วิฬาร์ลิขิตรัก(จบแล้ว)

โดย: รัตนะมณี



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 8 : ข้อแลกเปลี่ยน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                          บทที่ 8
                   ข้อแลกเปลี่ยน


"กะ..กัณณ์" 

อนิลรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบมาอยู่ที่ตาตุ่ม เด็กหนุ่มร่างโปร่งแสงยิ้มให้อย่างอารมณ์ดี

'.....วันพระ'

เสียงของเขาเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน..จับใจความได้แค่ประโยคสุดท้ายเท่านั้น จากนั้นร่างโปร่งแสงก็เลือนหายไปต่อหน้าต่อตาอนิล

"กรี๊ดดดด!"

อนิลตกใจสุดขีดโผเข้ากอดพันกรไว้แน่น ตัวสั่นจนคนถูกกอดรู้สึกได้ถึงความกลัว พันกรจึงโอบกอดตอบเพื่อปลอบขวัญแม้ไม่รู้สาเหตุในการหวาดกลัวครั้งนี้ของอนิล

"อนิล..คุณเป็นอะไร?"

"กลัว..ฉะ..ฉันกลัว"

หญิงสาวเอ่ยตอบแค่นั้นแล้วก็เอาแต่หลับตาซุกอ้อมอกอุ่นอยู่อย่างนั้น พันกรได้แต่ลูบศรีษะปลอบโยนคนในอ้อมกอดอยู่เนิ่นนาน กว่ากายคนตัวเล็กจะหยุดสั่นค่อยๆดีขึ้น

"คุณ...ดีขึ้นไหม..คุณเป็นอะไรบอกผมได้หรือยัง?"

"..."

"อนิล...คุณยังไม่หายกลัวหรือครับ?"

"..."

"อนิล?"

"..."

ไร้วี่แววการตอบรับจากคนตัวเล็ก มีเพียงความเงียบและอาการไม่ไหวติง จนพันกรเริ่มเป็นห่วงก้มหน้าลงมาดูคนในอ้อมกอด

"อ้าว..หลับไปเสียแล้ว เอายังไงดีล่ะทีนี้"

พันกรค่อยๆพยุงร่างคนตัวเล็กให้นอนลงจัดท่านอนให้อยู่ในท่าสบายที่สุดแล้วห่มผ้าให้ โดยไม่มีวี่แววว่าจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแม้แต่น้อย


"สวัสดีครับ..คุณปุ้ม ผมมีปัญหาเล็กน้อยอยากรบกวนครับ..."

ชายหนุ่มตัดสินใจโทรศัพท์หาเพื่อนสาวของอนิลเพื่อสอบถามเรื่องคนที่บ้านของอนิล ตั้งใจจะโทรศัพท์ไปแจ้งให้ทราบเพื่อไม่ให้ทางบ้านเป็นห่วง จึงได้รู้ว่าวันนี้หญิงสาวต้องอยู่บ้านคนเดียวเพราะผู้เป็นพ่อได้ไปถือศีลอยู่ที่วัด

"ถ้าอย่างนั้นผมให้อนิลค้างที่นี่นะครับ..รับรองว่าเพื่อนของคุณจะปลอดภัย ไม่มีอะไรเสียหายแน่นอนครับ" พันกรรับรองกับปุรันยาเป็นมั่นเหมาะ

"ฉันเชื่อคุณค่ะ..ถึงจะมีอะไรบ้างนิดๆหน่อยๆก็คงไม่สึกหรอเท่าไหร่หรอกค่ะ" เสียงของปุรันยาออกจะยินดีเสียด้วยซ้ำเมื่อรู้ว่าเพื่อนสาวต้องค้างคืนกับชายหนุ่มสองต่อสอง

"เอ่อ..ผมให้เกียรติ..อนิลครับ ผมจะไม่ทำอะไรแบบนั้นตอนเธอไม่รู้สึกตัวอย่างแน่นอน คุณปุ้มไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมชอบเพื่อนคุณจริงๆ"

พันกรยืนยันในความเป็นสุภาพบุรุษกับปุรันยา เพื่อแสดงความจริงใจก่อนที่ปุรันยาจะวางสายไปด้วยรอยยิ้มกริ่มแอบเขินแทนเพื่อนสาวนิดๆ


"เฮ้อ!..เพื่อนคุณดูจะเชียร์จังเลยนะ จะรู้ไหมว่าผมต้องใช้ความอดทนอดกลั้นขนาดไหน ยิ่งคุณหลับแบบนี้..เย้ายวนชะมัด แต่..ผมรับปากเพื่อนคุณแล้วว่าผมจะไม่ทำอะไรคุณตอนไม่รู้สึกตัว...ถ้ารู้สึกตัวค่อยว่ากันอีกที...ดีไหมครับอนิล..หึหึ"

พันกรยืนอมยิ้มมองร่างบางที่หลับปุ๋ยไปตรงหน้าด้วยความเอ็นดูและรู้สึกรัก ความรู้สึกที่ถาโถมปนเปไปหมด ทั้งอยากลองสัมผัสอยากนอนกอด แต่ก็อยากทนุถนอมปกป้อง ตลอดเวลาเกือบสามสิบปีที่เกิดมาพันกรไม่เคยรู้สึกกับใครแบบนี้มาก่อนเลย เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกทำตัวไม่ค่อยถูก ยืนเก้ๆกังๆอยู่นานจนในที่สุดก็ตัดสินใจเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วหยิบหมอนกับผ้าห่มมานอนที่โซฟาด้านนอก...


'พี่สาว..พี่สาวครับ' เสียงใครคนหนึ่งเอ่ยเรียก

'ธะ..เธอ..ผะ..ผู้ชายในรูป' อนิลตกใจแทบช็อคเมื่อได้เห็นว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นใคร

'พี่จะกลัวผมทำไม..เราก็เคยเจอกันแล้ว' อีกฝ่ายอมยิ้มเดินเข้ามาใกล้

'กรี๊ด!...หยุด..อย่าเข้ามานะ..เธอเป็นผี' อนิลรีบยกมือทั้งสองขึ้นห้ามพร้อมตะโกนบอกอย่างรวดเร็ว

'โธ่..พี่สาว..นี่มันในฝัน..ตอนนี้พี่ก็เป็นวิญญาณเหมือนกันแหล่ะครับ'

'ห่ะ!..ฝัน..ฝันหรอ?' อนิลหันมามองตัวเองแล้วลองหยิกแขนและตบตีหน้าตัวเองดู

'จริงด้วย..ไม่เจ็บ..เฮ้อ!ที่แท้ก็ฝันไป...เอ๊ะ!แต่เธอก็ตายไปแล้วอยู่ดี เธอเป็นผี!' 

'ผมไม่หักคอพี่สาวหรอกครับ...ผมมีเรื่องอยากขอร้อง' เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยสีหน้าที่จริงจังขึ้น

'จะขอให้ฉันทำบุญกรวดน้ำไปให้ใช่ไหม..ได้ๆจะรีบทำไปให้นะ..แล้วไม่ต้องมาอีกฉันกลัว' อนิลรีบบอกออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันรอให้อีกฝ่ายเอ่ยก่อน

'นั่น..มันก็ใช่ด้วย แต่สิ่งที่ผมจะขอคือเรื่องพี่ชายผม..เรื่องพี่กร' ผู้เป็นวิญญาณถึงกับแสดงท่าทีถอนหายใจกับท่าทีของหญิงสาว

'เธอจะขอให้ฉันช่วยอะไรล่ะ?' อนิลพยายามข่มความกลัวถามออกไป

'ผมอยากให้พี่กรแต่งงานมีเมียเสียที..จะได้มีคนดูแลพี่ชายผม' เด็กหนุ่มมองหน้าอนิลด้วยสายตาที่มีความหวัง

'แล้วเธอมาบอกฉันทำไม..ไม่ไปบอกพี่ชายเธอเองล่ะ?'

'ผม...ไม่อยากให้พี่กรต้องเสียใจอีก..ยิ่งเขาเห็นผมเขาก็ยิ่งทุกข์ใจ พี่สาวครับ...แต่งงานกับพี่กรเถอนะ..ช่วยดูแลพี่ชายผมด้วย' สีหน้าที่สลดลงแสดงถึงความห่วงกังวลที่ยังคั่งค้างอยู่ ทำให้อนิลเริ่มสงสาร

'กัณณ์..เธอตายไปแล้วนะ ควรปล่อยวางแล้วไปผุดไปเกิดหรือไปในที่ของเธอได้แล้ว' อนิลเริ่มหายจากความหวาดกลัว รู้สึกอยากจะช่วยให้วิญญาณของเขาไปในที่ที่ควรไปเสียที

'ผมจะไป..เมื่อพี่สาวยอมเป็นเมียพี่ชายผม' เด็กหนุ่มเงยหน้ามองพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ

'เอ่อ..ถ้าฉันไม่ยอมล่ะ?' อนิลชักสังหรณ์ใจไม่ดี

'ถ้าพี่สาวไม่ยอม..ผมก็มาขอร้องพี่สาวทุกวันจนกว่าพี่สาวจะยอม' วิญญาณเด็กหนุ่มทำท่าจะเดินเข้ามาใกล้อีก

'แต่..แต่ฉันมีคนรักแล้วนะ' อนิลพยายามบ่ายเบี่ยงสุดฤทธิ์

'พี่สาวยังไม่มี...ผมไม่เห็นพี่สาวจะมีหนุ่มที่ไหนมาจีบ..มีแต่ในฝันไม่ต้องมาหลอกผม...พี่สาวไม่ใช่ผี'

'เธอ...เธอรู้ได้ไง...นี่ๆๆ...มะ..หมายความว่าเธอคอยตามฉันมาตลอดเลยหรือ?' อนิลทำท่าทางหวาดหวั่นเมื่อคิดว่าผีเด็กหนุ่มคอยตามมาตลอดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

'พี่สาวช่วยผมนะ...แล้วผมจะช่วยพี่สาว..ดีไหมครับ?' เด็กหนุ่มยื่นข้อเสนอ

'เธอ..จะช่วยอะไรฉันล่ะ?'

'ช่วยให้พี่สาวได้สามีที่รักพี่สาวที่สุดและดีที่สุดในโลก..แล้วผมจะไม่มาให้พี่สาวเห็นอีกดีไหม?'

'ข้อเสนอเข้าข้างฝั่งเธอทั้งนั้นเลยนะ...ฉันเสียเปรียบไปไหมเนี๊ยะ' หญิงสาวเริ่มชักสีหน้าใส่ด้วยความรู้สึกไม่ยุติธรรม

'งั้นเอาแบบนี้..ถ้าภายในหนึ่งเดือนนี้พี่กรทำให้พี่สาวบอกรักไม่ได้...ผมจะไม่ตอแยพี่สาวอีก..ดีไหมครับแถมจะช่วยตามหาชายหนุ่มในฝันทุกวันพระของพี่สาวให้อีกด้วย' 

ข้อเสนอนี้ทำให้อนิลต้องหยุดพิจารณา เพราะเด็กหนุ่มบอกว่าจะช่วยตามหาชายในฝันที่เธอหลงรักมาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา

'ข้อแลกเปลี่ยนอันหลังนี้น่าสนใจ...อืม..เอาเป็นว่าฉันตกลง..ภายในหนึ่งเดือนนะ..ได้เลย' อนิลกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ คิดว่าอย่างไรเสียเธอต้องไม่มีทางไปบอกรักผู้ชายปากจัดคนนี้แน่นอน

'ว้าว!...ขอบคุณครับพี่สาว!' วิญญาณเด็กหนุ่มดีใจมากรีบกระโดดเข้าไปกอดอนิลในทันที โดยที่อีกฝ่ายไม่คาดคิด


"กรี๊ดดดดดด!!!"

"อนิลๆๆ...คุณเป็นอะไร?"

พันกรรีบวิ่งเข้ามาในห้องทันทีที่ได้ยินเสียงร้องของอนิล หญิงสาวลุกขึ้นนั่งเอามือปิดหน้าตัวสั่น จนพันกรต้องเข้าไปโอบกอดลูบหลังให้ใจเย็นๆ

"พ่อคะ..อนิลเห็นผีค่ะ" คนในอ้อมอกเอ่ยออกมาหลังจากเริ่มสงบลง พันกรคิ้วขมวดงุนงงในสิ่งที่ได้ยิน

"คุณ...บอกผมหน่อยคุณเป็นอะไร..ฝันร้ายหรือ?"

"อนิลไม่ได้ฝันค่ะ..พ่อ" คนตัวเล็กเอามือที่ปิดตาออกแล้วหันเข้ากอดร่างสูงที่นั่งปลอบขวัญอยู่ทันทีโดยไม่ได้เงยหน้ามองแม้แต่น้อย

"พ่อ?" 

พันกรเริ่มสงสัยว่าหญิงสาวน่าจะกำลังเข้าใจผิดอะไรเป็นแน่แท้

"หืม?"

อนิลเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติของรูปร่างและเสียงของคนที่ตนกำลังกอดรัดอยู่ คิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง

"เฮ้ย!!...เมื่อคืน..ฉัน..ไม่ได้กลับบ้าน!" คนตัวเล็กค่อยๆเงยหน้ามองอย่างลุ้นระทึก..ขอให้มันเป็นแค่เพียงความฝัน

"เพิ่งจะจำได้หรือคุณ...นี่ผมเองไม่ใช่พ่อคุณหรอกนะ...ถ้าจะเป็นพ่อก็คงเป็นพ่อทูลหัวคุณล่ะ" คนตัวสูงกว่าก้มมองพร้อมรอยยิ้มอันบาดใจ

"ตาย..ตายแล้วฉัน..มานอนค้างอ้างแรมบ้านผู้ชายที่ไม่ได้เป็นอะไรกันเฉยเลย...พ่อรู้ฉันแย่แน่ๆ"

อนิลค่อยๆคลายกอดออกทีละน้อยพร้อมก้มหน้ารำพึงรำพันด้วยความกระดากอาย

"ผมโทรไปบอกเพื่อนคุณแล้วนะ พ่อคุณก็ไม่อยู่นี่หน่าผมเช็คมาแล้ว..คุณจะกลัวอะไร?" พันกรเอ่ยขึ้นข้างๆคนตัวเล็กที่เริ่มทำตัวไม่ถูก

"ฉันเป็นผู้หญิงยิงเรือนะ..มานอนค้างอ้างแรมกับผู้ชายแบบนี้มันเสียหาย..คุณเป็นผู้ชายจะไปเข้าใจอะไร?" อนิลบ่นหน้ามุ่ย

"เอ่อ..ที่รักครับ..ผมยังไม่ทันได้ทำอะไรที่มันเสียหายกับคุณเลยนะ...นอนก็คนละห้องไม่เห็นหรือครับ" 

พันกรจับศรีษะอนิลด้วยฝ่ามือใหญ่เพียงมือเดียวให้หันไปมองรอบๆว่าบนเตียงใหญ่นี้ มีหมอนและผ้าห่มเพียงชุดเดียวและที่นอนข้างๆไม่มีร่องรอยคนนอนข้างแม้แต่น้อย

"ยังไงก็เสียหายอยู่ดีล่ะคุณ..ใครเขาจะมารู้มาเห็นล่ะว่าคุณไม่ได้ทำอะไรฉัน..แค่เห็นว่าฉันอยู่ที่บ้านคุณยันเช้าเขาก็คิดกันไปไกลแล้ว" อนิลยังคงบ่นกระปอดกระแปดไม่หยุด

"โอเค...งั้นเราก็มามีอะไรกันจริงๆกันไปเลยละกันจะได้หมดกังวล"

ร่างใหญ่โถมทับอย่างรวดเร็วสองแขนกางกั้นหญิงสาวให้อยู่ตรงกึ่งกลาง ใบหน้าแนบชิดจนแทบจะประกบริมฝีปากกันอยู่แล้ว ทำเอาอนิลตกตะลึงตัวแข็งในทันที

"คะ..คุณ..จะทำอะไร?"

"ทำให้คุณเป็นเมียผมไง..จะได้หมดคำครหา"

"ฉัน..ไม่บ่นแล้ว...คุณเป็นสุภาพบุรุษมาก ฉันเชื่อแล้วนะ..ลงไปจากตัวฉันเถอะ..ฉันขอโทษที่พูดไม่ดี" อนิลรีบเปลี่ยนน้ำเสียง ยิ้มบางๆอย่างหวั่นๆ

"ตอนนี้ผมจะไม่เป็นแล้วสุภาพบุรุษน่ะ เป็นแบบที่ชาวบ้านเขาชอบพูดกันอย่างที่คุณว่าดีกว่า"

พันกรยิ้มไม่สะทกสะท้าน แล้วฉกฉวยประทับจูบลงไปทันทีแถมบดเบียดริมฝีปากอย่างอ่อนโยนผสมความหนักหน่วงในบางครา สองมือรีบสอดผสานมือของอีกฝ่ายไม่ให้ขยับมาผลักตนออกได้
   อนิลตกตะลึงเพราะคาดไม่ถึงว่าพันกรจะเอาจริงแถมทุกส่วนก็ถูกร่างใหญ่กดตรึงเอาไว้จนไม่สามารถขยับต่อต้านได้เลย หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมา ความร้อนในตัวแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง ยิ่งพันกรเคล้าคลอหยอกล้อริมฝีปากบางทั้งหนักทั้งเบาแล้วเริ่มสอดแทรกไปชิมความหอมหวานในปากอุ่น ร่างเล็กแทบหมดแรงด้วยความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย


"ผมตั้งใจจะไม่ล่วงเกินคุณทั้งๆที่แค่ผมเห็นคุณ อยู่ใกล้คุณผมก็แทบคุมตัวเองไม่อยู่..แต่เมื่อเป็นแบบนี้ ผมคิดว่าจะไม่ทนแล้ว ผมไม่รู้ว่าทำไมความรู้สึกนี้ถึงเกิดขึ้นมาเร็วมากเหมือนผมรู้จักคุณมานาน..แต่ผมอยากจะบอกคุณนะอนิล..ผมรักคุณ" 

คำพูดที่หลั่งไหลออกมาหลังจากถอนริมฝีปากอุ่น ทำเอาคนตัวเล็กเหมือนถูกสะกด ทั้งอึ้ง ทั้งมึนงงแถมยังความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับตนเองอีก หัวใจเต้นรัวอย่างกับกลองศึก ใบหน้าแดงระเรื่อจนร้อนผ่าว

"ฉัน..." 

อนิลพูดไม่ออก ในหัวโล่งไปหมดไม่รู้ว่าควรจะต้องเอ่ยอะไร สมองหยุดแล่นไปชั่วขณะ

"คุณก็ชอบผมใช่ไหม..ผมดูออกนะ" พันกร..อมยิ้มใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้าไปในระยะประชิดอีกครั้ง

"เดี๋ยวค่ะ..พันกร ตอนนี้คุณกำลังเอาเปรียบฉันอยู่นะคะ" อนิลรีบเอ่ยก่อนที่ริมฝีปากเย้ายวนนั่นจะประทับลงมาอีกครั้ง

"ผมไม่ทำอะไรมากไปกว่านี้หรอกครับ..แค่อยากได้ยินว่าคุณก็รู้สึกเหมือนผม...ใช่ไหม?"

"ฉัน..ฉัน..." 

"ถ้าไม่ตอบ...ก็แสดงว่าอยากให้ผมทำอะไรคุณที่มากกว่านี้...ใช่ไหม?"

พูดจบก็กดจมูกโด่งๆไปที่พวงแก้มนุ่มแล้วไล้เลื่อนลงมาที่ซอกคอทันที

"เดี๋ยวๆฟ..คุณ...นี่จะบังคับให้ฉันบอก..ระ..รัก.." 

อนิลตาลุกโพลงกระทันหันนึกขึ้นได้ทันทีที่เอ่ยคำว่า'รัก'เจ้าเด็กหนุ่มผีที่เห็นก่อนหลับและมาอยู่ในฝันแวบขึ้นมาในหัว เรื่องราวทุกอย่างไหลกลับเข้ามา

"เฮ้ย!!..ใช่..คุณ..ฉันเห็นน้องชายคุณ..กัณณ์!"

"คุณว่าไงนะ!..อนิล"

พันกรชะงักทันทีรีบเงยหน้าจากซอกคอขาวขึ้นมาจ้องหน้าอนิลที่กำลังตื่นตกใจ

"ที่ฉันกรี๊ดจนหลับไป...ก่อนนั้นฉันเห็นเขาจริงๆ"

"ไหนคุณเล่าให้ผมฟังดีๆสิ" พันกรยันกายลุกขึ้นนั่งแล้วดึงอนิลให้ลุกตามขึ้นมา เพื่อต้องการฟังในสิ่งที่เกิดขึ้น

"เขาปรากฏตัวให้ฉันเห็นค่ะ แล้วยิ้มให้ด้วย..ฉันตกใจมากเพราะเพิ่งเคยเห็นผีเป็นครั้งแรก พอฉันหลับไปก็เห็นเขาในฝันอีกครั้ง" อนิลหยุดเพื่อกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืด

"เขามาหาคุณทำไมกัน..ทำไมถึงไม่มาหาผมล่ะ?" พันกรทั้งแปลกใจทั้งสงสัยในสิ่งที่อนิลกำลังเล่า

"เขามาขอให้ฉันช่วยบางอย่าง..และไม่อยากให้คุณรู้เพราะกลัวว่าคุณจะยิ่งทุกข์ใจ ที่รู้ๆเขาเป็นห่วงคุณมากนะคะ"

"เขาจะห่วงอะไรผม..ผมดูแลตัวเองได้ ตัวเขานั่นล่ะที่ควรไปผุดไปเกิดได้แล้ว....โธ่..เจ้ากัณณ์"

พันกรหน้าสลดลงเล็กน้อย เมื่อได้รู้ว่าน้องชายที่เขารักยังไม่ไปไหนเพราะห่วงตัวเขาเอง

"เขา..อยากให้คุณมีคนดูแล..เขาจะได้หมดห่วงค่ะ"


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"หญิงสาวผู้คุยกับสัตว์รุ้เรื่อง..เขาเป็นโรคผื่นแพ้ผู้หญิงและน้องชายที่ตายไปแล้วแต่ยังคงห่วงพี่ชาย"

รัตนะมณี


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha