ยอดดวงใจเทพบุตรจอมมาร

โดย: Vanalak29



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : เพื่อวันพรุ่งนี้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หน้าบ้านเช่าสองชั้น ไอรินทร์ยืนหอบหายใจก่อนยกมืดปาดน้ำตาออกมาจากแก้มนวล เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาสร้างความหวาดกลัวให้เธอ ผู้ชายหน้าหวานละมุนแต่จิตใจกลับหยาบกระด้างร้ายกาจดุจพญามาร ไม่ว่าเขาเป็นใครก็ตามจะไม่ขอเสวนาด้วยอีกเด็ดขาด ล้วงกุญแจจากกระเป๋าสะพายหยิบลูกมาไขรั้วเหล็กขึ้นสนิมให้เปิดออก ทางเข้าพื้นปูนสองฝั่งมีสนามหญ้าเล็กๆ พร้อมเก้าอี้นั่งสำหรับผักผ่อนมีร่มไทรให้ความร่มเงา ถึงตัวบ้านสีขาวไอรินทร์เปิดประตูไม้ก้าวเข้าสู่ตัวบ้านผ่านห้องนั่งเล่น ก่อนถึงบันไดปูน หยุดยืนหน้าห้องนอนเปิดประตูเข้า ทิ้งตัวลงบนเตียงด้วยความหงุดหงิด

รอดมาได้นับว่าบุญเท่าไหร่แล้ว เธอไม่อยากเชื่อเลยทุกอย่างที่เพียรทำมาสลายไปต่อหน้าต่อตา ทุนก็ไม่ได้ เงินก็ไม่ได้ แทนที่จะได้ช่วยแบ่งเบาภาระบิดาสุดท้าย กลับเหลือแค่เพียงความเจ็บช้ำที่ได้รับมาจากผู้ชายใจร้ายคนนั้น แม้จะคุ้นหน้าแต่ทำไมเธอกลับจำไม่ได้คือใคร แต่ที่แน่ๆ มั่นใจว่าคงเป็นเศรษฐีมีเงิน คอนโดห้องนั้นเข้าไปเพียงครู่ยังรู้เลยว่าราคาไม่ธรรมดา ถ้าไม่ร่ำรวยคงไม่มีปัญหาซื้ออาศัยแน่นอน

ยกเรียวแขนก่ายหน้าผากกับเรื่องที่ชายคนนั้นพูดออกมา เรื่องการขายบริการที่พาราไดซ์ เธอไม่รู้จริงๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดผู้หญิงที่ทำอาชีพนี้ถึงได้ใช้ชื่อเธอบังหน้าพร้อมทั้งอ้างถึงตุ๊กตาไหมพรมเหมือนรู้ทุกอย่างที่เธอทำ น่าแปลก... ลุกพรวดขึ้นมาทันใดเมื่อนึกถึงท่าทีของพ่อเมื่อวันก่อน หรือพ่อมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย

ไม่จริง! บิดาไม่ใช่คนเช่นนั้น เธอไม่เชื่อเด็ดขาด!

เปิดประตูออกจากห้องนอนสาวเท้าผ่านทางเดินระหว่างห้องมาหยุดยืน จับลูกบิดเปิดประตูเข้าห้องพ่อเป็นครั้งแรกที่ตัดสินใจทำเช่นนี้ หยุดกลางห้องกวาดตามองรอบๆ เธอควรทำอะไร หาหลักฐานยังไง ในเมื่อเชื่อเต็มหัวใจว่าบิดาไม่ใช่คนทำ ร่างบางชะงักเมื่อยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นไอรินทร์ตามหาต้นตอเห็นมือถืออยู่ในลิ้นชักหัวเตียงจ้องมองสีหน้างุนงง บิดาลืมมันไว้อย่างนั้นเหรอตัดสินใจกดรับ

“เตโม่! วันนี้มีลูกค้าหรือเปล่า ฉันต้องการเด็กสองคน”ปลายสายบอก

ไอรินทร์นิ่งฟังหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก แสร้งทำใจดีสู้เสือ

“ขอโทษนะคะ คุณเตโม่ทำงานอยู่”

ปลายสายเงียบครู่หนึ่ง

“แล้วเธอเป็นใคร!

“เป็นเด็กที่คุณต้องการยังไงคะ”

“อ๋อ เด็กใหม่เหรอ ถ้าอย่างนั้นคืนนี้มาพบฉันหน่อยสิ อยากดูหน้าสักหน่อยว่าสวยหรือเปล่า ถ้าบริการดีๆ จะทิปให้ไม่อั้นเลย!

กัดฟันแน่นอารมณ์เดือดพล่าน จะให้คิดทางไหนได้อีกในเมื่อพูดมาขนาดนี้ ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเป็นความจริง

“ได้สิคะ จะให้ไปพบที่ไหน”

“โรงแรมรอยัลไนซ์ห้องสี่ศูนย์เจ็ด ฉันชื่อรีออนลูกชายคนโตตระกูลมัสสิโม่เธอน่าจะรู้จักใช่ไหม”น้ำเสียงกระหยิ่มยิ้มย่อง

“ดิฉันรู้จักค่ะ คืนนี้พบกันนะคะคุณรีออน”วางสายลง มือกำโทรศัพท์แน่นน้ำตาเริ่มไหลริน

ไหล่ไหวตามแรงสะอื้นอย่างสุดกลั้น เพราะอะไรพ่อถึงทำแบบนี้ ไม่เข้าใจเลย เงินที่ได้จากการทำงานมันไม่มากพออย่างนั้นหรือ ริมฝีปากสั่นระริกใจเหมือนจะขาดเสียให้ได้ หากเธอจะโดนชายแปลกหน้าเข้าใจผิดว่าขายตัวคงไม่แปลก หญิงขายบริการชื่อไอ โค้ดเนมการซื้อขายคือตุ๊กตาไหมพรมไม่ต้องบอกเลยว่าทำไมถึงได้โยงใยเกี่ยวข้องมาถึงตัวเธอได้

 

ร่างสูงบนโซฟาเท้าสองข้างพาดไขว่เหนือโต๊กระจกสีดำ สีหน้าครุ่นคิด แม้ผู้หญิงชื่อไอจะผ่านเข้ามาในชีวิตเพียงชั่วครู่แต่กลับไม่ยอมหยุดคิดคำนึงถึงใบหน้าแสนหวานแฝงด้วยความเศร้า เฝ้าถามตัวเองทำไมถึงเป็นเช่นนี้ไปได้ ยี่สิบหกปีที่ผ่านมาไม่เคยสักครั้งผูกผันกับหญิงคนไหน แม้จะสวยปานนางฟ้าก็ตามแต่กับผู้หญิงเดินดินไม่ได้แต่งตัวเลิศเลอกลับเฝ้าฝันไม่ยอมห่างหายนึกแล้วหงุดหงิดตัวเอง

ซากิมองนายด้วยความเป็นห่วง เห็นเอาแต่นั่งนิ่งทั้งวัน ตั้งแต่ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาที่คอนโด ความจริงเขาพอสืบรู้เกี่ยวกับการขายบริการ จริงๆ แล้วเธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง แต่คนคนนั้นกลับเป็นบิดาเธอต่างหาก แต่คนอย่างเจ้านายคงไม่มีวันปล่อยผู้หญิงที่บังอาจตบหน้าตนเองไปง่ายๆ แล้วอีกอย่างพ่อทำผิดเสมือนลูก นิสัยคุณชายเขารู้ดีแม้จะอายุไม่น้อยแต่ความเอาแต่ใจไม่เคยห่างหายเสียที

“คุณชายครับ”เสียงเข้มเอ่ยเรียก

เซย์หันมองลูกน้อง

“มีอะไร!

“ผมสืบเรื่องการขายบริการมาได้แล้วนะครับ คุณชายอยากฟังหรือเปล่า?”

ลมหายใจหนักระบายออกมาเอนกายพิงผนักโซฟา

“ว่ามา ฉันก็อยากให้มันจบๆ ไปเหมือนกัน จะได้ไม่โดนพ่อด่า!

บอดี้การ์ดหนุ่มโน้ตบุ๊คออกมาพร้อมเปิดกล้องวงจรปิดภายในร้าน เซย์มองภาพในหน้าจอเห็นนักข่าวมาทานอาหารแต่หญิงสาวที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่เธอที่มาพบเขากับตุ๊กตาไหมพรม หมายความว่ายังไง! คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความสงสัย

“หมายความว่าไง!”ถามลูกน้องคนสนิททันที

“ความจริงคือ... ผู้หญิงที่มาพบคุณชายเธอเป็นลูกสาวของพ่อครัวที่พาราไดซ์ชื่อเตโม่ครับ สองคนเป็นคนไทยที่ย้ายสำมะโนครัวมาอยู่ที่อิตาลี เตโม่มีชื่อไทยว่าเตโม่ส่วนลูกสาวชื่อไอรินทร์ เธอเพิ่งจบการศึกษาเลยมาช่วยพ่อทำงาน พร้อมทำอาชีพเสริมด้วยการถักตุ๊กตาไหมพรมขาย”ซากิอธิบาย

เซย์นิ่งเงียบครู่หนึ่ง จ้องมองลูกน้องต่อ

“แล้วยังไงต่อ?”เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมา

“แต่ว่า... ผมก็สืบมาได้อีกว่าจริงๆ แล้ว คนที่หัวโจกของเรื่องก็คือเตโม่ครับ”

บุตรชายคนเล็กแห่งอัลเล็นโซ่ขบกรามแน่น

“ว่ามา!”น้ำเสียงติดหงุดหงิด

“เตโม่เป็นพ่อเล้าส่งผู้หญิงให้กับลูกค้าที่ต้องการซื้อบริการ โดยการร่วมมือกับมัสสิโม่ ผมเช็คเรื่องเงินเข้าออกในบัญชีของหมอนี่ ได้เงินมากพอสมควรในการส่งลูกสาวเรียนที่มหาวิทยาลัยครับ”

“มัสสิโม่อีกแล้วงั้นเหรอ...”เสียงรอดไรฟัน

“เท่าที่ผมทราบมาพนักงานเสริฟ์หญิงในร้านแทบทุกคนทำอาชีพเสริมด้วยความขายบริการแทบทั้งนั้น ยกเว้นผู้หญิงที่ชื่อไอตัวจริงครับ”

“ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าทุกคนที่นั้นรู้สินะ แม้แต่ผู้จัดการที่ฉันไว้ใจ!”แทบอดรนทนไม่ได้อยากจะจัดการพวกมันเสียให้รู้แล้วรู้รอด เงินเดือนไม่ใช่น้อยที่ให้แต่กลับทรยศหักหลังความปรารถนาดี

“ครับ ทุกคนทราบเรื่องนี้หมด ยกเว้นลูกสาวของเตโม่”

มือกำแน่นใบหน้าแดงก่ำด้วยความเดือดดาล เลี้ยงไม่เชื่องแต่ละคน ไม่อยากทำงานกับอัลเล็นโซ่จะไม่ยื้อไว้ เห็นทีคงต้องจัดการขั้นเด็ดขาดเสียแล้ว

“บัดซบ! ถ้าไม่อยากอยู่ด้วยกัน ฉันจะไล่ออกไปให้หมด!”ลุกยืนตวาดลั่นออกมา

“คุณชายใจเย็นก่อนนะครับ”ซากิพยายามห้าม

“แกอย่ามายุ่งซากิ! ไอ้เตโม่ ไอ้หมอนี่มันต้องเจอของจริง ฉันไม่เอามันไว้แน่!”สายตาอาฆาต

บอดี้การ์ดหนุ่มมองแววตาเจ้านายรู้สึกสะท้าน เตโม่ต้องแย่แน่กับเรื่องนี้ สงสารแต่ลูกของมันที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยเลย จะทำไงได้คงแล้วแต่กรรมใครกรรมมันในเมื่ออยากทำผิดเอง

 

ร่างสูงโปร่งยืนหน้ารั้วเหล็กเกราะสนิม ก่อนล้วงกระเป๋าหยิบลูกกุญแจเพื่อไขประตูเข้าสู่ตัวบ้าน ระหว่างเดินผ่านทางปูนด้านหน้าชายกลางคนยกท่อนแขนถลกแขนเสื้อพับจนถึงข้อศอก ดูนาฬิกาข้อมือเรือนสีเงินบอกเวลาเที่ยงคืนตรง ไฟในบ้านส่องสว่างก้าวมาถึงห้องนั่งเล่นเสียงรายการโทรทัศน์ยังคงเปิดฉายอยู่

เตโม่เหลือบมองบุตรสาวกำลังนั่งอยู่ด้วยความสงสัย โดยปกติแล้วไอรินทร์มักจะนอนเร็วนอกจากมีงานเท่านั้น

“ทำไมยังไม่นอนอีกลูก”เตโม่เอ่ยถามก่อนลูบศีรษะบุตรสาวอย่างแผ่วเบา

ไอรินทร์ช้อนสายตามองบิดาน้ำตาคลอ อยากถามความจริงจากบิดามากเหลือเกินจึงอดรนทนรอ

“พ่อกลับมานานแล้วเหรอคะ”น้ำเสียงสั่นเครือ

“เป็นอะไรไปลูก ทำไมตาแดงๆ ร้องไห้เหรอใครทำอะไร!”นั่งลงข้างบุตรสาวพยายามสอบถาม

“พ่อ... ไอมีเรื่องอยากถามพ่อ พ่อตอบไอตามตรงได้ไหม”เม้มริมฝีปาก สบสายตาบิดาไม่ละอยากรู้ว่าจริงหรือไม่กับสิ่งที่ตนได้ยินมา

เตโม่นึกข้องใจบุตรสาวเป็นอะไรไป ถึงได้มีท่าทีแบบนี้ หรือเกิดเรื่องไม่งามเพราะการไปส่งตุ๊กตาไหมพรมพวกนั้น

“เกิดอะไรขึ้นไอ!

“พ่อตอบไอมาก่อนสิคะ!

คนเป็นพ่อชะงักเห็นสีหน้าน้ำเสียงลูกเลยพลอยให้กังวล ปกติลูกไม่เคยขึ้นเสียงหรือแสดงสีหน้าท่าทางแบบนี้ใส่เขามาก่อนเลย

“ได้! ลูกอยากถามอะไรพ่อจะตอบทุกอย่าง”

ไอรินทร์หันกายเพื่อเผชิญหน้า

“พ่อ... มีส่วนรู้เห็นในการส่งผู้หญิงเพื่อขายบริการทางเพศหรือเปล่า!”ถามออกมาจ้องมองตาไม่กระพริบเพื่อรอคำตอบ

คนถูกถามดวงตาเบิกกว้างนิ่งอึ้ง ลูกสาวรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร อึกอักไม่กล้าตอบรู้สึกผิดขึ้นมา

“ลูกไปเอามาจากไหน พ่อ... ไม่ได้” หลบเลี่ยงสายตาบุตรสาว

ไอรินทร์หยิบโทรศัพท์มือถือของบิดามาวางตรงหน้า น้ำตารินไหลออกมาเมื่อเห็นสีหน้าท่าทางพอรู้ว่ามันคงเป็นเรื่องจริงกับสิ่งที่สงสัยมาตลอดเวลา

“มีคนโทรหาพ่อวันนี้ค่ะ ไอรับสายเขาบอกว่าชื่อรีออนต้องการผู้หญิงให้พ่อส่งไปให้ที่โรงแรมรอยัลไนซ์ ไออยากรู้จริงๆ ถ้าพ่อไม่ได้ทำแล้วมันหมายความว่ายังไง!

“ไอ... มันไม่ใช่อย่างที่ลูกคิด!”พยายามหาข้อแก้ตัว แต่กลับน้ำท่วมปากพูดไม่ออก

“แล้วมันเป็นแบบไหนคะพ่อ เงินที่ได้มันไม่พอหรือไง ทำไมพ่อต้องทำเรื่องน่าละอายแบบนี้ ถ้าไอไปทำงานแบบนั้นบ้างพ่อจะชอบหรือเปล่า!”ย้อนถามเสียงแข็ง ไม่อยากเชื่อว่าพ่อจะทำเรื่องเลวร้ายเหล่านี้จริงๆ

“ทำไมลูกพูดแบบนี้ไอ ลูกกับผู้หญิงพวกนั้นไม่เหมือนกัน พวกเธอเต็มใจจะทำพ่อไม่เคยบังคับใครเลย”

“ถึงจะเต็มใจ แล้วยังไงคะ ในเมื่อพ่อใช้พาราไดซ์บังหน้าในการหาลูกค้า พ่อไม่สนใจเลยหรือไงคะว่าร้านอาหารที่พ่อทำจะเสียชื่อเสียงเพราะเรื่องจำพวกนี้!

เตโม่อึ้งกับคำถามบุตรสาว เขาเองไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะสร้างเรื่องเสื่อมเสียให้กับพาราไดซ์ ทำงานที่นี่มาเกือบห้าปี พอเห็นข่าวก็นึกหวั่นใจแต่เดินทางนี้มานานจะให้หันหลังกลับมันไม่ง่ายเลย

“พ่อรู้ว่าพ่อผิดไอ พ่อแค่ต้องการเงินส่งลูกเรียนลูกได้เรียนมหาวิทยาลัยโบโลญญาที่มีชื่อเสียงขนาดนั้นรู้ไหมว่าพ่อดีใจมากแค่ไหน พ่อไม่อยากให้ลูกน้อยหน้าใครๆ”บอกลูกน้ำตาคลอ

“แต่มันเป็นเงินไม่สะอาดนะคะพ่อ ไอแค่อยาก... เห็นพ่อเป็นคนดีไม่ทำเรื่องผิดศีลธรรม”

คนเป็นพ่อน้ำตาคลอรู้สึกผิดขึ้นมา เพราะห่วงบุตรสาวเลยพยายามหาเงินทุกวิถีทาง ทำเรื่องผิดพลาดลงไปหลายครั้งหลายครา แต่ทุกอย่างก็ทำเพื่อลูกทั้งนั้น

“พ่อขอโทษลูก”ก้มหน้าหลุบตามองพื้น

ไอรินทร์มองพ่ออย่างเข้าใจ พ่อทำทุกอย่างเพื่อเธอเพราะต้องการเห็นลูกมีทุกอย่างเหมือนคนอื่น เธอไม่ได้โกรธแค่อยากเห็นพ่อกลับตัวเสียใหม่

“พ่อคะ... ไอไม่ได้โกรธพ่อหรอกนะคะ แต่ไอขอร้องให้พ่อเลิกได้ไหม ไอเรียนจบแล้วไอจะเลี้ยงพ่อเองนะคะ”น้ำเสียงอ้อนวอนบอกต่อบิดา

เมื่อครุ่นคิดดีแล้วเตโม่เงยหน้ามองบุตรสาวคนเดียวอีกครั้ง ในโลกนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าลูกอีกแล้ว หากต้องการเขายินดีจะเลิกรากับสิ่งผิดกฎหมายทั้งหมด

“ได้ลูก พ่อจะเลิก”

“จริงนะคะ! พ่อรับปากไอแล้วนะ”ระบายยิ้มออกมาด้วยความยินดี

“จริงสิลูก พ่อรับปากว่าพ่อจะเลิกทุกอย่าง”ร่างบางโผเข้าโอบกอดบิดาไว้แน่น อย่างน้อยพ่อก็ยอมเชื่อเธอ

 

เจ็ดโมงเช้าเตโม่เดินทางมาถึงโรงแรมรอยัลไนซ์ ร่างสูงโปร่งสาวเท้าถึงเคาท์เตอร์ไม้สำหรับเช็คอินลูกค้า ชายกลางคนหยุดยืนตรงหน้าพนักงานสาวสวยสามคนเพื่อขอเข้าพบรีออน

“ผมขอติดต่อห้องสี่ศูนย์เจ็ดครับ”

“จากคุณอะไรคะ”

“เตโม่ครับ”

พนักงานยกหูโทรศัพท์กดเบอร์ห้องเพื่อติดต่อ ครู่หนึ่งแล้ววางสาย

“เชิญได้เลยค่ะ”พนักงานสาวสวยผายมือ โดยมีพนักงานหนุ่มรูปร่างหน้าตาคมคายเดินนำเขาไปที่ลิฟท์

ไฟลิฟท์เลื่อนถึงชั้นสองแล้วเปิดออก พนักงานก้าวนำมาถึงห้องแล้วก้มศีรษะขอตัวกลับ เตโม่สูดหายใจเข้าปอดอีกครั้งเพื่อลดความกลัว พยายามท่องไว้ทำทุกอย่างเพื่อลูกสาว

ก๊อก! ก๊อก!

เคาะประตูแล้วหยุดฟังเสียง

กริ๊ก!

แอด...

ประตูห้องเปิดออกสายตาเห็นชายหนุ่มหน้าตาคุ้นเคยกับตนเป็นอย่างดี เพราะเคยติดต่อร่วมงานกันมาหลายครั้ง

“ไม่พาผู้หญิงมาด้วยเหรอวันนี้เตโม่”เพโต้เอ่ยถาม

“เปล่าครับ พอดีผมมีธุระอยากคุยกับคุณรีออน”

เพโต้จับผิดสีหน้าของอีกฝ่าย แต่ไม่อยากคิดอะไรมากเลยปล่อยไป พักหลังเขาต้องมาอยู่กับรีออนเพื่อทำงานหลังจากท่านรัสตินถูกฟาวิโอ่หลอกจนเสียหายหลายพันล้าน เกิดปัญหามากมายจนมัสสิโม่แทบล้มสลายเขาเลยต้องมาช่วยงานบุตรชายเจ้านายแทนเพื่อทำการแทรกแซงตระกูลอัลเล็นโซ่อีกครั้ง

บอดี้การ์ดเดินนำมาถึงห้องนั่งเล่นร่างสูงสวมชุดคลุมอาบน้ำกำลังยกกาแฟดื่ม ข้างกายสีสาวสวยหน้าตาดีคนหนึ่งคุ้นหน้าคุ้นตา จำได้ดีว่าเธอเป็นนางแบบชื่อฉาวในวงการ พอเห็นเขาเดินมาสาวหุ่นอวบอัดรีบลุกยืนแล้วหยิบกระเป๋าสะพายเดินไปที่ประตูแล้วออกจากห้อง

“มีอะไรมาแต่เช้า!”รีออนเอ่ยถามก่อน

เตโม่รีบทรุดกายลงนั่งตรงข้ามกันเจ้านายทันที

“คือ... ผมมีธุระอยากพูดคุยกับคุณรีออนครับ”น้ำเสียงสั่นเครือ

ช้อนสายตามองวางแก้วกาแฟนพิงกายกับพนักโซฟาสีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก นึกว่าจะได้เห็นหน้าเด็กใหม่แต่กลับไม่เป็นอย่างที่คิด

“มีอะไรอีก แล้วไหนเด็กที่ฉันสั่งไว้ไง เห็นว่ามีเด็กใหม่ไม่ใช่หรือไงทำไมไม่เอามาให้ดูหน้า!

“เปล่านะครับ ผมไม่มีเด็กใหม่หรอกครับ”รีบแก้ต่าง

“อ้าว! จะไม่มีได้ยังไง ก็เธอบอกเองว่าเป็นเด็กใหม่ตอนที่ฉันโทรหาแกเมื่อวันก่อน ยังรับสายอยู่เลย!”เริ่มไม่สบอารมณ์

เตโม่ครุ่นคิดพอจะรู้ว่าใครคือคนรับสาย ลูกหนอลูกดันสร้างเรื่องยุ่งยากให้เขาเสียแล้ว

“คือ... ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เด็กใหม่หรอกครับแต่เป็นลูกสาวผมเอง”บอกความจริงออกมา

รอยยิ้มเย็นเผยออกมา สีหน้าไม่พอใจจ้องมองแววตาแข็งกร้าว ไม่เคยเจอใครกล้าหลอกเล่นแบบนี้มาก่อนเลย รีออนยกมือเสียผมหัวเสียอย่างที่สุด

“อย่างนั้นเหรอ ถ้ากล้าพูดแบบนี้ทำไมไม่จับขายตัวไปเลยเล่าจะเก็บไว้ทำไม!

“คุณพูดอะไรออกมาคุณรีออนลูกสาวผมไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น!”ลุกยืนใบหน้าแดงก่ำ

รีออนเงยหน้าสบตา ไม่คิดว่าไอ้หมอนี่จะกล้าขึ้นเสียงสูงกับตนเอง

“แกจะกล้าไปหน่อยแล้วไอ้เตโม่!

“ผมไม่กล้าหรอกครับถ้าคุณไม่พูดจาน่าเกลียดแบบนั้น ที่ผมมาในวันนี้เพราะผมอยากจะบอกคุณว่า ผมต้องการเลิกทำงานสกปรกพวกนั้นให้คุณเท่านั้นเอง!

กรามขบแน่นพยายามข่มอารมณ์ตนเองอย่างที่สุด จะกวนโมโหกันไปถึงไหนคิดจะเลิกก็เลิกอย่างนั้นเหรอ เห็นว่าทุกอย่างมันง่ายนักใช่ไหม ถ้ำเสือมันเข้าได้แต่ออกไม่ได้ง่ายๆ หรอก เห็นทีคงต้องจัดการไอ้หมอนี่เพื่อเป็นตัวอย่างกับพวกที่คิดจะทรยศหรือเลิกทำกลางคันแบบนี้

“ได้... แกอยากเลิกก็เชิญ”ยิ้มเยาะออกมา

“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อน ขอบคุณสำหรับเวลาที่ผ่านมา!”พูดจบหันหลังสาวเท้าออกมาจนถึงหน้าประตู เพโต้เหลือบมอง เตโม่ไม่สนใจคว้าลูกบิดเปิดประตูออกจากห้องอย่างไม่สบอารมณ์ที่ลูกสาวถูกถูกแคลน

บอดี้การ์ดหนุ่มเดินมาหาเจ้านายใหม่ รีออนยิ้มเย้ยออกมาลุกยืนถอนใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนหยิบบุรี่ขึ้นสูบเพื่อระบายความเครียด

“จะปล่อยมันไปแบบนี้เหรอครับ?”เพโต้เอ่ยถาม

“แล้วแกคิดว่าฉันควรปล่อยมันไปไหมล่ะ!

“แล้วคุณชายจะทำยังไง”

“ก็ฆ่ามันสิ เอาให้แนบเนียนที่สุดเหมือนการเกิดอุบัติเหตุแกเข้าใจใช่ไหมเพโต้”รีออนหันมาถาม

“เข้าใจแล้วครับ”

“ถ้าอย่างนั้นแกก็ไปทำงานของแกได้แล้ว!

“ครับ”ก้มศีรษะแล้วสาวเท้าออกจากห้องพักโรงแรมอีกคน

“อยู่ดีไม่ว่าดีรนหาที่ตายจนได้”รีออนรำพึงกับตนเอง

 

ร่างสูงก้าวผ่านประตูกระจกของภัตตาคารระดับห้าดาวนามพาราไดซ์ พนักงานยืนเรียงแถวเพื่อต้อนรับสายตาหลายคู่จับจ้องมายังเจ้านายหนุ่มรูปงาม เซย์เดินผ่านลูกน้องอย่างไม่สบอารมณ์เท่าใดนักแล้วหยุดยืนตรงหน้าผู้จัดการ

“เลย์แกไปเจอฉันที่ห้องทำงานหน่อย!”บอกเสียงแข็งทุกคนหันมองเห็นแววตาราวกับเพชฌฆาตส่งมา พนักงานเลยหน้าเจื่อนกันเป็นทิวแถว

ผู้จัดการหนุ่มเหลือบมองบอดี้การ์ดคนสนิท ซากิส่ายศีรษะราวกับจะบอกว่าตนนั้นก็ช่วยเหลือไม่ได้ เซย์นั่งลงบนเก้าอี้ทำงานเอนกายพิงพนักท่าทางไม่สบอารณ์อย่างรุนแรง เลย์ก้าวมายืนกุมมือจ้องมองเจ้านายด้วยความหวาดหวั่น

“ไอ้เลย์!”เสียงเข้มตวาดลั่น เพราะผู้จัดการเป็นเพื่อนที่เขาไว้ใจมาตลอด

เจ้าของชื่อสะดุ้งโหย่งทันที ใบหน้าเริ่มซีดเซียว

“ครับ”ตอบรับเสียงสั่น

“แกไม่รู้เรื่องที่ลูกน้องทำเลยหรือไง ถึงปล่อยให้ร้านของฉันต้องเสียชื่อเสียง หรือแกไม่อยากเป็นผู้จัดการที่นี่แล้วฮะ!”ตวาดลั่น

เลย์หน้าซีดทันทีทันใด เพิ่งเคยเห็นเพื่อนโกรธถึงเพียงนี้ เพราะความสงสารเลยปล่อยเลยตามเลย อีกอย่างจะไล่พนักงานหญิงออกมาหมดก็ใช่ที่

“คือ... ผมสงสารลูกน้อง อีกอย่างจะให้ไล่พนักงานที่ทำอาชีพเสริมพวกนั้นทั้งหมดก็คงจะหาคนแทนได้ยากน่ะครับ ผมเลยต้องปล่อยเลยตามเลย”ตอบเสียงอ่อย

“มันใช่ข้ออ้างเหรอ คนอยากทำงานที่นี่เยอะแยะถมเถไป!” สูดหายใจเข้าปอด “แกได้ส่วนแบ่งใช่ไหม!

“ปะ...เปล่านะครับ”รีบปฏิเสธหลุบตามองพื้นด้วยความรู้สึกผิด

“อย่ามาโกหก ให้โอกาสอีกครั้งไม่อย่างนั้นฉันจะไล่แกออก!

“ไม่โกหกแล้วเซย์ ได้! ฉันได้ส่วนแบ่งนิดหน่อย”ปลายเสียงเบาบาง

ร่างสูงลุกยืนขบกรามแน่น เดินวนไปวนมาเงยศีรษะปล่อยลมหายใจหนักออกมา

“ดี... ทำดีมาก ไอ้เพื่อนเลว!”หันขวับจ้องมองไม่วางตา อีกคนก้มหน้าไม่กล้าสบตา

“ฉันขอโทษนะเซย์ คือว่า... ทุกคนที่นี่ก็ต้องการเงินทั้งนั้น ก็เลย...”ไม่กล้าพูดต่อ

“ถ้าต้องการเงินจะไปทำอาชีพเสริมแบบนี้ที่ไหนฉันไม่ว่า แต่ต้องไม่ใช่เอาร้านอาหารบังหน้าแล้วหาลูกค้าที่นี่ แกเข้าใจไหมไอ้เลย์ หรือต้องให้เอาลูกตะกั่วยัดหัวถึงจะมีสมองมาบ้าง!”ตวาดกลับทันควัน

ยกมือขึ้นห้ามทันควันรู้ว่าเพื่อนพูดจริงทำจริงได้เสมอ เพราะทางบ้านไม่ได้ร่ำรวยแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยเซย์ก็ยังให้ความสนิทสนมคบหายด้วยอย่างดี เลยกลายเป็นเพื่อนสนิทและทำงานให้เงินเดือนที่ได้ก็ไม่ใช่น้อย แต่ว่า... พอมีครอบครัวเลยเกิดความโลภขึ้นมา ยังนึกถึงบุญคุณที่เซย์ยอมช่วยจ่ายค่าเทอมแถมยังหางานให้อีก

“ขอโทษนะเซย์ ฉันจะไม่ทำอีกแล้วให้อภัยสักครั้งได้ไหม”พยายามอ้อนวอน

ร่างสูงวนกลับมาที่โต๊ะทำงานนั่งลงอีกครั้ง หยิบแฟ้มเอกสารออกมาแล้วโยนตรงหน้าเลย์ เขารีบหยิบมาเปิดอ่านยิ้มแห้งๆ ออกมา

“ฉันให้อภัยได้ แต่พนักงานทุกคนที่มีส่วนรู้เห็น รวมถึงแกด้วยต้องถูกตัดเงินเดือนห้าสิบเปอร์เซ็นต์เป็นเวลาห้าเดือน ถ้าไม่ ก็ไปหางานทำที่อื่นได้เลย ไปปรึกษากันให้ดี!”เซย์ยื่นคำขาด

“ได้ๆ ฉันจะรีบไปบอกพวกนั้น”เลย์รีบรับปาก

“ฉันมีอีกเรื่องให้แกทำ”หยิบเอสี่ออกมา มีข้อความในกระดาษเรียบร้อย “จัดการไล่คนที่ชื่อเตโม่ออก แล้วไม่ต้องให้เงินเดือนมันด้วย”

“จะไล่ออกจริงๆ เหรอ”ถามเจ้านายอีกครั้ง นึกเสียดายฝีมือการทำอาหาร

“จะเอาไว้ทำไม ทำเรื่องวุ่นวายให้ฉันขนาดนี้ จะเก็บไว้ทำปุ๋ยหรือไงวะไอ้เลย์!

“ปะ...เปล่า จะจัดการให้นะครับเจ้านาย!

“รีบไสหัวออกไปเลย หวังว่าเรื่องที่ให้แกทำคงเสร็จภายในเวลาสามวันถ้ายังได้ข่าวว่าไอ้เตโม่ยังอยู่ที่ร้านฉันจะไล่แกออกแทน เข้าใจไหม!”สั่งเสียงเข้ม

“เข้าใจแล้วครับ”เดินคอตกออกมาจากห้องพนักงานในร้านต่างหันมามองด้วยความสนใจ 

เตโม่เดินทางถึงพาราไดซ์ช่วงเวลาสิบเอ็ดโมงตรง เพียงเปิดประตูก้าวเข้ามาสัมผัสได้ถึงสีหน้าท่าทางแปลกๆ ของเพื่อนร่วมงาน

“เตโม่ คุณเลย์เรียกพบ”พนักงานอ่อนกว่าเขาเกือบสิบปีบอก

“เรื่องอะไรเหรอ เจนิโต้”

“ผมไม่อยากเล่าอะไรคุณไปพบเองแล้วกัน”พนักงานหนุ่มหันหลังเดินออกมาทิ้งให้เขางุนงงหนัก

ก๊อก! ก๊อก!

ร่างสูงโปร่งเปิดประตูเข้าด้านในห้องทำงานของผู้จัดการ เลย์เงยหน้าจากกองเอกสารจ้องมองพ่อครัวฝีมือดีแววตาเศร้าสร้อย เตโม่เดินมาหยุดยืนหน้าโต๊ะทำงาน

“มีอะไรหรือเปล่าครับถึงเรียกผมมาพบ”

“ผมมีข่าวร้ายอยากจะบอกคุณ”เลย์บอกสีหน้าหนักใจ

“เรื่องอะไรครับ”ใจเริ่มหวั่นขึ้นมา

“เรื่องอาชีพเสริมที่พวกเราทำ เจ้านายใหญ่เขารู้หมดแล้ว มีคำสั่งลงมา ให้... ไล่คุณออกโดยไม่ให้เงินเดือน แต่ว่าผม... ไม่อยากใจร้ายขนาดนั้น”เลย์หยิบซองขาวบรรจุเงินวางไว้บนโต๊ะ “ขอโทษด้วยนะ ผมคงช่วยคุณได้เท่านี้หวังว่าคุณจะเข้าใจ”

“ผมเข้าใจครับ”ตอบรับเสียงสั่นเครือ

เหมือนฟ้าผ่าลงมาทั้งที่เขาตั้งใจจะเลิกหมดแล้ว แต่กลับต้องถูกลงโทษแบบนี้ จะโทษใครในเมื่อทำตัวเอง หยิบซองสีขาวบรรจุเงินไว้ ความรู้สึกเจ็บใจนี่มันคืออะไรกัน

“ขอบคุณมากครับ”พูดได้เพียงคำนี้ หันหลังก้าวเดินเปิดประตูออกจากห้องเหมือนเรี่ยวแรงใกล้จะหมด หากบุตรสาวรู้จะเป็นเช่นไร

เดินอย่างไรจุดหมายจากที่ทำงานมาถึงสะพาน น้ำตามันไหลออกมาไม่หยุดทำไมโชคชะตาถึงได้เล่นตลกถึงเพียงนี้ อยากกลับตัวกลับใจแต่เหมือนทุกอย่างจะไม่อยู่ข้างเขาอีกแล้ว ทำอย่างไรต่อไปลูกก็ยังไม่ได้งานแถมตัวเองต้องมาตกงานซ้ำซ้อนอีก มองผืนน้ำสีเขียวมรกตหากตัดสินใจกระโดดลงไปไอรินทร์คงไม่ต้องลำบากมาเลี้ยงพ่อ อนาคตลูกยังอีกไกลไม่อยากถ่วงความเจริญ

หยิบเงินใส่ถุงพลาสติกมัดหนังยางอย่างดียามใดเจอศพเงินนี้ยังให้ลูกได้ใช้ สองขาก้าวหยุดยืนตรงราวปูนทอดสายตามองพระอาทิตย์เริ่มทอแสง โชคดีที่ตรงนี้เป็นตรอกไม่มีผู้คนเดินผ่านมากเท่าใดนัก

พ่อไม่อยากอยู่เป็นตัวถ่วงของลูก นี่คือสิ่งสุดท้ายที่พ่อพอจะทำได้

หลับตาสูดหายใจเอนกายไปด้านหน้า ขอจบชีวิตแสนบัดซบของตนเองลงตรงนี้

“คุณลุงจะทำอะไร!”ร่างกายถูกกระชากกลับมาทันท่วงที ก่อนล้มลงกองกับพื้น

เตโม่ลุกนั่งมองผู้มาห้ามความตายตนเอง ใบหน้าคุ้นเคยนี้รู้ดีว่าเป็นใคร

“มาห้ามผมไว้ทำไม!

“คุณลุงจะทำแบบนี้ไม่ได้ คุณลุงยังมีลูกที่รออยู่ไม่ใช่เหรอครับ”

“นี่แหละคือสิ่งที่ผมจะทำเพื่อลูก คุณอย่ามายุ่งเลยซากิ!

“ถ้าลูกสาวลุงมารู้เข้า ลุงคิดว่าเธอจะดีใจเหรอที่ลุงมาจบชีวิตตนเองแบบนี้เพื่อเธอ”ย้อนถามทำเอาคนฟังสะอึก

คนเป็นพ่อสะอื้นออกมาเมื่อนึกถึงลูก ซากิมองภาพนั้นแล้วรู้สึกสงสาร เจ้านายของเขาเองก็คงไม่มีทางเลือกเพราะเตโม่ทำผิดต่อบริษัทจริงๆ นี่ถือเป็นโทษสถานเบาด้วยซ้ำไป

“กลับบ้านเถอะครับลุง เดี๋ยวผมไปส่ง”ซากิรีบอาสา ก่อนพยุงร่างสูงโปร่งไปที่รถตนเอง

รถเบนซ์สีบลอนซ์จอดเทียบหน้าบ้านตึกสองชั้น เตโม่เปิดประตูลงจากรถ

“ขอบคุณมากนะครับคุณซากิ”ชายกลางคนบอก

“ไม่เป็นไรครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ”บอดี้การ์ดหนุ่มเคลื่อนรถออกไป

ชายกลางคนค่อยๆ ก้าวเดินเข้าสู่ตัวบ้าน ไอรินทร์รีบลุกยืนเมื่อครู่เธอเพิ่งได้รับข่าวดีเกี่ยวกับเรื่องงาน ร่างบางเดินตรงไปควงแขนบิดาแล้วรั้งให้มานั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น

“พ่อคะ วันนี้บริษัทอัลเล็นโซ่เอ็นเตอร์ไพรส์ติดต่อมาค่ะ บอกว่าไอได้งานทำแล้ว!”รอยยิ้มฉาบทั่วใบหน้า คนเป็นพ่อรู้สึกภูมิใจในตัวบุตรสาวด้วยเช่นกัน

“เก่งมากลูก”ลูบศีรษะบุตรสาว

หญิงสาวชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นถึงความผิดปกติ มองสำรวจสีหน้าจนถึงเสื้อผ้าที่เปราะเปื้อนฝุ่น จับท่อนแขนบิดาเห็นรอยช้ำเลือด

“พ่อไปโดนอะไรมาคะทำไมเป็นแบบนี้!”ร้องถามก่อนสำรวจต่อ เห็นตรงหัวเข่ากางเกงแสลคสีดำขาดวิ่น มีรอยเลือด “หัวเข่าอีก เกิดอะไรขึ้นคะนี่ ไอก็สงสัยอยู่แล้วเชียวเห็นกลับมาเร็วผิดปกติ!

“พ่อล้มในครัวน่ะลูก เจ้านายพ่อเลยให้กลับมาพักก่อน”รีบแก้ตัวไม่กล้าบอกความจริงกับลูก

ร่างบางรีบลุกยืนไปเอากล่องปฐมพยาบาลเบื้องต้นออกมา

“เดี๋ยวพ่อไปอาบน้ำก่อนนะคะไอจะได้ใส่ยาให้ วันนี้ไอจะโชว์ฝีมือทำอาหารเองคนป่วยรอทานเฉยๆ ก็พอ”สั่งทันที

“ได้เลยลูก”เตโม่ลุกยืนค่อยเดินขึ้นชั้นสองเพื่อจัดการธุระส่วนตัว ไอรินทร์มองแผ่นหลังบิดาด้วยความเป็นห่วงก่อนแยกไปทำอาหาร

หนึ่งทุ่มตรงแม่ครัวจำเป็นนำอาหารไทยมาเสริฟ์ ผัดกระเพราไก่ ต้มจืดเต้าหู้หมูสับ และแกงเผ็ดเป็ดย่าง ทันทีจัดโต๊ะเรียบร้อยแล้วหญิงสาวรีบวิ่งขึ้นชั้นสองเพื่อตามบิดาลงมาทันที

ก๊อก! ก๊อก!

“พ่อคะ ลงมาทานอาหารได้แล้วค่ะ”

เตโม่เปิดประตูห้องเดินตามบุตรสาวเมื่อนั่งลงมองอาหารน่าทานบนโต๊ะ น้ำตามันพาลจะไหล นึกถึงภรรยาที่จบชีวิตลงด้วยความเศร้าใจ ไอรินทร์รีบตักอาหารให้บิดาเพื่อปลุกปลอบ

“ไม่เป็นไรนะคะพ่อ เราสองคนต้องอยู่ต่อไปอย่างมีความสุขเพื่อแม่นะคะ”รีบบอกบิดาเพื่อคลายความเศร้าที่มี

เธอรู้ดียามพ่อเล่าเรื่องแม่ทีไรจะร้องไห้ทุกที เพราะรู้ว่าแม่ชอบทานแกงเผ็ดเป็ดย่างฝีมือพ่อมาก เธอเองเรียนรู้มาจากพ่อไม่น้อยเรื่องการทำอาหารแต่กลับทำไม่ได้ดีเท่าใดนัก มีเพียงแกงที่แม่ชอบเท่านั้นที่เหมือนแทบจะมาจากฝีมือคนเดียวกัน

หัวใจพ่ออิ่มเอมเมื่อลูกมีความกตัญญูรู้คุณ พากเพียรศึกษาไม่เคยทำให้ผิดหวัง นับจากวันนี้ไปเขาจะเริ่มต้นใหม่คงมีร้านอาหารที่ไหนสักแห่งที่ยอมรับพ่อครัวฝีมือธรรมดาคนนี้เข้าทำงาน ลูกยังไม่ยอมแพ้แล้วเขาจะยอมได้อย่างไร ในเมื่อหมดอาลัยกับชีวิตตนเองก็ขอตั้งปณิธานจะมีชีวิตอยู่เพื่อลูกต่อไป


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องสุดท้ายในซีรีย์ยอดดวงใจเทพบุตรอัลเล็นโซ่"

Vanalak29


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha