วิวาห์รักร้าย (จบแล้ว)

โดย: สลิลฉัตร



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 20 : วิธีกำราบคนดื้อรั้น 100%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป





Clover, Vinous, Color, Vintage, Flower




เพี๊ยะ!!

“สารเลว ฉันไม่คิดเลยนะว่าคุณจะเป็นคนเลวแบบนี้ น่ารังเกียจที่สุด ฉันไม่น่าหลงเชื่อมากับคนเจ้าเล่ห์อย่างคุณเลย” หญิงสาวแผดเสียงใส่ด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธก่อนจะสาวเท้าตรงไปยังประตูทางออก ณนพไม่ปล่อยให้หญิงสาวได้ทำร้ายเขาฝ่ายเดียว ร่างสูงปราดเข้าไปรั้งหญิงสาวที่กำลังจะก้าวพ้นประตูกลับเข้ามาให้ห้องแล้วโยนลงบนเตียงกว้างอย่างแรงจนสาวมั่นถึงกับนิ่วหน้าด้วยความเจ็บจุกจากแรงเหวี่ยง

ณนพไม่ปล่อยโอกาสให้หญิงสาวได้ตั้งตัวถาโถมทาบทับร่างบางหญิงสาวในทันที “ปล่อยฉันนะ คนเลว ฉันเกลียดคุณ” หญิงสาวบริภาษอย่างต้องการให้เขาหยุดการกระทำอันร้ายกาจพร้อมกับระดมกำปั้นเล็กๆทุบตีไปตามบ่าไหล่ของร่างสูง

“สาวมั่นที่อยู่เมืองนอกมาก็ตั้งหลายปีแบบคุณเรื่องแบบนี้น่าจะถนัดคุ้นเคย” ชายหนุ่มพูดน้ำเสียงดุดันชิดริมหูหญิงสาวจนวาโยรู้สึกได้ถึงลมหายใจอันร้อนระอุที่เป่ารดอยู่บริเวณซอกคอเธอ มือบางออกแรงดันร่างแกร่งที่หนักราวกับหินผาให้ออกห่าง แต่ดูจะไม่ง่ายเลยสำหรับเธอ

คนอยากเอาชนะเห็นท่าทีขัดขืนของหญิงสาวไม่มีทีท่าว่าจะลดลงชายหนุ่มจึงจัดการปราบพยศคนปากกล้าด้วยการล็อคมือบางทั้งสองข้างของหญิงสาวไว้เหนือศีรษะด้วยมือแข็งแรงเพียงข้างเดียวของเขา ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงขบเม้มผิวเนื้ออ่อนบริเวณซอกคอหอมกรุ่นลากไล้สัมผัสร้อนตั้งแต่แอ่งชีพจรมาจนถึงเนินอกอิ่มที่โผล่พ้นเสื้อตัวสวยที่หญิงสาวสวมใส่ ณนพใช้มือแกร่งข้างที่ว่างสัมผัสเคล้นคลึงทรวงอวบใหญ่ที่ห่อหุ้มด้วยบราลูกไม้ตัวสวย

“ไม่นะ คุณไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้ เอามือสกปรกของคุณออกไปจากตัวฉันนะ” คนถือดีสะบัดกายดิ้นส่ายไปมาเพื่อหนีสัมผัสร้อนจากมือแกร่งของชายหนุ่ม

“หึ...ยังปากดีไม่เลิกนะคุณ เดี่ยวผมจะเอามือสกปรกสัมผัสคุณให้ทั่วทุกซอกทุกมุมดูสิว่ายังจะกล้าปากดีอยู่อีกหรือเปล่า” ใบหน้าคมคายซุกไซ้ลงบนซอกคอหอมกรุ่นอย่างแผ่วเบาไล่ละเลียดมาจนถึงกลีบปากอิ่มสีแดงชวนหลงใหล ณนพไม่รั้งรอที่จะลิ้มลองดื่มด่ำความหวานนั้นอีกครั้งด้วยการประกบริมฝีปากร้อนกดประทับบดเคล้าอย่างอ่อนโยนก่อนจะแทรกปลายลิ้นร้อนเข้าไปหยอกเอินรุกเร้าปลายลิ้นเล็กๆ ในอุ้งปากเพื่อดูดซับความหวานล้ำละมุนใจ

เสียงลมหายใจเหนื่อยหอบของชายหนุ่มยามทอดถอนจุมพิตจากเรียวปากหวานฉ่ำของหญิงสาว ที่มีอาการไม่ได้ต่างไปจากชายหนุ่มเลยสักนิด

“สารเลว” หญิงสาวถามน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาตัดพ้อฉายชัดบนดวงตาคู่สวย

“ผมจะพผมทำเลวได้มากกว่านี้หากได้ครอบครองคุณทั้งตัวและหัวใจ” ชายหนุ่มพูดจี้ใจ เพราะรู้ว่าจริงแล้วหญิงสาวก็รู้สึกก็หวั่นไหวกับสัมผัสของเขาเช่นกัน เพียงแต่ทิฐิที่ยังปิดกั้นบวกกับนิสัยชอบเอาชนะของหญิงสาวทำให้เธอไม่กล้าที่จะเปิดเผยความความรู้สึกออกมา

“ไม่มีทาง คุณจะไม่มีวันได้หัวใจของฉันเด็ดขาดเพราะว่าฉันเกลียดคุณ” หญิงสาวจ้องหน้าชายหนุ่มที่อยู่เหนือร่างเธอด้วยสายตาชิงชัง

“ผมมันคงน่ารังเกียจมากเลยสินะ คุณถึงได้ตั้งแง่ไม่ยอมรับความรู้สึกที่ผมมีให้แบบนี้” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างน้อยใจ มือหนากำแน่นอย่างข่มอารมณ์แววตาเย็นชาซ่อนความร้ายกาจกลับมาอีกครั้ง

“ใช่ ฉันรังเกียจคุณ ต่อให้คุณรวยล้นฟ้าจนพ่อแม่ของฉันอยากได้คุณเป็นลูกเขยมากแค่ไหนก็ตาม แต่ถ้าฉันไม่ต้องการต่อให้ต้องฆ่าฉันให้ตายคุณก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจเปลี่ยนความรู้สึกของฉันได้” วาโยเอ่ยได้เพียงแค่นั้นเพราะความกระดากอายกับเหตุการณ์วาบหวามเมื่อสักครู่ หญิงสาวสลัดความคิดนั้นแล้วผลักคนตัวโตเหนือร่างก่อนจะวิ่งไปยังห้องน้ำ

‘คุณไม่มีทางหนีหัวใจตัวเองได้หรอกวาโย’ ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับมองตามร่างบางที่วิ่งเข้าห้องน้ำไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่บอกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของเขา

 

ทางด้านอรนดาซึ่งพักอยู่ที่บ้านสวนของรัฐภาคมาเวลาหลายวันแล้ว หญิงสาวได้มีโอกาสทำสวนผลไม้เก็บพืชผลตามวิถีชีวิตชาวสวนและดูเหมือนว่าอรนดาจะหลงเสน่ห์ชีวิตแสนเรียบง่ายนี้เสียแล้วจนไม่อยากกลับกรุงเทพ

“กลับกันได้แล้วล่ะคุณ แดดเริ่มแรงเดี๋ยวจะไม่สบายแล้วจะอดเข้ากรุงเทพกันพอดี” รัฐภาคบอกกับภรรยาสาวที่ยังเดินเล่นอยู่ภายในสวนมะยงชิดที่กำลังออกลูกจนผลสีเหลืองอมส้มสุกอร่ามไปทั่ว

“แหม...ก็ไม่เห็นต้องรีบกลับเลยนี่คะ เราอยู่ที่นี่กันต่ออีกสักสองสามวันไม่ได้หรือคะ” หญิงสาวต่อรองเพราะยังติดหล่มกับบรรยากาศแสนรื่นรมย์

“ผมก็อยากจะตามใจคุณนะทูนหัว แต่ผมต้องไปพบลูกค้ารายใหญ่ เอาอย่างนี้ไหม เราไปเช้าแล้วกลับตอนเย็นจะได้ไม่ต้องค้างคุณจะได้กลับมาพักผ่อนที่นี่เหมือนเดิม” รัฐภาคเสนออย่างเอาใจภรรยาสาวซึ่งอยู่ในช่วงตั้งครรภ์อ่อนๆ

อรนดายิ้มกว้างพลางโผเข้ากอดร่างสูงพร้อมกับเขย่งปลายเท้าหอมแก้มสากระคายเป็นการขอบคุณ ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังหยอกเย้ากันอย่างหวานชื่นเสียงปืนดังสนั่นในระยะใกล้จนทั้งสองตกใจหันไปมองต้นเสียงในทันที

เปรี้ยง!!

“พี่อัศว์!!...” อรนดาเอ่ยชื่อพี่ชายตัวเองด้วยใบหน้าซีดเผือด แววตาตื่นตระหนกเมื่อเห้นอีกฝ่ายเล็งกระบอกปืนในมือมาที่สามีของเธอ

“มึงกล้ามากนะที่พาน้องสาวกูมาซ่อนไว้ที่นี่” อัศว์กระชากเสียงถามมือยังเล็งอาวุธร้ายไปยังเป้าหมายที่ยืนเผชิญหน้าอย่างไม่เกรงกลัวเช่นกัน

“เหมือนที่มึงแย่งน้ำไปจากกู ทีนี้มึงคนรู้แล้วสินะว่าการถูกแย่งของรักไปมันรู้สึกยังไง” รัฐภาคสวนกลับเสียงกร้าวพร้อมกับยืนประจันหน้าอีกฝ่ายซึ่งรายล้อมไปด้วยบอดี้การ์ดที่พร้อมจะจัดการเขาทันทีหากบุ่มบ่ามเข้าประชิดตัวคู่ปรับอย่างพี่ภรรยา

อัศว์ปรี่เข้าไปหาคู่อริด้วยความโกรธจัดแต่อรนดาเข้ามาไว้เสียก่อน “อย่านะคะพี่อัศว์” อรนดาห้ามเสียงหลงพร้อมกับเข้าปราดเข้าบังร่างรัฐภาคไว้

“ถอยออกไปนะยัยอร”

“ไม่คะ อรจะไม่ยอมให้พี่อัศว์ทำร้ายพ่อของลูกอรเด็ดขาด” อรนดาโพล่งออกไปเพื่อปกป้องสามีที่รักซึ่งทำเอาผู้มาเยือนอย่างอัศว์ถึงกับตะลึงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

“ระ...เราหมายความว่ายังไงนะ” อัศว์ถามด้วยถ้อยคำตะกุกตะกักอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“อรกำลังจะมีลูกกับคุณรัฐค่ะ พี่อัศว์ปล่อยเราไปเถอะนะคะ”

ความเจ็บปวดใจกับคำร้องขอของน้องสาวที่เปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจทำให้อัศว์ต้องตัดสินใจเลือกว่าจะทำตามคำร้องขอหรือเลือกที่จะทำตามความคิดของตัวเอง

“มากับพี่ยัยอรแล้วพี่จะไม่ทำอะไรมัน” อัศว์ยื่นข้อเสนอบาดใจโดยลืมนึกถึงความรู้สึกคนเป็นน้อง รัฐภาคไม่อาจทนให้คู่อริพรากภรรยาสาวและลูกน้อยเขาไปชายหนุ่มจึงเบี่ยงกายดันร่างภรรยาวให้อยู่ด้านหลังและเลือกจะประจันหน้ากับอีกฝ่ายโดยปราศจากอาวุธเพราะเขาต้องการที่จะเจรจาและยุติเรื่องราวรักสามเศร้าในอดีต

“มึงไม่มีสิทธิ์มาพรากลูกพรากเมียกูไปเด็ดขาดนอกจากมึงจะข้ามศพกูไปเสียก่อน” รัฐภาคจับปากกระบอกปืนที่พร้อมจะปลิดชีพเขาทุกเมื่อพร้อมกับประกาศกร้าวปกป้องครอบครัวของเขาอย่างไม่หวั่น

“ได้เดี๋ยวกูจะข้ามศพมึงให้ดูไอ้รัฐภาค”

ในจังหวะวินาทีวิกฤตคนที่กำตังตั้งครรภ์ซึ่งอยู่ในภาวะตึงเครียดจนสภาพร่างกายไม่สามารถแบกรับไหวจนเป็นลมหมดสติไป รัฐภาครีบปราดเข้าไปประคองร่างบางด้วยความห่วงใยเช่นเดียวกับคนพี่ชายที่โผตามไปประคองด้วยความเป็นห่วงใยไม่แพ้กัน

“อร...อร...” รัฐภาคเอ่ยเรียกพร้อมเขย่าร่างบางเบาๆเพื่อให้รู้สึกตัว

“ออกไปฉันจะพายัยอรไปโรงพยาบาล” คนร้อนใจอย่างผลักคู่อริเก่าก่อนจะช้อนร่างอรนดาตรงไปยังพาหนะหรูโดยมีเหล่าบอดี้การ์ดเดินตามมาติดๆ

“แกจะพาเมียฉันไปไม่ได้นะไอ้อัศว์” รัฐภาคเข้าขวางแต่ถูกบรรดาผู้ติดตามของอัศว์รั้งไว้ก่อนจะถูกซัดด้วยกำปั้นๆหนักๆจนชายหนุ่มเลือดกลบปากล้มลงไปกองกับพื้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานขอ'ไรเตอร์นะคะ นักอ่านคือแรงใจของนักเขียน"

สลิลฉัตร


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha