ยอดดวงใจคุณชายจอมโหด NC20+++ (จบ)

โดย: ZENDORI



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : ถือวิสาสะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

“แฟนเธอหรือนาบี.....” ประโยคคำถามยอดฮิตที่ทำเอานาบี ได้แต่เดินไปส่ายหน้าไป เธอไม่เป็นอันทำงานแล้ว ก็ตอนนี้สายตาทุกคู่ของเพื่อนร่วมงานจ้องมายังเธอ มองด้วยสายตาคาดคั้น หญิงสาวนึกตำหนิผู้ชายร่างสูงโปร่งที่นั่งทำเท่ห์อยู่ เขาทำไม่รู้ไม่ชี้ นี่ก็ได้เวลาปิดร้านแล้ว เขายังไม่กลับอีก แล้วลำพังนั่งอย่างเดียวไม่เท่าไรหรอก แต่สายตาคมนี่สิมองมาที่เธออย่างไม่วางตา การกระทำของเขาทำให้ดูเหมือนว่ามาเฝ้าเธอ จนเพื่อนที่ทำงาน ถามเธอไม่ขาดปาก จนไม่อยากจะตอบแล้ว  เขาจะอะไรของเขาเนี้ยคุณชายมินจุน

“นี่นาบี...เสร็จหรือยังเนี้ย จะเช็ดอะไรนักหนาพื้นหนะ ” มินจุนถามหญิงสาวเสียงเข้ม และดังพอที่พนักงานในร้านได้ยินกันหมด

“เอ่อ..อีกนิดเดียวค่ะ แล้วคุณชายไม่กลับบ้านหรือไงค่ะ ” นาบี ถามเจ้านายคนเล็กของเธอด้วยความสงสัย

“ก็รอเธออยู่นี่ไง กลับพร้อมกัน มันดึกมากแล้ว” มินจุน บอกหญิงสาวไป พร้อมกับเริ่มชักสีหน้าอารมณ์ประมาณว่าเริ่มฉุนเฉียว ก็มันน่าโมโหไหมหล่ะนี่เขารอเธอตั้งสองชั่วโมงแล้วนะ

“เอ้าคุณชายรอนาบี หรือค่ะ” หญิงสาวยืนสนทนากับชายหนุ่มอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอไม่รู้ตัวเลยว่าคนตรงหน้าหล่อนนี้อารมณ์ของเขากำลังครุกรุ่นเพียงใด

“ก็ใช่นะสิยายบ้า...ฉันไม่เคยอดทนรอใครได้นานขนาดนี้เลยนะ” มินจุน ตะโกนใส่หน้าหญิงสาวไปด้วยความโมโห เคยเป็นแบบไหนก็เป็นแบบนั้น ไม่เคยเปลี่ยนเลยยายลูกเป็ด มันน่านักเชียว

“เอ่อ..ขะ...ขอโทษคะคุณชาย ” นาบีกล่าวขอโทษเจ้านายของตน โดยรู้สึกผิด เธอไม่รู้หนิว่าเขารอเธอ  เธอก็ทำงานสบายๆเรื่อยๆนะสิ

“รู้แล้วก็เร็วๆเลยให้เวลา ห้านาที ฉันจะไปรอที่รถ” มินจุน ยื่นคำขาด เขารอหล่อนไม่ไหวแล้ว นี่มันนานเกินไป อีกอย่างก็ไม่ใช่หน้าที่เขาด้วย ถ้าเขาไม่เกรงว่าไอ้พวกนั้น  อาจจะกลับมาอีกหละก้อ เธอได้เดินกลับแน่ยายลูกเป็ด

เขานั่งรอหญิงสาวจนหลับไป อยู่ในรถสปอร์ตคันหรู  โดยไม่รู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำว่าหญิงสาวเข้ามานั่งรอเขาอยู่สักพักหนึ่งแล้ว นาบี ไม่กล้าปลุกชายหนุ่ม หล่อนกลัวว่าเขาจะหงุดหงิดอีก หญิงสาวมองใบหน้าหล่อขาวใสนั้นใกล้ๆ เขาดูหล่อขึ้นมากจริงๆ เป็นดาราได้เลยนะเนี้ย   ผิวขาวใส จมูกโด่ง คิ้วเรียงกันสวย ผมหยักศก ทุกอย่างดูรับกันอย่างลงตัว ปากก็สีสดเหมือนผู้หญิง นาบี มองเรียวปากหนาของชายหนุ่มแล้วแก้มหล่อนก็ขึ้นสีแดงระเรื่อขึ้นมา เมื่อหล่อนนึกถึงเรื่องเมื่อเช้า... อะไรของเธอนาบี  เป็นอะไรไปใบหน้าเธอตอนนี้ร้อนผ่าวไปหมด........หญิงสาวคิดในใจ.

นาบี รีบหันกลับมาที่เดิม หล่อนรีบเอามือน้อยๆของหล่อนกุมแก้มทั้งสองข้างทันที หญิงสาวไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มนั้นตื่นแล้ว ๆเขาก็เห็นตอนที่หล่อนเขินอายเขา มินจุน อมยิ้มในความไร้เดียงสาของหล่อน เขานึกถึงเรื่องเมื่อเช้า ที่เขาจูบหล่อน หล่อนดูเงอะๆเงิ่นๆ อย่าบอกนะว่าไม่เคย หรือว่าจะเป็นวิธีแอ๊บอย่างหนึ่งที่แนบเนียนของผู้หญิง แต่จะมาแอ๊บใส่เขาคงยากหน่อย เพราะเขานี่ผ่านมานักต่อนักแล้ว.....

“เป็นอะไรของเธอนาบี...” มินจุน  เอ่ยถามหญิงสาวขึ้นมา “อุ๊ย......คุณชาย.” ด้วยความที่นาบี กำลังคิดอะไรเพลินๆ ทำให้ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย จนหลุดอุทานออกมา ด้วยความที่หล่อนตกใจ มือถือเครื่องสวยของหญิงสาวที่วางอยู่บนตักจึงลื่นตกลงในรถยนต์ข้างล่างใต้เบาะที่นั่งของหญิงสาว ตุ๊บ...!!!!

“เอ้าๆๆ....ไม่สวยแล้วยังซุ่มซ่ามอีก ” มินจุน ต่อว่าหญิงสาวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย และยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นเมื่อ เจ้าหล่อนทำท่าควานหาไม่เจอนั้น

“เอ่อ..ขอโทษคะ...นาบีหาไม่เจอจริงๆ” ร่างเล็กลุกลี้ลุกลน ที่เห็นชายหนุ่มหงุดหงิด หล่อนเกรงว่าเขาจะดุด่าหล่อนอีก

“เธอนี่อะไรหนักหนานะยายลูกเป็ด...มาๆฉันเอง” มินจุน เห็นยายลูกเป็ดของเขาหามันอยู่สักพักแล้วคิดว่ามันไม่เจอนั้น  เขาจึงต้องเอื้อมมือมายังอีกฝากของประตูคนขับ ชายหนุ่มปรับเบาะนั่งของหญิงสาวให้เอนลง เพื่อความสะดวก ให้เขาควานหามือถือ ทำให้ตอนนี้ชายหนุ่มเอื้อมกายค่อมร่างเล็กโดยอัตโนมัติ ร่างกายของพวกเขาทั้งสองคนมันอยู่ใกล้กันมาก ใกล้จนจมูกของกันและกันได้กลิ่นหอมจากกายของอีกคนหนึ่งได้...ด้วยความที่ลืมตัว  มินจุน ก็ควานหามือถือของหญิงสาวในท่านั้นจนเจอ  แต่ร่างเล็กใต้ร่างสูงโปร่งนี่สิ ตอนนี้หัวใจหล่อนเต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว  ดวงตาคู่หวานรีบปิดลงทันที หล่อนเกรงว่าเขาจะเห็นว่าหล่อนแอบมองเขา.......

“เอ้ายายลูกเป็ด...ซุ่มซ่ามจริงเชียว”   มินจุน ไม่ได้คิดอะไร เมื่อเขาเจอมือถือเขาก็รีบยื่นให้หญิงสาวทั้งๆที่ร่างสูงของเขาค่อมร่างเล็กอยู่นั้น ชายหนุ่มเหลือบตามองร่างเล็ก สงสัยว่าทำไมหล่อนไม่ยอมตอบเขาสักที เขาเห็นว่าใบหน้าหล่อนอยู่ใต้หน้าอกเขานี่เอง มินจุนแอบอมยิ้มร้ายกาจ...

“เอ๊า..ๆ..ตกลงไปอีกแล้ว” ชายหนุ่มแสร้งทำเป็นว่ามันหล่นกลับลงไปอีก  ทำให้ร่างสูงของเขาก็ก้มลง ก้มลงช้าๆเพื่อควานหามันจนลำตัวของเขาจะแนบทับกับร่างเล็กอยู่แล้ว....

“เอ่อ...คุณชายคะ...ไม่ต้องหาแล้วก็ได้ กลับกันเถอะคะ พรุ่งนี้เช้าให้คุณลุงคนขับรถมาหาให้ ” การกระทำของชายหนุ่มทำให้นาบี รีบร้องห้ามชายหนุ่ม ก็หล่อนเกรงว่ามันจะเกิดเหตุการณ์แบบเมื่อเช้าอีก

“งั้นกลับบ้านเลยแล้วกัน”  ชายหนุ่มได้ยินดังนั้น รอยยิ้มร้ายกาจก็ปรากฏบนดวงหน้า เขากลับมานั่งข้างคนขับเช่นเดิม โดยไม่ลืมนำเจ้าเครื่องน้อยๆของหล่อนนี่แอบเก็บมาใส่กระเป๋ากางเกงตัวเอง

หลังจากที่มาถึงบ้านพัก นาบีก็ขอตัวแยกย้ายกลับเรือนหลังเล็ก โดยทิ้งโทรศัพท์ไว้บนรถนั้น ชายหนุ่มถือโอกาสนั้น นำมือถือเครื่องเล็กของหญิงสาวขึ้นห้องนอน...เขากดโทรศัพท์ของหล่อนอย่างถือวิสาสะ แอบโทรหาเครื่องของเขาเอง เพื่อบันทึกเบอร์ของหล่อนไว้ จากนั้นไม่นานไลน์ของใครบางคนก็เด้งขึ้นมาในเครื่องของหล่อน...

ติ๊งต่อง..... “กลับบ้านยังจ๊ะนาบี”  ข้อความนี้ปรากฏขึ้นชายหนุ่มก็ถือวิสาสะเปิดอ่าน

ติ๊งต่อง...... “อ่านแล้วไม่ตอบ”  ข้อความนี้ก็ปรากฏขึ้นอีก

ติ๊งต่อง......“ว่ายังไงครับพี่เป็นห่วง” น้ำเสียงเข้มอ่านข้อความด้วยความหมั่นไส้...มินจุน จึงอดใจไม่ไหวพิมพ์ตอบไป.....  “กลับแล้วคะ”

ติ๊งต่อง...... “กลับยังไงครับ” ข้อความนี้พิมพ์ตอบกลับมาอีก..... "โว้ยไอ้นี่ถามมากจริง"...เขาเปรยออกมาอย่างหงุดหงิด มินจุนจึงพิมพ์ตอบกลับไปอีก   “แฟนมารับกลับคะ...” ประโยคนี้ได้ผล ไอ้คนปลายทางมันส่งสติ๊กเกอร์การ์ตูนหน้าจ๋อยกลับมาแล้วไม่พิมพ์กลับมาอีก.....หึน่ารำคาญ วุ่นวายกันจัง เธอก็ไปแก้ปัญหาเองแล้วกันนะยายลูกเป็ด ช่วยไม่ได้มันมาเซ้าซี้เองหนิ อีกอย่างทำโทษเธอด้วยแล้วกันที่ปล่อยให้ฉันรอ..หึ...รอยยิ้มร้ายกาจก็ปรากฏบนหน้าชายหนุ่มอีกครั้ง...>>>>>



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha