้าปากค้าง

"คะ..คุณเข้าใจที่ผมพูดหรือ?"

"ใช่..ฉันเข้าใจที่เธอพูด..ฉันชื่ออนิลแล้วเธอล่ะเจ้าเหมียว?" อนิลนั่งยองยิ้มให้แมวหนุ่มตรงหน้า

"ผม..ชื่อ..ชัตเตอร์" แมวหนุ่มลองบอกชื่อตนเองไปเพื่อพิสูจน์ว่าหญิงสาวผู้นี้จะฟังภาษาแมวอย่างมันรู้เรื่องจริงหรือเปล่า

"ชัตเตอร์..ยินดีที่ได้รู้จักจ๊ะ" อนิลทวนชื่อเจ้าแมวหนุ่มพร้อมลูบหัวของมันแล้วเอ่ยทำความรู้จัก

"คุณเข้าใจที่ผมพูดจริงๆด้วย..งั้นคุณคงจะช่วยเหลือผมได้แน่ๆ" เจ้าชัตเตอร์แมวหนุ่มสีเทารู้สึกยินดีอย่างที่สุดเหมือนค้นพบสิ่งที่ตามหามานาน

"เธอมีอะไรให้ฉันช่วยหรอ..ชัตเตอร์?" อนิลถามด้วยความเมตตา

"ช่วยพาผมไปส่งที่บ้านได้ไหมครับ..เอ่อ..เจ้านายผมคงตามหาผมจนวุ่นแล้ว" แมวหนุ่มเอ่ยบอกความประสงค์ด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน

"บ้านเธออยู่ที่ไหนล่ะ?" อนิลถามแมวหนุ่มพลางเหลือบดูนาฬิกาที่ข้อมือ

       "หมู่บ้าน............" เจ้าชัตเตอร์พยายามบอกรายละเอียดทั้งหมดแก่หญิงสาวอยู่ครู่หนึ่ง

"โอ้ววว!...ไกลขนาดนั้นเธอมาถึงนี่ได้ไงน่ะ" อนิลทำเสียงสูงตกใจในความไกลของที่อยู่ผู้เป็นนาย ตอนนี้ใกล้จะค่ำแล้วด้วยบิดาก็รออยู่..คิดอยู่ชั่วอึดใจจึงตัดสินใจเอ่ยออกบอกเจ้าแมวหนุ่ม

"ชัตเตอร์..ฉันพาเธอไปส่งวันนี้ไม่ได้หรอกนะ เอาอย่างนี้ละกันไปรักษาแผลที่บ้านฉันก่อน อีกสองวันจะเป็นวันหยุด...แล้วฉันจะพาเธอไปส่งนะ"

"แต่ว่า..เจ้านายผมกำลังต้องการผม ผมต้องกลับไปหาเขา..ช่วยผมหน่อยนะพี่สาว" เจ้าแมวหนุ่มพยายามอ้อนวอน

"เสียใจนะชัตเตอร์..พ่อฉันรอกินข้าวอยู่แล้วนี่ก็เริ่มค่ำแล้วด้วย..เธอไปรักษาแผลกับฉันก่อนจะดีกว่านะ..ยิ่งแถวนี้มีแมวอันธพาลอยู่ด้วยถ้าเธอไปตอนนี้อาจโดนรุมทำร้ายเอาได้"

อนิลพูดในสิ่งที่มันเพิ่งจะเจอมา ชัตเตอร์จึงชะงักครุ่นคิดด้วยความอึดอัดใจแต่ก็ไม่สามารถจะทำอะไรได้นอกจากรอเท่านั้น

 

"เอาแบบนั้นก็ได้ครับ ต้องขอรบกวนด้วยนะครับพี่สาวคนสวย" แมวหนุ่มทำตัวนอบน้อมเสียจนหญิงสาวรู้สึกประหลาดใจ

"เธอเป็นแมวที่มีมารยาทจังเลย..ฉันไม่เคยเห็นแมวตัวไหนเป็นเหมือนเธอเลยชัตเตอร์"

"เอ่อ..เจ้านายผมสอนน่ะครับพี่สาว" แมวหนุ่มตอบพลางเอาหัวคลอเคลียมือและแขนหญิงสาวขณะที่อุ้มมันขึ้นมาแนบอก

"เจ้านายเธอดูจะมีระเบียบมากเลย คงจะเป็นผู้หญิงใช่ไหม?" อนิลถามในขณะที่อุ้มมันเดินกลับบ้าน

"หนุ่มหล่อต่างหากครับ..โสดด้วย" เจ้าแมวรีบอวดเจ้านายของมัน

"แหม..ฉันชักอยากจะเห็นเจ้านายของเธอเสียแล้วสิ ว่าจะหล่ออย่างที่บอกไหม" อนิลยิ้มขำกล่าวทีเล่นทีจริงกับเจ้าแมวหลงทาง

"รับรองได้..พี่สาวเห็นแล้วจะหลงรักเจ้านายผม เขาเป็นคนดีมากแถมไม่เจ้าชู้..จริงๆต้องบอกว่าไม่สนใจผู้หญิงเลยมากกว่า" เจ้าชัตเตอร์ได้ทีสาธยายให้หญิงสาวที่กำลังอุ้มตนได้ฟัง

"อ้าว..ทำไมล่ะเพราะอะไรเขาถึงไม่สนใจผู้หญิงมีปมด้อยอะไรหรือเปล่า?" อนิลรู้สึกสงสัยในสิ่งที่ชายผู้นี้เป็น

"เอิ่ม..เขา..ป่วยน่ะครับเป็นโรคเข้าใกล้ผู้หญิงไม่ได้ เวลาโดนตัวผู้หญิงเขาจะมีอาการผื่นขึ้นทั้งตัว..น่าสงสารมากครับ"

"หืมม..เป็นโรคที่ประหลาดจัง แต่ก็น่าเห็นใจเจ้านายเธออยู่นะ มิน่าถึงโสด" อนิลแสดงน้ำเสียงเห็นใจชายหนุ่มที่เจ้าแมวพูดถึง



 

"อนิล! กลับมาแล้วหรือลูก?"

            เสียงของชายวัยกลางคนเอ่ยถามมาจากในครัว ขณะที่อนิลเปิดประตูเข้าไปในบ้าน

"มาแล้วค่ะ พ่อ" หญิงสาวส่งเสียงตอบกลับไปพร้อมๆกับวางเจ้าแมวหนุ่มลงบนโต๊ะที่มีอุปกรณ์ทำแผลอยู่ใกล้ๆ

"รอฉันอยู่ตรงนี้ก่อนนะพ่อหนุ่ม" อนิลบอกเจ้าแมวเสียงเบา ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องครัว


 

"เฮ้!เจ้าแมว..เป็นไงมาไงถึงกลับมาพร้อมกับแฟนฉันได้น่ะ..ฮึ!"

เสียงที่ดังมาจากผนังห้องรับแขกดูไม่พึงพอใจทำให้แมวหนุ่มต้องหันมองหาเจ้าของเสียง

"หืม..เจ้าจิ้งจกพี่สาวคนสวยนั่นแฟนแกหรือไง?" แมวหนุ่มถามออกไปแกมประชดประชันเมื่อได้เห็นว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นตัวอะไร

"ช่ายยย..แฟนฉันเองเราคุยกันทุกวัน นอนห้องเดียวกันทุกวัน..อย่านะเฟ้ย อย่าคิดจะแย่งแฟนฉันเชียวได้เห็นดีกันแน่ๆ" เจ้าจิ้งจกขู่เสียงดังสนั่น แต่แมวหนุ่มหาได้สนใจแม้แต่น้อยแถมยังทำหน้าระอากับความไม่เจียมตัวของเจ้าจิ้งจก

"อนิล..จิ้งจกมันเป็นอะไรหรือลูก..ทำไมมันร้องเสียงดังขนาดนี้" เสียงผู้เป็นพ่อเอ่ยถามลูกสาวหลังจากได้ยินเสียงจิ้งจกร้องดังผิดปกติ

"มันคงจะกลัวเจ้าแมวที่อนิลอุ้มกลับมาด้วยน่ะค่ะ" หญิงสาวตอบผู้เป็นพ่อพอเป็นพิธีไม่อยากจะสาธยายถึงความกร่างของเจ้าจิ้งจกตัวดี

"นี่ไปช่วยแมวหลงทางอีกแล้วใช่ไหม คราวนี้ต้องช่วยเหลืออะไรมันล่ะลูก?" ผู้เป็นพ่อกล่าวด้วยความเคยชิน เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ลูกสาวนำสัตว์แปลกหน้าเข้าบ้าน

"มันบาดเจ็บค่ะพ่อ..หลงทางมาด้วยให้มันอยู่กับเราสักสองวันนะคะ เดี๋ยววันหยุด..อนิลจะพามันไปส่งให้เจ้าของเขาค่ะ" ลูกสาวตอบเสียงใสพร้อมๆกับเข้าไปกอดเอวอ้อนผู้เป็นบิดาที่กำลังจัดสำหรับกับข้าว

"ลูกก็บอกเจ้าแมวนั่นด้วยละกันว่าอย่าทำข้าวของตกแตก ขับถ่ายให้เป็นที่เป็นทางไม่งั้นพ่อจะโยนมันออกไปนอกบ้านทันที"

ผู้เป็นบิดาบอกกฏระเบียบพร้อม เนื่องจากตัวก่อนๆที่ลูกสาวเคยช่วยมานั้นทั้งดื้อทั้งซนเสียจนผู้เป็นพ่อต้องกุมขมับ

"ทราบแล้วค่ะ เดี๋ยวอนิลจะบอกเจ้าชัตเตอร์เอาไว้" ลูกสาวยิ้มหวานตกปากรับคำอย่างดี

"กินข้าวกันเถอะลูก เดี๋ยวพ่อจะเตรียมตัวไปสวดมนต์ทำสมาธิแล้ว วันนี้เป็นวันพระใหญ่ด้วย"

"ค่ะ..พ่อ"

 

       หลังจากทานมื้อค่ำกับผู้เป็นบิดาเรียบร้อยแล้ว อนิลจึงอุ้มเจ้าชัตเตอร์แมวหนุ่มหลงทางขึ้นไปบนห้องนอนตนเองพร้อมอุปกรณ์ทำแผล

"พี่สาว..คืนนี้จะให้ผมนอนในห้องนี้ด้วยหรือ?" แมวหนุ่มถามในขณะที่อนิลกำลังทำแผลที่ขาหน้าด้านขวาใกล้จะเสร็จเป็นที่เรียบร้อย

"ใช่จ๊ะ..เพราะพ่อฉันกลัวเธอจะไปทำข้าวของตกแตก อีกอย่างฉันมีกระบะทรายสำหรับขับถ่ายในห้องนี้ด้วยนะ เพราะฉันชอบพาพวกสัตว์บาดเจ็บหลงทางมาเป็นประจำ ห้องฉันเลยคล้ายจะกลายเป็นห้องพักชั่วคราวสำหรับพวกสัตว์ไปแล้วล่ะ" หญิงสาวตอบพลางส่งยิ้มหวานให้เจ้าเหมียวตรงหน้า

"พี่สาวเป็นคนใจดีจังเลยนะครับ แฟนพี่คงรักพี่มากและเขาคงเป็นหนุ่มผู้โชคดีที่สุด" เจ้าแมวหนุ่มพยายามมองหารูปภาพคนรักของหญิงสาวในห้อง

"หึหึ..ฉันยังไม่มีแฟนหรอกพวกผู้ชายคงไม่ชอบผู้หญิงแปลกๆอย่างฉันสักเท่าไหร่" อนิลเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

"จริงๆพี่สาวเป็นคนสวยนะ เพียงแค่พี่สาวไม่ได้แต่งเนื้อแต่งตัวลองหันมาดูแลใส่ใจตัวเองเสียหน่อย รับรองหนุ่มๆที่ไหนได้เห็นเป็นต้องเหลียวมองแน่ๆ" เจ้าแมวหนุ่มลอบมองอนิลตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วบอกออกมาตามความรู้สึกของตนเอง

"เอาหล่ะเสร็จแล้ว..ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะพ่อหนุ่ม อุ๊ย..ลืมไป!เธอคงหิวแล้ว"

อนิลลุกขึ้นไปจัดเตรียมที่ทางให้เจ้าแมวหนุ่มพร้อมทั้งเทอาหารเม็ดใส่ไว้ให้ใกล้ๆที่นอนเล็กๆของมัน จากนั้นจึงอุ้มมันไปวางไว้แล้วหันไปถอดเสื้อผ้าโยนใส่ตระกร้าเหลือเพียงชุดชั้นใน ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันตัวหลวมๆแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

"เฮ้ย!...ปะ..โป๊..เป็นผู้หญิงแท้ๆไม่รู้จักระวังตัวเลย" เจ้าแมวหนุ่มยกเท้าหน้าปิดตาแทบไม่ทันเกือบได้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของหญิงสาวต่อหน้าต่อตา

"แกเป็นอะไรมากไหมเจ้าแมว! แค่แฟนฉันเปลื้องผ้าเข้าห้องน้ำทำมาเป็นปิดหูเป็นตา ฉันเห็นจนเบื่อแล้ว แกเป็นแมวแท้ๆจะมาเขินอายทำไมกับมนุษย์ผู้หญิง เอาไว้ให้มีแมวสาวๆมาอ่อยแกก่อนเถอะ..ค่อยว่ากัน" เสียงเจ้าจิ้งจกตัวเดิมเอ็ดตะโรมาอีกหน

"นี่แกตามพี่สาวเขาไปทุกที่หรืออย่างไรไอ้จิ้งจกโรคจิต" เจ้าแมวหนุ่มโต้กลับไปบ้าง

"เฮ้ๆ!ฉันเป็นเจ้าของบ้าน แกเป็นแค่ผู้มาขออาศัยชั่วคราวอย่ามาเสียมารยาทกับฉันนะ" เจ้าจิ้งจกส่งเสียงขู่แสดงความเป็นเจ้าของ

"อย่าให้ฉันหมดความอดทนนะไอ้จิ้งจก เดี๋ยวพ่อสอยลงมาขย้ำเสียหรอก" คราวนี้เจ้าแมวหนุ่มเริ่มทนความกร่างของมันไม่ไหว ลุกขึ้นทำท่าจะเอาจริง

"ที่รัก!เจ้าแมวโหดมันจะกินผมแล้ว..ช่วยผมด้วย!"

เสียงร้องของเจ้าจิ้งจกดังจนอนิลต้องเปิดประตูห้องออกมาในสภาพผ้าขนหนูพันกาย ใส่หมวกอาบน้ำครอบศรีษะเนื้อตัวเต็มไปด้วยหยดน้ำ

 

"หยุดเสียงดังเสียที...จอร์จ! นี่ไปหาเรื่องชัตเตอร์เขาใช่ไหม?"

"โธ่..ที่รัก ผมมาชวนเจ้าแมวคุยด้วยเฉยๆ..แต่มันดันอยากจะกินผมซะงั้น อนิลครับ..จอร์จไม่ได้เป็นฝ่ายหาเรื่องนะ" เจ้าจิ้งจกพยายามแก้ตัว

"เอ่อ..พี่สาว..ไปอาบน้ำให้เสร็จแล้วแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนเถอะครับ ค่อยออกมาคุยกัน" ชัตเตอร์รีบบอกให้อนิลที่อยู่ในสภาพค่อนข้างล่อแหลมกลับเข้าไปในห้องน้ำ

"ทำไมจ๊ะ..เขินฉันหรอ?" อนิลได้ฟังคำเจ้าแมวหนุ่มอดขำในความสุภาพเกินแมวไม่ได้จึงแสร้งทำผ้าเช็ดตัวให้หลวมขึ้นอีก

"ก็ถ้าพี่สาวอยากจะโชว์สัดส่วนให้ดู ผมก็ไม่ขัดล่ะนะ"

คราวนี้แววตาเจ้าแมวหนุ่มเปลี่ยนไปทันที จ้องมองเรือนร่างที่โผล่พ้นประตูห้องน้ำตาเป็นมันพร้อมเลียริมฝีปาก จนหญิงสาวรู้สึกหวาดหวั่นจนต้องรีบปิดประตูห้องน้ำ

"เจ้าแมวแกไปจ้องแฟนฉันทำไม!" เจ้าจิ้งจกรีบแผดเสียงใส่ทันทีที่อนิลปิดประตูห้องน้ำ

"หุบปากไปเลยไอ้จอร์จ!" คราวนี้ชัตเตอร์ขู่ฟ่อเสียจนเจ้าจิ้งจกจอร์จต้องวิ่งหลบฉากไปอย่างรวดเร็ว

หลังอาบน้ำเสร็จอนิลออกมาจากห้องน้ำก็พบว่าเจ้าแมวหนุ่มได้นอนขดตัวหลับไปเสียแล้ว จึงล้มตัวลงนอนบ้างแล้วค่อยๆหลับตา

เมื่อนึกได้ถึงบางอย่างเจ้าตัวก็เผลอยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เพราะจะได้พบใครบางคนที่เฝ้ารออยู่ในฝัน...



 

"คุณ! คุณ!"  เสียงใครบางคนเอ่ยเรียกอยู่ใกล้ๆหู

"อ้าว..คุณนั่นเอง..มาแล้วหรือคะ? อนิลเอ่ยถามบุรุษหนุ่มรูปหล่อเบื้องหน้า

"นี่ผมมาหาคุณอีกแล้วสินะ...ผมไม่รู้ตัวเลยจริงๆว่าผมมาที่นี่ได้อย่างไร แล้วผมเป็นใครกัน?" ชายหนุ่มปริศนาเอ่ยกับตนเองด้วยความงุนงง

"คุณจำไม่ได้อีกแล้วหรือคะพอจะนึกชื่อตัวเองได้ไหม?" หญิงสาวพยายามสอบถาม

"ผม..ชื่อ...เอ่อ...โอยย..จำไม่ได้ผมจำไม่ได้!..แล้วนี่ผมตายแล้วหรือยัง?" บุรุษหนุ่มพยายามนึกหาคำตอบ แต่จนแล้วจนรอดก็นึกไม่ออก

 

"เฮ้อ!คุณมาเจอฉันทุกวันพระจนจะครบปีแล้วนะ คุณก็ยังจำอะไรไม่ได้เหมือนเดิม...ถามหน่อยเถอะค่ะเพราะอะไรคุณถึงมาหาฉันได้ล่ะคะ?" อนิลถามบุรุษหนุ่มตรงหน้าด้วยความสงสัยที่เก็บงำมาแรมปี

"...ผมเห็น..เส้นด้าย!..ด้ายสีแดงใกล้ๆตัวผม เลยเดินตามด้ายแดงนั้นมา ใช่แล้ว..ที่ผมพอจะนึกออก" บุรุษหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา ผิวขาวร่างสันทัดพยายามรื้อฟื้นความทรงจำในครั้งแรกๆที่มาพบกับอนิลในฝัน

"เอ๋!...ด้ายแดงหรือ?" อนิลรู้สึกแปลกใจกับคำกล่าวของชายหนุ่ม เท่าที่เคยได้ยินมาหรือที่เคยได้อ่านในนิยายรักโรแมนติก..เจ้าด้ายแดงนี่หมายถึงเนื้อคู่ไม่ใช่หรือ? คิดแล้วก็แอบหน้าแดงใจเต้นอยู่คนเดียว

"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?" บุรุษปริศนายืนจ้องหน้าเมื่อเห็นอนิลทำท่าทางแปลกๆเหมือนเขินอายอะไร

"เอ่อ..คุณคะ คือว่า..ฉันอยากจะสารภาพบางอย่างกับคุณค่ะ" หญิงสาวตัดสินใจรวบรวมความกล้า ตั้งใจจะเอ่ยความในใจที่มีมานานให้ชายหนุ่มได้รู้

"อะไรหรือคุณ?" หนุ่มหล่อจับจ้องใบหน้าเรียวงามได้รูปตรงหน้า ตั้งใจรอฟังสิ่งที่อีกฝ่ายจะบอก

"ถึงฉันจะไม่รู้ว่าคุณเป็นใครมาจากไหน..แต่ว่าฉันก็...เอ่อ..คือ..ฉัน..ชะ..ชอบ......!!!"

            ยังไม่ทันที่จะกล่าวจบริมฝีปากอุ่นๆก็ประกบแนบเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว อนิลใจเต้นระรัวไม่คาดคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่..เอ๊ะ!ทำไมรสจูบของเขาถึงมีกลิ่น..เหมือน...อาหารเม็ด!

                                                     

                                                       ........................

 

 

 


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"หญิงสาวผู้คุยกับสัตว์รุ้เรื่อง..เขาเป็นโรคผื่นแพ้ผู้หญิงและน้องชายที่ตายไปแล้วแต่ยังคงห่วงพี่ชาย"

รัตนะมณี


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha