ยอดดวงใจคุณชายจอมโหด NC20+++ (จบ)

โดย: ZENDORI



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : พระเอกขี่ม้าขาว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

นาบี เดินแกมวิ่งลงมาจากชั้นบน หล่อนอยากจะไปให้ไกลที่สุดจากตรงนี้ อีตาคุณชายบ้า มาขโมยจูบแรกของเราได้อย่างไรกัน บ้าๆๆคนบ้า แล้วนี่กลับมาตั้งแต่เมื่อไรนะ ถ้ารู้ว่าเขาอยู่ข้างใน เราไม่เข้าไปหรอก กลับมาก็ทำนิสัยไม่ดีเลยนะ ฉวยโอกาสที่สุด แกล้งกันชัดๆ...คิดดังนั้นมือน้อยของหล่อนก็เช็ดปากเรียวสีสวยของหล่อนเป็นพัลวัน   หล่อนรับรู้ได้ว่าเขาจงใจแกล้งหล่อน จงใจทำให้หล่อนอาย...หล่อนเกลียดเขา เกลียดคุณชายบ้านั้นที่สุดเลย...

ร่างเล็กเดินกลับเข้าบ้านของเธอ โดยที่ปิดประตูเงียบ  ผิดจากทุกวันจน มารดาของเธอสังเกตเห็น แต่ก็ไม่ได้ซักไซด์ไล่เรียงมาก สาวๆก็อย่างนี้ อารมณ์ขึ้นอารมณ์ลง จนคนแก่อย่างเขาตามไม่ทัน.... “ลงมาทานข้าวด้วยนะลูก นาบี” เสียงยูจินบอกลูกสาวตนเองอย่างเป็นห่วง

“ค่ะแม่...เดี๋ยวนาบีลงไปคะ...”    หญิงสาวตะโกนบอกมารดาลงไป จากนั้นหล่อนก็สลัดความคิดเรื่องราวบ้าๆทั้งหมดที่หล่อนได้เจอเมื่อเช้าออกจากสมองหล่อน แล้วก็อาบน้ำเตรียมตัวไปเรียน.....

*******************

ร่างเล็กของนาบีเดินอย่างสบายอารมณ์ ไปตามทางเดิน ของมหาวิทยาลัย หลังจากที่เรียนมาทั้งวัน วันนี้หล่อนจะต้องไปทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง หญิงสาวรีบขึ้นรถเมย์ไปทำงานทันที อย่างเช่นทุกวัน

“สวัสดีคะ ...รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ...” หญิงสาวกล่าวทักทายลูกค้าที่เข้ามาใหม่ทุกคน เธอทำงานดีอย่างไม่เคยขาดตกบกพร่อง เป็นที่รักของเพื่อนร่วมงานและเป็นที่รักของลูกค้าด้วย ลูกค้าที่นี่ส่วนใหญ่จะเป็นผู้ชาย ส่วนมากก็ติดใจในความสวยของเธอมากกว่ารสมือการชงกาแฟเสียอีก ผลัดกันขายขนมจีบให้เธอสารพัด แต่เธอก็ไม่สนใจหรอก เพราะตอนนี้เธอสนแต่เรื่องเรียนเท่านั้น

“เก็บเงินด้วยครับ...” เสียงนั้นทำให้นาบี ซึ่งว่างจากหน้าเครื่องชงกาแฟพอดี ต้องมาทำหน้าคิดเงินแทน หญิงสาวเดินยิ้มไปยังโต๊ะที่มีบรรดาชายหนุ่มนั่งอยู่

“เจ็ดร้อยห้าสิบคะ..” นาบี บอกจำนวนเงินตามตรงในราคาบิล

“นี่ครับคนสวย...ที่เหลือไม่ต้องทอนนะครับ...เปลี่ยนเป็นขอเบอร์แทนได้ไหม”  หนึ่งในบรรดานักศึกษาหลายคนเป็นคนกล่าวแซวหล่อน

“เอ่อ..ไม่ได้คะ  เป็นกฎของร้านคะ  ให้ไม่ได้จริงๆคะ..” นาบี แกล้งโกหกพวกเขาไป หล่อนไม่อยากสานสัมพันธ์กับคนพวกนี้ รู้สึกว่าจะนิสัยไม่ค่อยดีเลย ชอบมาทำวางอำนาจและก็ป่าเถื่อนที่สุด

“แหม...น้องคนสวย แค่นี้ทำเป็นเล่นตัวนะจ๊ะ...ไม่อยากมีคนเลี้ยงเหรอ ไม่ต้องทำงานให้เหนื่อยไง” หนุ่มๆพวกนั้นยังมาพูดจาแทะโลมหล่อนอีก

“เอ่อ..ไม่ค่ะ...ขอตัวก่อนนะค่ะ”  นาบี  ต้องรีบขอตัวออกมาจากตรงนั้น หล่อนไม่อยากมีปัญหากับลูกค้า อีกอย่างหล่อนก็ยังทำงานที่นี่อีกนาน หากมีเรื่องกับพวกนี้ มีหวังพวกเขาต้องมาก่อกวนหล่อนไม่ขาดแน่

“เอ้า...จะรีบไปไหนละจ๊ะ..นี่ก็ใกล้เวลาเลิกงานแล้ว..ไม่ต้องรีบก็ได้จ๊ะยืนคุยกับพวกพี่ก่อน” มือหยาบของพวกนั้น มันเอื้อมมาจับลำแขนเล็กเรียวของหญิงสาว ด้วยความเร็วและแรง ร่างบางแทบเซถลาเข้าหาพวกมัน...

“เอ่อ...ไม่ได้คะ...ฉันรีบจริงๆ จะไปเก็บร้านแล้วคะ” นาบี ขืนตัวเองเอาไว้รีบแกะมือหนานั้นเป็นพัลวัน หล่อนหันลีหันขวางให้เพื่อนร่วมงานมาช่วย แต่บรรดาเพื่อนบ้านี่สิไม่มีใครกล้าช่วยหล่อนเลย

“..อะไรวะน้องสาวแค่ถูกเนื้อตัวนิดหน่อยทำเป็นสะดีดสะดิ้ง...” ชายคนนั้นตะโกนใส่หน้าหล่อนรู้สึกว่ามันจะโกรธขึ้นมา แย่แล้วนาบี ทำยังไงดี...

“เฮ้ยย...สาวเขาไม่เล่นด้วย  ยังหน้าด้านอีกเหรอวะ” เสียงทุ้มเข้มดังมาจากด้านหลังของนาบี หญิงสาวรู้สึกคุ้นๆเสียงนี้ แต่หล่อนก็ยังไม่ได้หันหน้าไปทางต้นเสียงนั้น

“มึงอย่ามาจุ้นดีกว่าไอ้หน้าอ่อน.....” หนึ่งในนักศึกษาอันธพาลนั้นพูดขึ้น เชิงหาเรื่องผู้มาใหม่นั้น

“เห็นจะไม่ได้...ก็เนี่ยเมียกู” สิ้นเสียงชายหนุ่มนั้น แขนเล็กเรียวก็ถูกดึงกลับมาที่เขา  แล้วแขนแกร่งก็โอบบ่าเล็กของหล่อนทันที นาบี รีบหันไปมองผู้ที่ถือวิสาสะ และกล้าอ้างตัวเองว่าเป็นสามีหล่อน หน้าตาเป็นแบบไหนกัน เขาขี่ตู่อีกนั้นแหละ...หล่อนไม่เคยมีสามีนิ แฟนสักคนก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ...

“อุ้ย...คะ..คุณชายมินจุน..”  ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้น เมื่อหล่อนหันมามองร่างสูงแกร่งที่โอบกอดหล่อน แล้วร่างแกร่งนั้นก็คือ คนที่ทำให้หล่อนอายเขาเมื่อเช้า

“ใช่จ๊ะเบบี๋ ...เสร็จหรือยังจ๊ะ ผมมารอรับเบบี๋กลับบ้านครับ”  มินจุน ทำท่าทางสนิทสนมกับหญิงสาว ให้สมที่เขาบอกพวกมันไปว่ายายลูกเป็ดนี่คือเมียเขา....

“...เอ้าน้องมีผัวแล้วก็ไม่บอก งั้นพวกเรากลับโว้ย...ให้นั่งเฝ้าอยู่ได้เป็นชั่วโมง” หัวหน้าแก๊งนักศึกษาเอ่ยขึ้น ด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนักที่หล่อนมีสามีแล้ว

หลังจากที่พวกนักศึกษาเดินคล้อยหลังไป นาบีก็รีบปลดลำแขนแกร่งออกจากบ่าเล็กของหล่อนทันที

“เอ๊ะ...นี่คุณชายพวกนั้นไปแล้วคะ...เลิกแสดงละครได้แล้วค่ะ”  หญิงสาวเอียงใบหน้าสวยหมายจะไปต่อว่าชายหนุ่ม แต่ด้วยความที่หล่อนอยู่ใกล้กับใบหน้าหล่ออยู่แล้ว จมูกโด่งเล็กของหล่อน เกือบชนกับพวงแก้มใสของชายหนุ่ม  แก้มใสของหญิงสาวก็ขึ้นสีชมพูระเรื่อขึ้นมาทันที

“อะไรของเธอ...มาชักสีหน้าและขึ้นเสียงกับฉันทำไม คนอุตส่าห์ช่วยเธอนะ” มินจุน พูดใส่หน้าหญิงสาวด้วยน้ำเสียงดุเข้ม  เขาอุตส่าห์มาช่วยหล่อนแท้ๆ ยังมาทำหน้าบูดบึ้งใส่อีก นี่ถ้าเขาไม่ขับรถผ่านมาทางนี้มีหวังไอ้นึกศึกษาบ้านั้นมันล่วงเกินเธอมากกว่านี้สะอีก

“ก็เอ่อ..ๆ  คุณชายก็ปล่อยนาบีสิคะ นาบีจะกลับไปเก็บร้าน” หญิงสาวรีบตัดบท แล้วเบี่ยงตัวเองออกมาจากลำแขนแกร่งของเขาทันที

“เอ่อ..ขอบคุณนะค่ะ..คุณชายจะรับอะไรไหมคะ..เดี๋ยวนาบี เลี้ยงเอง”  หญิงสาวกล่าวขอบคุณชายหนุ่ม ทันทีที่หล่อนหลุดออกจากพันธนาการนั้น มินจุน ไม่ตอบ เขาเพียงแต่พยักหน้าไปมาเล็กน้อย ยังดีที่หล่อนยังขอบคุณเขา รู้จักบุญคุณคนก็ดีไปยายลูกเป็ด แล้วนี่เป็นแบบนี้ทุกวันไหมเนี้ย ทำไมต้องออกมาทำงานพาร์ทไทม์ด้วย ทั้งๆที่บ้านของเขาก็ส่งเสียเลี้ยงดูหล่อน...แล้วนี่กลับบ้านดึกๆแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ.แววตาของชายหนุ่มดูเป็นกังวลเล็กน้อย เมื่อนึกถึงร่างเล็กที่ออกไปรอรถคนเดียวยามค่ำคืน....>>>>>>



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha