วิวาห์รักร้าย (จบแล้ว)

โดย: สลิลฉัตร



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : สนองคุณด้วยการลักพาตัว 100%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



Black, Black White, Bloom, Blooming




หลังจากตัดสินใจว่าจะพาน้องสาวศัตรูหนีไปกับเขารัฐภาคก็ย่องลงไปดูลาดเลา ชายหนุ่มเดินมาจนถึงศาลาริมน้ำแล้วก็ต้องมาพบกับภาพบาดใจเมื่อเห็นนรินสิริคนรักของเขาอิงแอบแนบชิดศัตรูหัวใจของเขา รัฐภาคยืนซุ่มมองทั้งสองพลอดรักหยอกล้อกันด้วยความเจ็บปวดใจ ยิ่งได้เห็นท่าทีเขินอายแล้วเขายิ่งเจ็บหัวใจ เจ็บจากการที่ถูกหญิงสาวทรยศทำลายความหวังที่เคยคิดจะสร้างร่วมกัน ในเมื่อนรินสิริเลือกจะเปลี่ยนใจ เขาก็จะให้บทเรียนกับทั้งคู่อย่างสาสมโดยมีอรนดาเป็นหมากตัวสำคัญในเกมส์แก้แค้นครั้ง

 

บรรยากาศเรือนริมน้ำทำให้คนนอนไม่หลับอย่างนรินสิริรู้สึกผ่อนคลายสบายใจอย่างบอกไม่ถูก หญิงสาวทอดสายตามองแสงสีเหลืองบนผืนน้ำก่อนจะเงยหขึ้นมองท้องฟ้าซึ่งประดับไปด้วยดวงดาวพร่างพราวล้อมรอบพระจันทร์ดวงใหญ่ทอแสงเด่น

“พระจันทร์สวยจังนะคะ” นรินสิริเอ่ยขณะยังคงทอดสายตามองความสวยงามของพระจันทร์ อัศว์มองภรรยาสาวด้วยสายตารักใคร่ก่อนจะสวมกอดร่างบางจากด้านหลัง กลิ่นหอมจากเนื้อนวลทำให้คนที่กำลังอิ่มสุขในชีวิตคู่อย่างอัศว์อดไม่ได้ที่จะกดจมูกดอมดมแก้มนวลด้วยความชื่นใจ

“คุณอัศว์ทำอะไรคะเนี่ย เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” นรินสิริหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายพลางดันร่างแกร่งออกห่าง

“ช่างหัวมันเถอะ จะแคร์ทำไมในเมื่อเรามาฮันนีมูนกันไม่ใช่เหรอ” อัศว์ให้เหตุผลด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเมื่อหญิงสาวปัดป้องด้วยท่าทีเขินอาย

“แต่น้ำ....” นรินสิริพูดเพียงแค่นั้นเมื่อริมฝีปากร้อนของอัศว์ประกบปิดกั้นคำพูดของหญิงสาว ในขณะที่ วงแขนแกร่งโอบรั้งร่างบางเข้าแนบชิดจนรู้สึกได้ถึงไอร้อนจากผิดกายของกันและกัน

ชายหนุ่มจูบภรรยาสาวอย่างดื่มด่ำอ่อนหวาน ก่อนจะเพิ่มแรงกดบดขยี้รุนแรงหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆจน นรินสิริแทบหายใจไม่ออก ดิ้นรนเพื่อจะหลุดพ้นจากจุมพิตร้อนร้าย

“คุณอัศว์….อย่าค่ะ พอเถอะค่ะ” หญิงสาวร้องขอเมื่อคนเอาแต่ใจเปลี่ยนจากจุมพิตดื่มด่ำมาขบเม้มชิมเนื้อนวลซอกคอเนียนนุ่ม มือหนาลูบไล้พลางบีบขยำบั้นท้ายกลมกลึงด้วยแรงอารมณ์ปรารถนา นรินสิริตกใจเมื่อถูกรุกรานดิบเถื่อนจึงเผลอผลักชายหนุ่มจนเซ

“เนื้อเป็นทองหรือไง แตะนิดแตะหน่อยทำสะดีดสะดิ้งจะเป็นจะตาย”  อัศว์เค้นเสียงดุอย่างเสียอารมณ์ นรินสิริหน้าเสียกลัวว่าจะถูกโกรธ อัศว์เห็นสีหน้าหวาดกลัวของภรรยาสาวแล้ว อดสงสารไม่ได้จึงเดินเข้าไปกอดหญิงสาว

“ฉันขอโทษที่เสียงดังใส่” คนรู้สึกผิดพูดเสียงอ่อนก่อนจะจูบซับน้ำตาภรรยา

“ไม่เป็นไรค่ะ น้ำผิดเอง” นรินสิริยิ้มทั้งน้ำตา นั่นยิ่งทำให้อัศว์รู้สึกตัวว่าเขาต่างหากที่ผิด เอาแต่ใจตัวเองมากเกินไปจนไม่สนใจความรู้สึกของอีกฝ่าย

“ดึกมากแล้ว เรากลับห้องพักกันดีกว่า”

“ก็ได้ค่ะ...” นรินสิริตอบกลับเพียงสั้นๆพร้อมกับยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา อัศว์ยกมือขึ้นลูบศีรษะได้รูปสวยด้วยความรักใคร่ก่อนจะจูงมือคนตัวเล็กกลับไปยังห้องพัก

หลังจากทั้งสองก้าวออกจากศาลาโดยมิได้สังเหตว่ามีใครคนหนึ่งยืนมองด้วยสายตาเจ็บแค้น รัฐภาคกลับไปอุ้มร่างบางที่หมดสติของอรนดาก่อนที่เขาจะโปะผ้าซึ่งมียาสลบลงบนจมูกโด่งรั้นของหญิงสาวเพื่อมิให้อรนดารู้สึกตัวระหว่างหนี

 

อรนดาลืมตาขึ้นด้วยอาการงัวเงียและมึนศีรษะจนต้องยกมือขึ้นกุมก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆห้องซึ่งแตกต่างจากห้องนอนของเธอ

‘ไม่ใช่ห้องนอนเรานี่ แล้วที่นี่ที่ไหน แล้วเรามาอยู่นี่ได้ยังไง’ หญิงสาวพยายามเรียงลำดับเหตุการณ์ก่อนหลังที่เธอจะรู้สึกตัว ความกลัวคืบคลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นบุคคลที่ก้าวเข้ามาในห้อง 

“คุ...คุณ!!...พาฉันมาที่นี่ทำไม” คนขวัญเสียถามเสียงสั่นพลางมองชายหนุ่มที่ย่างกรายเข้ามาด้วยสายตาไม่ไว้ใจ

“ถามเหมือนนางเอกในนิยาย ผู้ชายจับผู้หญิงมาไว้ที่คอนโดตัวเองทำไมถ้าไม่ใช่...” รอยยิ้มแฝงเลศนัยและดวงตาแข็งกร้าวจ้องมองหญิงสาวราวกับเหยื่อชิ้นโตแสนโอชะที่เขาหมายจะกลืนกิน

“หุบปากเน่าๆของนายไปเลยนะ ไอ้คนเนรคุณ ฉันอุตส่าห์ดูแลช่วยเหลือนายจนอาการดีขึ้น แทนที่นายจะสำนึกบุญคุณ แต่ลับคิดทุเรศอุบาทว์ๆกับฉันแบบนี้ได้ยังไง ไอ้ชั่ว” อรนดาเปลี่ยนสรรพนามเรียกชายหนุ่มทั้งหยิบยกบุญคุณที่ช่วงเหลือชายหนุ่มขึ้นมาพูดเพื่อหวังให้ชายหนุ่มเปลี่ยนใจ โดยที่เธอลืมไปว่าน้ำเสียงกระด้างและคำพูดบางคำที่เธอใช้นั้นยิ่งกระตุ้นยั่วยุโทสะชายหนุ่มมากให้โหมกระพือมากขึ้น รัฐภาคปราดเข้าไปกระชากต้นแขนนวลพร้อมกับบีบรัดอย่างแรงด้วยโทสะที่ถูกหญิงสาวปลุกปั่น

“ปากดีเหลือเกินนะ ถ้าไม่อยากถูกจับแก้ผ้าแล้วมัดไว้กับเตียงก็หัดสงบปากเก็บคำพูดไว้จะดีกว่านะ ถ้าผมอดใจไม่ไหวแล้วคุณจะลำบาก” ชายหนุ่มเค้นเสียงขู่ก่อนจะผลักร่างบางอย่างแรงจนอรนดาล้มหงายลงไปบนเตียงกว้าง

“อ๊ะ...ไอ้บ้า” หญิงสาวอุทานด้วยความเจ็บจากแรงผลักของคนตัวโต

“พักผ่อนเอาแรงซะก่อนที่เราจะสนุกกัน อ่อ...แล้วไม่ต้องคิดหนีให้เปลืองแรง เพราะระบบความปลอดภัยของที่นี่เป็นเลิศ ถ้าจะเข้าออกต้องใช้รหัสส่วนตัว ซึ่งถ้าคุณอยากจะรู้ก็ต้องมาล้วงเอาจากผม” รัฐภาคยิ้มยั่วพลางเลื่อนสายตาไปยังจุดสำคัญของกายแกร่งซึ่งทำให้อรนดาร้องอุทานด้วยความอับอายพลางยกมือขึ้นปิดหน้าเพราะคิดว่าชายหนุ่มโชว์ของลับ

“อี๊…!! คนบ้าลามก ไปให้พ้นเลยนะ”

“ชิส์ ไม่ต้องทำเป็นไม่เคย เดี๋ยวโดนเข้าให้ขี้คร้านจะติดใจสะกิดผมยิกๆๆ เอาอีก เอาอีก”

“อะ...ไอ้บ้า ทุเรศ” อรนดาแหวใส่ ดวงหน้าหวานแดงจัดด้วยความอับอายกับประโยคล่อแหลมของชายหนุ่ม

“เอาล่ะ พักยกกันแค่นี้ก่อนล่ะกัน ผมมีธุระต้องจัดการ แล้วผมจะรีบกลับมา” รัฐภาคทิ้งท้ายก่อนจะก้าวออกจากห้อง อรนดากำหมัดแน่นเก็บกั้นโทสะที่กำลังแล่นเป็นริ้วๆก่อนจะคว้าหมอนใบโตฟาดลงบนที่นอนเป้นการระบายอารมณ์

หลังจากฟาดงวงฟาดงาจนหมดแรงอรนดาก็เผลอหลับไป จนเวลาล่วงเลยไปหลายชั่วโมงโดยไม่รู้เลยว่าตัวเองเจ้าของห้องนั้นกลับมาที่ห้องอีกครั้งพร้อมกับอาหารและขนมที่เขาไปหอบหิ้วมาซื้อมาไว้ให้หญิงสาวได้กิน แต่เมื่อมาถึงเห็นแม่ตัวแสบนอนหลับสบายบนเตียงเขาราวกับเป็นเจ้าของห้องซะเอง

‘หลับสบายเหลือเกินนะ แบบนี้มันต้องเขย่าขวัญสั่นประสาทกันซะหน่อยแล้ว’ คนขี้แกล้งคิดในใจ เมื่อคิดแผนแกล้งหญิงสาวได้แล้ว รัฐภาคก็ไม่รีรอรีบจัดการปลดกระดุมเสื้อเสื้อและปลดตะขอกางเกงที่หญิงสาวสวมพร้อมกับรั้งลงมาจนถึงเข่า

จากที่ตอนแรกจะแกล้งหญิงสาวกลายเป็นว่าคนทรมานคือตัวรัฐภาคเอง เพียงแค่เห็นผิวเนื้อขาวนวลที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดลำลองแสนธรรมดา รัฐภาคถึงกับหายใจติดขัดเลือดในกายพลุ่งพล่าน ชายหนุ่มข่มความรู้สึกร้อนลุ่มสะกดข่มใจว่าหญิงสาวคือน้องสาวของคนที่ทำลายความรักเขากับแฟนสาว

เมื่อจัดการกับเสื้อผ้าหญิงสาวแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเก็บภาพมุมต่างๆก่อนจะจัดการกับเสื้อผ้าตัวเองแล้วเอนตัวลงเพื่อสร้างภาพว่าเขากับหญิงสาวมีอะไรกันแล้ว รัฐภาคขยับกายเข้าไปซ้อนทางด้านหลังหญิงสาว  แผ่นหลังเนียนอิงแนบแผงอกแกร่งจนรัฐภาครู้สึกได้ถึงไอร้อนและกลิ่นกายจากคนที่นอนหลับใหลมันทำให้เขาอยากสัมผัสเนื้อแท้ของกายสาวว่าจะนุ่มละมุนเพียงใด

‘ขอกอดหน่อยก็แล้วกันอยากจะรู้นักว่าสาวปากเก่งอย่างเธอมันจะเหมือนสาวๆที่ฉันเคยกอดหรือเปล่า’ ชายหนุ่มรั้งร่างบางเข้ามากอดพร้อมกับกดบันทึกภาพ ในขณะที่รัฐภาคขยับกายคนตัวเล็กในอ้อมกอดก็รู้สึกตัว

“นะ...นายทำอะไร” เสียงหวานแหวถามพลางกระเถิบถอยลนลานด้วยความหวาดกลัว ยิ่งเมื่อรู้สึกถึงอากาศเย็นวาบที่กระทบผิวยิ่งทำให้อรนดาหน้าซีดก้มลงมองตัวเองก่อนจะกรี๊ดลั่นห้องพร้อมกับฉวยหมอนใกล้ตัว

“ไอ้เลว นาย...ข่มขืนฉัน” หญิงสาวฟาดหมอนใส่คนตัวโตที่ยกมือขึ้นป้อง ก่อนจะกระชากอาวุธในมือหญิงสาว แรงกระชากทำให้คนตัวเล็กเซไปตามแรงของชายหนุ่มจนร่างบางตกอยู่ในอ้อมกอดคนตัวโต

“ทำร้ายร่างกายผัวเหรอ แบบนี้มันต้องจัดหนัก เมื่อกี้เห็นหลับสบายเลยจัดแค่เบาะๆ แต่ตื่นมาแล้วแผลงฤทธิ์ขนาดนี้มันต้องโดนหนักๆเน้นๆแบบนี้” พูดจบรัฐภาคก็จับคนตัวเล็กในอ้อมกอดกดลงไปบนเตียงใหญ่อีกครั้งก่อนที่ชายหนุ่มจะโถมทับฟอนเฟ้นร่างบางที่พยายามดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง

“อ๊าย...คนบ้า ปล่อยชะ....” อรนดาร้องได้เพียงแค่นั้นเมื่อริมฝีปากสีเข้มร้อนระอุกดแนบลงมาบดเคล้าริมฝีปากอิ่มที่พยายามแผดเสียง รัฐภาคกดริมฝีปากบดเคล้าแนบสนิทก่อนจะหาจังหวะแทรกลิ้นร้อนเพื่อหวาดชิมรสหวานภายในอุ้งปากเล็กๆ

“อื้อ...อ่อย...อั้นนะ” ปากร้องประท้วง ในขณะที่กำปั้นเล้กๆงระดมทุบหลังไหล่ไม่ยั้ง หวังจะหลุดพ้นจากพันธนาการร้าย

“เธอนี่รสชาติใช่ได้เลยทีเดียว อย่างนี้ต้องใช้ให้คุ้มก่อนส่งคืนพี่ชายสารเลวของเธอ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเครียดเมื่อนึกถึงสิ่งที่พี่ชายของผู้หญิงตรงหน้าทำกับเขาความแค้นที่อยู่ในใจก็ยิ่งปะทุขึ้น  อรนดาผลักคนตัวโตให้ออกห่างพลางกระเถิบถอยจนชิดกับหัวเตียง

“พี่ชาย...นายหมายถึงพี่อัศว์อย่างนั้นหรือ พี่อัศว์ไปทำอะไรให้นาย” หญิงสาวถามอย่างไม่เข้าใจว่าผู้ชายคนนี้กับพี่ชายเธอมีปัญหาอะไรกัน

“อยากรู้อย่างนั้นเหรอ ฉันจะบอกเธอให้ก็ได้ พี่เธอมันคือนักฉกฉวย มันคือหัวขโมยในคราบนักธุรกิจที่ใช้เงินซื้อทุกอย่าง”

“นายพูดอะไรฉันไม่เข้าใจ นายกับพี่อัศว์ไปมีปัญหาอะไรกันฉันไม่รู้ แต่ฉันคือคนที่ช่วยเหลือนาย ทำไมนายถึงไม่แยกแยะ นายมันเลวไม่รู้จักบุญคุณคน เสียแรงที่ช่วยนายไว้จริงๆ รู้อย่างงี้ฉันทิ้งให้นายตายกลายเป็นหมาข้างถนนซะก็ดี” หญิงสาวล้ำเลิกบุญคุณ พลางยกมือขึ้นเช็ดถูกริมฝีปากบวมเจ่อจากพิษจูบของชายหนุ่มอย่างแรงเพื่อหวังจะลบรอยสัมผัสร้าย แต่ตรงกันข้ามมันกลับยิ่งรู้สึกมากขึ้นไปอีก

“ทวงบุญคุณ ผมก็ตอบแทนด้วยการเป็นผัวคุณแล้วไง ยังจะต้องการอะไรอีกหรือ” ชายหนุ่มสวนกลับทันควันทั้งที่ไม่ได้เป็นจริงอย่างที่อรนดาเข้าใจ 

“นายทำกับฉันอย่างนี้ทำไม” คนเจ็บปวดอดสูใจถามทั้งน้ำตา

“เพราะฉันอยากให้พี่เธอรู้สึกว่าการที่ของรักถูกแย่งถูกทำลายมันเป็นยังไง” รัฐภาคตอบกลับอย่างเจ็บแค้น

“แล้วฉันเกี่ยวอะไรด้วย นายกับพี่อัศว์มีปัญหากันก็ไปเคลียร์กันสิ ฉันไม่เกี่ยว นายปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ก่อนที่ฉัน...”

“จะเรียกตำรวจมาจับผัวได้ลงคอเลยหรือ แต่ก่อนจะเรียกหาตำรวจ เธอหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้ซะก่อนเถอะ” ชายหนุ่มเหยียดยิ้มร้าย ปรายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาเหยาะหยัน

“แก...ไอ้บ้า ฉันเกลียดแก ไอ้เนรคุณ”

“คำก็เนรคุณ สองคำก็เนรคุณ บุญคุณที่คุณช่วยเหลือมันมากล้นซะเหลือกเกิน ถ้าอย่างนั้นก็ดี…ผมจะสนองบุญคุณคุณให้สมใจเลย” ว่าแล้วรัฐภาคก็กระชากหญิงสาวเข้ามาในวงแขน  อรนดาดิ้นรนทุบตีคนตัวโตยกใหญ่ ในขณะที่ชายหนุ่มก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวนวลสูดกลิ่นผิวเนื้อสาว ไล้ริมฝีปากร้อนไปตามลำคอระหงไล่ขึ้นมาแก้มนวลที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำตา รัฐภาคสะดุดหยุดการกระทำจาบจ้วงแต่เมื่อคิดถึงคำพูดของหญิงสาวกับสิ่งที่พี่ชายของเธอทำกับเขา ความยับยั้งชั่งใจก็สะบั้นลง ชายหนุ่มกดริมฝีปากร้อนลงบนเรียวปากสีชมพูหวานพร้อมแรงบดขยี้รุนแรง มือแกร่งลูบไล้กอบกุมทรวงอกอิ่มด้วยความจาบไร้ความปรานี จนอรนดาถึงกับน้ำตาร่วงด้วยความเจ็บร้าว ร่างบางสั่นสะท้านสะอื้นไห้ด้วยความหวาดหวั่น แม้ว่าชายหนุ่มจะบอกว่าเธอกับเขามีสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันแล้วก็ตาม แต่ตอนนั้นเธอไม่ได้สติเช่นในตอนนี้ที่เธอรู้สึกตัวและไม่คิดว่าความสัมพันธ์ทางกายระหว่างชายหญิงจะน่าหวาดหวั่นขนาดนี้  

“เลิกแสดงบทสาวน้อยเจ้าน้ำตาได้แล้ว ทีเมื่อกี้ยังปากเก่งอยู่เลยนี่ ตอนนี้ทำมาบีบน้ำตา สำออยไม่เข้าท่า” ชายหนุ่มสะบัดเสียงด้วยความหงุดหงิดก่อนจะผละจากร่างบาง อรนดาสบโอกาสก้าวลงจากเตียงแล้ววิ่งตรงไปห้องน้ำ รัฐภาคสาวเท้าก้าวตามก่อนจะกระชากหญิงสาวเข้าหาตัว แต่กลับถูกหญิงสาวสะบัดฝ่ามือใส่หน้าเขาอย่างแรง

เพี๊ยะ!!

“คนสารเลว ฉันเกลียดนาย”

รัฐภาคชาวาบไปทั้งซีกหน้า ชายหนุ่มมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาโกรธแค้งชิงชัง แล้วสะบัดฝ่ามือหนาลงบนใบหน้าคนตัวเล็กสองทีซ้อน

เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!!

ใบหน้าเนียนสวยเห่อแดงไปตามรอยฝ่ามือใหญ่พร้อมกับทิฐิในใจเริ่มก่อตัวขึ้น อรนดาโถมตัวเข้าทุบตีรัฐศาสตร์ไม่ยั้งด้วยความโกรธเกี้ยวที่ถูกชายหนุ่มทำร้าย

“หน้าตัวเมีย ทำร้ายผู้หญิง” เสียงหวานด่าทอทั้งน้ำตาที่เอ่อไหลออกมาด้วยความอัดอั้นเจ็บปวดใจที่ไม่สามารถทำอะไรชายหนุ่มตรงหน้าได้ รัฐภาคปล่อยให้หญิงสาวทำร้ายเขาพักหนึ่งก่อนที่เขาจะก้าวออกจากห้องไปเพื่อสงบสติอารมณ์และปล่อยให้หญิงสาวได้พักผ่อน 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานขอ'ไรเตอร์นะคะ นักอ่านคือแรงใจของนักเขียน"

สลิลฉัตร


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha