วิวาห์ชำระหนี้

โดย: ฟ้าโปรยฝัน



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 0 : บทนำ


ตอนต่อไป

บทนำ

 

มุมตึกหลังโรงเรียนนานาชาติแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร

นิกข์นิภา ไพศาลเกียรติก้อง สาวน้อยวัยสิบสามปี เรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่สอง ทอดสายตาคู่เศร้าไปยังรุ่นพี่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้า เอริก แบร์นาร์ด ลูกครึ่งไทย-ฝรั่งเศส

ขณะเดียวกัน มุกไพลิน ไพศาลเกียรติก้อง แม่บุญธรรมของเธอกับทิพย์แก้ว แบร์นาร์ด แม่ของเขาเป็นเพื่อนรักกัน 

จะเผาให้ดู

เด็กหนุ่มผู้มีรูปงามร่างสูงเปล่งคำราม ผิวหน้าขาวระเรื่อแดงเพราะอารมณ์โกรธ ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนนับสิบล้อมมุงดู

เขากำลังเผาสิ่งที่เธอแอบส่งมอบให้มาเป็นระยะเวลากว่าหนึ่งปี ก่อนหน้านั้นเพราะไม่รู้ว่าใคร จึงเก็บรักษาทุกสิ่งทุกอย่างไว้ พอความจริงเปิดเผยว่า คนๆ นั้นคือเธอที่เขาแสนจะเกลียดและกลัว ความฉุนเฉียวต่อความจริงและการถูกล้อเลียนจากกลุ่มเพื่อน ผลักดันให้เขาคิดทำลายทุกอย่าง

หัวใจสาวน้อยคล้ายรวมอยู่ในนั้น ทั้งของขวัญและการ์ดอวยพรในโอกาสต่างๆ อย่างเช่น วันปีใหม่ วันเกิด วันวาเลนไทน์ วันที่สอบได้ที่หนึ่ง วันที่แข่งกีฬาบาสเกตบอลได้ถ้วย หรือวันแห่งความคิดถึงอื่นๆ นับตั้งแต่ย้ายเข้ามาเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่หนึ่งร่วมโรงเรียนกับเขา โดยใช้นามแฝงว่ากุหลาบสีแดง นับรวมแล้วมีมากกว่ายี่สิบชิ้น และทั้งหมดกำลังจะถูกไฟเผา

จะได้เชื่อกันไงว่า ไม่ได้รู้สึกอะไร

สุ้มเสียงเอริกบ่งบอกถึงความไร้เยื่อขาดใยในเธอ ทำให้ผู้แอบฟังจากน้ำตาคลอเบ้าหยาดลงอาบสองแก้มที่ฟากขวาขาวเนียน และฟากซ้ายมีปานแดงขนาดใหญ่เหมือนฉาบทาด้วยเลือด

นิกข์นิภารู้แก่ใจ เขาไม่ชอบหน้าเธอมาตั้งแต่แรกเห็น

ครั้งนั้น มุกไพลิน แม่บุญธรรมของเธอ พาเด็กหญิงปานแดง หวังสม อันเป็นชื่อเดิม วัยหกขวบที่ได้รับการอุปการะมาจากสถานสงเคราะห์ไปแนะนำตัวที่บ้านแบร์นาร์ดรู้จัก โดยยามนั้นสตีฟ แบร์นาร์ด ผู้เป็นพี่ชาย อายุสิบสองปี รับไหว้ทักทายเป็นมิตร พี่ชื่อสตีฟ ยินดีที่ได้รู้จักแต่เอริกที่อายุน้อยกว่าสองปีพูดออกมาตรงๆ ว่า อี๋...น่าเกลียด น่ากลัวทำหน้าขยาดแล้ววิ่งหนีไป พลอยทำให้ ฌอง แบร์นาร์ด น้องเล็กวัยสามขวบร้องไห้จ้าตามไป ผีหลอกๆ

นิกข์นิภาเสียใจแต่ไม่มาก เพราะตอนอยู่สถานสงเคราะห์เด็กคนอื่นๆ ก็มักมีปฏิกิริยาต่อใบหน้าปานแดงเฉกเช่นเดียวกัน กลายเป็นความเคยชินเสียแล้ว

 เธอเอ่ยอย่างเศร้ากับผู้เป็นแม่ว่า ไม่อยากมีปานแดง ไม่อยากชื่อปานแดงแล้ว

ไม่นานก็ได้ชื่อใหม่ว่า นิกข์นิภาส่วนใบหน้านั้น ผู้เป็นแม่ให้เหตุผลว่า รอให้ถึงวัยและเวลาที่เหมาะสมเสียก่อน แม่จะทำให้ลูกของแม่สวยที่สุด

และแม้นิกข์จะไม่ชอบคำว่า อี๋...น่าเกลียดน่ากลัวที่หลุดออกมาจากปากของเอริกนัก แต่ความน่ารักแบบเด็กลูกครึ่งฝรั่งผมทอง ผู้ถอดแบบความหน้าตาดี ผิวพรรณดี มาจากพ่อและแม่ เขาหน้าใสแก้มแดง มีเสน่ห์โดดเด่นกว่าพี่และน้องในสายตาเธอเมื่อแรกพบ โดยเฉพาะดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลคู่นั้นที่คล้ายจะดูดดึงเธอเข้าไปข้างใน ก็ชักจูงใจน้อยๆ ให้รู้สึกอยากรู้จัก อยากพูดคุย เล่นสนุก อยากเป็นน้อง อยากเป็นเพื่อน อยากเปลี่ยนความคิดให้เขามองเธอเหมือนเด็กผู้หญิงทั่วไปที่เขารู้จัก ไม่ได้มีพิษมีภัย

วันเวลาผ่านไป ไม่สามารถลดทอนความน่าเกลียดน่ากลัวของเธอไปจากหัวของเขาได้ ทุกครั้งยามไปบ้านแบร์นาร์ด เขาจะเก็บตัวเงียบที่ห้องไม่ลงมา

โดยก่อนหน้าเธอจะมาเป็นลูกสาวมุกไพลิน เขาเคยไปบ้านไพศาลเกียรติก้องบ่อยครั้ง เพราะเธอเขาจึงไม่ไปที่นั่นอีกเลย

ส่วนท่าทีของฌองเปลี่ยนไป น้องชายสุดท้องของบ้านแบร์นาร์ดกล้าอยู่ใกล้เธอมากยิ่งขึ้น ขณะพี่ใหญ่อย่างสตีฟยังคงเสมอต้นเสมอปลาย แต่ทั้งสองก็ไม่ได้สนิทชิดเชื้อกับเธอมากนัก ตามประสาเด็กผู้ชายจะชอบเล่นกับเด็กผู้ชายด้วยกันมากกว่า

ต่อมาเธอได้ย้ายมาอยู่ร่วมโรงเรียนกับเขาเมื่อขึ้นชั้นมอหนึ่ง ทว่าเธอยังคือคนหน้าแปลกที่แปลกหน้าสำหรับเขา ไม่เคยอยู่ในสายตาแม้แต่นิดเดียว อาจจะอยู่บ้างเวลาเห็นมาพบโดยบังเอิญ พร้อมด้วยท่าทีสะดุ้งตกใจ หันหน้าหนี ไม่มองอีก เดินเลี่ยง ๆ ไปทางอื่นเสมอ เขาไม่ชอบเธอฝังใจ

แต่นิกข์นิภาก็ไม่เข้าใจตัวเอง ยิ่งเขาออกห่าง เธอยิ่งอยากเข้าใกล้  อาจมีส่วนมาจากภาพลักษณ์ภายนอกของเขาที่เมื่อโตขึ้นเป็นวัยหนุ่ม ความหล่อก็ราวกับเป็นเทพบุตรผู้ถูกทวยเทพปั้นแต่ง ร่างกายสูงใหญ่สมส่วน จิตนการของเธอนำความรู้สึกอบอุ่นมาให้หัวใจเสมอ เมื่อแอบมองดูสองแขนของเขา ดวงตาคู่นั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู รอยยิ้มฟันสะอาดชุบชูใจเธอได้เสมอ แต่ความเป็นจริงเขาเกลียดเธอเหลือเกิน เขาอาจจะเกลียดเธอมากยิ่งขึ้น หากรู้ว่าเธอใช้จินตนาการจับต้องเขาและลักลอบเก็บเกี่ยวความสุขใส่ใจตัวเองโดยไม่ได้รับอนุญาต

การหักห้ามหัวใจ ก็ยากยิ่งสำหรับเธอ

ใครจะรักลง ปานแดงเต็มหน้า น่ากลัวจะตาย

เขาประกาศอย่างมีโทสะต่อเพื่อนๆ หลังจากความลับแตก เพราะมีเพื่อนมาเห็นว่า นิกข์นิภากำลังแอบเอาดอกกุหลาบสีแดงสด ใส่ไว้ในล็อกเกอร์ของเขาในวันวาเลนไทน์พร้อมการ์ด เท่านั้นเองกลายเป็นเรื่องสนุกปากของใครต่อใคร

นิกข์นิภารักเอริก เอริกรักนิกข์นิภา

นิกข์นิภาแฟนเอริก เอริกแฟนนิกข์นิภา

บางคนใช้คำแรงกว่านั้น เอริกผัวปานแดง ปานแดงเมียเอริก

ถึงขั้นเขียนไว้ตามโต๊ะเรียน ผนังห้องน้ำทั้งชายและหญิงก็มี ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกอับอายมาก เขาจึงต้องเผาทุกอย่างเพื่อยืนยันความจริงที่หัวใจรู้สึก

ก็ไม่รู้ว่าเป็นใครนี่ ถ้ารู้เอาทิ้งตั้งนานแล้ว

หยาดน้ำใสไหลหล่นจากดวงตาราวกับจะไม่มีวันหมด เธอไม่เคยปรารถนาให้มันเป็นอย่างนี้ ความจริงเธอไม่อยากให้ใครรับรู้ด้วยซ้ำ แม้แต่เอริกเอง เธออยากให้เขาเข้าใจว่าเป็นเด็กผู้หญิงคนอื่นเลยก็ได้ เธอมีความสุขในการแอบรู้สึกดีๆ

เขาจุดไฟเผาแล้ว

นิกข์นิภาคาดการไว้ตั้งแต่แรก หากเขารู้ว่าสิ่งเหล่านั้นมาจากเธอ เขาอาจจะเอาทิ้งทันที หรือไม่ก็ปาใส่หน้าเธอแรงๆ แต่อีกซอกเล็กๆ ของห้องหัวใจก็แอบคาดหวัง เขาจะรับไว้ และพอรู้ว่าเป็นเธอ เขาจะขอบใจ แล้วมองเธอแบบมองคนอื่น ที่สำคัญยอมให้เธออยู่ใกล้โดยไม่ทำตัวราวเป็นแม่เหล็กขั้วเหมือนที่ผลักและหนีกันอยู่ตลอดเวลา

เกลียด เกลียด เกลียด ไม่ได้รักเขาตะโกนดัง เน้นความรู้สึกจากก้นบึ้งใจ ทุกอย่างกำลังจะมอดไหม้

นิกข์นิภาอยากเหลือเกินที่จะวิ่งไปดับไฟ แต่ก็กลัวทุกอย่างจะเลวร้ายมากยิ่งขึ้น และคำว่าเกลียดเธอก็ก้องในหัว เธอล้มทั้งยืน

หัวใจอัดแน่นความเสียใจ มีคำขอโทษที่หวังจะได้รับการให้อภัยจากเขาปนอยู่ อยากจะเอ่ยกับเขาในทันที ณ เวลานั่น แต่มือไม้ก็สั่นทำอะไรไม่ถูก

ทันใดนั้นเสียงออดเข้าชั้นเรียนดังขึ้น ทุกคนต่างแยกย้ายเพื่อไปเข้าเรียนภาคบ่าย รวมถึงเอริกที่ไม่แยแส ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเปลวไฟในการเข่นฆ่าสังหารความรู้สึกดี ๆ ที่มีอยู่ในสิ่งเหล่านั้น

ความรักด้วย...

เมื่อไม่มีใครแล้ว นิกข์นิภาจึงรีบเข้าไปดับไฟ โชคดีที่มีก๊อกน้ำต่อสายยางอยู่ตรงนั้น เธอเปิดน้ำ ลากสายไปฉีดน้ำใส่  โดยเลือกที่จะไม่เข้าเรียนคาบบ่าย เพื่อเก็บเศษซากไหม้ของสิ่งต่างๆ ที่นำพาความรู้สึกของเธอไปยังเขานำกลับไปบ้านด้วย หากเขาไม่ต้องการ เธอก็ขอเก็บมันไว้เอง

 

สามวันต่อมา

กว่าที่นิกข์นิภาจะรวบรวมความกล้าได้ก็เป็นเวลาบ่าย ระหว่างที่เห็นเขาเดินเพียงลำพังจากอาคารเรียนหลังหนึ่งไปยังอีกหลัง จึงเดินเข้าไปหาทันที หวังจะเอ่ยคำขอโทษ เธอเป็นต้นเหตุแห่งความวุ่นวายใจทั้งหมดที่เขากำลังเผชิญ

พี่เอริกนิกข์ขอโทษผู้รู้สึกผิดวิ่งออกมาขวางการเดินจนเขาชะงัก เธอก้มหน้าก้มตาไม่สบมอง เบือนหน้าซีกซ้ายหลบซ่อนปานแดง หากเขาเห็นอาจจะอารมณ์เสียขึ้นมา

ไปไกลๆ เลยเขาปัดมือไล่อย่างไม่ใยดี

นิกข์ไม่ได้คิดอะไรเธอสบมองอีกฝ่ายวูบหนึ่ง เขาเบือนหน้าหนีทันที ดวงตาสีฟ้าเจ้าเสน่ห์คู่นั้นเปี่ยมเต็มความชิงชัง แต่มันดูดดึงเธอเข้าไปอีกแล้ว

ออกไป

นิกข์ส่งให้เฉยๆพูดอย่างไม่รู้จะให้เหตุผลอะไรดี

ฉันถูกเพื่อนล้อเขาเสียงดังเน้นคำ โกรธจนตัวสั่น ดวงตาดเบิกมองราวกับเสือร้ายที่พร้อมจะฆ่าเหยื่อ เป็นครั้งแรกที่เขาจ้องมองเธอเนิ่นนาน

นิกข์ก็โดนล้อพูดอย่างรู้สึกว่าเสียงตัวเองสั่นเครือ ท่าทีของเขาทำให้เธอหัวใจเต้นระส่ำ เขาโกรธเธอมากมายเพียงนี้เลยหรือ

 

มันความผิดฉันไหมเขาตะคอก เดินหน้า

นิกข์นิภาถอย พร่ำเว้าวอน  นิกข์ขอโทษ ให้อภัยนิกข์เถอะ จะไม่ทำอีกแล้วยกมือไม้ที่สั่นขึ้นไหว้

ถ้าทำให้คนที่ล้อเลียนหยุดได้ ก็เมื่อนั้นแหละสิ้นประโยค เอริกกำหมัดเบี่ยงตัวเดินจากไป

ขณะที่นิกข์นิภายังคงสั่นกลัว ไม่รู้เหมือนกันทำไมเธอถึงได้กลัวเขาขนาดนี้

นิกข์จะทำเธอบอกเสียงดัง

 เขาเดินห่างไปราวกับไม่สนใจในสิ่งที่เธอพูด เขาน่าจะได้ยิน เธอบอกใจตัวเองต้องทำให้ได้ ทุกคนจะหยุดพูดและลืมเรื่องนี้

นิกข์นิภาเที่ยวไปบอกใครต่อใคร ที่เคยเห็นว่าล้อเอริกกับเธอ ให้หยุดการกระทำดังกล่าว  ทั้งถูกยิ้มเยาะ ขบขัน พูดเสียดสี บางคนเห็นใจรับปาก ทว่าเธอก็ไม่แน่ใจว่าจะทำตามที่พูดหรือเปล่า แต่ก็อุ่นใจที่ได้พูดออกไป

แต่กับบางคนหรือบางกลุ่ม เพราะความเขินอายกระดากในความรู้สึก จึงได้แต่เก้กัง ๆ สุดท้ายหันหลังเดินออกมา

เธอพยายามตามลบหรือขีดฆ่าทุกประโยคที่เขียนถึงเธอกับเอริกในทุก ๆ ที่ที่หาเจอ ถึงขั้นเข้าห้องน้ำผู้ชายก็ทำ แต่พบว่าในห้องน้ำชายถูกลบและขีดฆ่าออกหมด อาจเป็นเขา

แม้สำหรับเธอประโยคที่ว่า นิกข์นิภารักเอริก  เอริกรักนิกข์นิภา จะทำให้เธอมีความสุข ยิ่งเมื่อได้นั่งคิดถึง ก็ทำให้แก้มแดงขึ้นมาได้ แต่สำหรับเขาคงเกลียดเหลือล้นเด็กหน้าปานแดง

หลายวันผ่านไปในความพยายามบอกใครต่อใครให้หยุดล้อเลียน...ผลสัมฤทธิ์คือ เธอและเขายังคงถูกล้อเลียนต่อไป

ขอโทษนะคะพี่เอริก นิกข์ทำดีที่สุดแล้ว บางคนก็หยุด บางคนก็ยัง...เจ้าของเสียงส่งสายตาเศร้าสร้อย

เอริกโกรธเต็มประดา เขาไม่อยากจะฟังสิ่งใด หรือไม่อยากเห็นหน้าเธออีกแล้ว เดินอาด ๆ ไปผลักไหล่เธอเต็มแรงจนล้มหงายลง

 ไปไกลๆ เลย ฉันเกลียดเธอ

 พี่เอริก...เรียกเขา ร้องไห้โฮ

เขาเดินหนีไป ปล่อยเธอร้องไห้รวดร้าว ความรู้สึกผิดมากมายกดจมเธอราวจะฝังกลบ ปัญหาวุ่นวายใจของเขาเกิดจากเธอ

การเดินจากไปในครั้งนั้น ทำให้เธอได้เห็นหน้าของเขาเป็นครั้งสุดท้าย เขาย้ายไปเรียนที่โรงเรียนอื่น  แม้บางที่มุกไพลินจะพาไปบ้านแบร์นาร์ด ทว่าก็ไม่เจอเขาอยู่ดี



ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"Thank You"

ฟ้าโปรยฝัน


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha