ยอดดวงใจคุณชายจอมโหด NC20+++ (จบ)

โดย: ZENDORI



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : จะอ่อยคุณชาย....ทำไม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

วันนี้นาบี รีบร้อนออกจากบ้านตั้งแต่เช้า   แม้ว่ามันจะเป็นวันหยุด แต่เธอก็ยังต้องไปเรียน เพื่อเก็บชั่วโมงเรียนในเทอมสุดท้าย    วันนี้อาจารย์พิเศษคนใหม่จะเข้ามาสอน เห็นว่าจบจากนอก โหดมาก ห้ามเข้าสายเด็ดขาด ด้วยความรีบร้อนเธอจึงวิ่งออกจากบ้านโดยไม่ทันระวัง....เอี๊ยดดด!!!!! ว้ายยยย......ตุ๊บ!!!! สิ้นเสียงเบรกของรถยนต์คันหรู คือเสียงร้องของหญิงสาวที่นั่งก้นจั้มเบ้าอยู่ที่พื้นคอนกรีตถนน ภายในรั้วบ้านตระกูลคิมนั้น ......

“เป็นยังไงบ้างนาบี....มาๆฉันช่วย”   เสียงทุ้มนุ่มนวลนั้น ทำให้นาบีเงยหน้าไปมองเจ้าของรถที่แตะเบรกซะจนตัวโก่ง ลำแขนแกร่งของร่างสูงยื่นมายังหล่อนเพื่อเข้าประคองร่างเล็กทันที   นาบียิ้มให้ชายหนุ่มแบบหน้าเจื่อนๆ

“เอ่อ....ไม่เป็นอะไรคะคุณชายมินแจ...นาบีขอโทษนะคะที่วิ่งตัดหน้ารถคุณชาย”  หญิงสาวเอ่ยด้วยถ้อยคำที่สำนึกผิด

“ไม่เป็นไรหรอกจ้า แล้วเธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม”  มินแจ ยิ้มให้กับเธออย่างใจดี

“ขอบคุณนะคะ....นาบีไม่เป็นไรหรอกคะ...เชิญคุณชายเถอะคะ” หญิงสาวกล่าวขอบคุณชายหนุ่ม ที่ไม่ถือโทษโกรธเธอ นี่ถ้าเป็นคุณชายเล็กมีหวังถูกกินหัวไปแล้ว

“แล้วเธอจะไปไหนแต่เช้านี่เป็นวันหยุดนะ ”  มินแจ สอบถามหญิงสาวด้วยความอยากรู้

“เอ่อ....นาบีจะไปมหาวิทยาลัยนะคะ....วันนี้มีเรียนเก็บชั่วโมง...ห้ามเข้าสายนาบีจึงรีบไปหน่อยคะ”  หญิงสาวบอกถึงสาเหตุที่ทำให้หล่อนดูรีบร้อนจนเกือบถูกรถชน

“ไปกับฉันสิ...ฉันกำลังจะไปออกรอบพอดี”  มินแจ ออกปากชวนหญิงสาว เพราะว่าเห็นเป็นทางเดียวกัน

“ขอบคุณนะคะ....”   นาบีกล่าวขอบคุณเจ้านายตัวเองที่ใจดีให้เธอติดรถไปมหาวิทยาลัยด้วย

ทุกการกระทำของทั้งสองคนนั้นอยู่ในสายตาของใครคนหนึ่ง ตลอดเลย แววตาของเขาดูวาวโรจน์นิดนึง มุมบากหยักยกขึ้นอย่างเหยียดๆ...

“หึ...มาอ่อยพี่ชายเขาแต่เช้าเลยนะยายลูกเป็น ทำเป็นออดอ้อนอย่างนู้นอย่างนี้”  มินจุน เปรยออกมา ในใจเขารู้สึกหงุดหงิดที่เห็นภาพนั้น มันรู้สึกขัดหูขัดตาชอบกล  นี่ถ้าเขาไม่ขับรถตามหลังพี่ชายของเขาออกมาเพื่อไปทำงานพิเศษของเขาหละก้อ เขาคงไม่รู้หรอกว่า ยายลูกเป็ดของเขานั้น ร้ายกาจเพียงไหน นี่ได้นั่งรถพี่ชายออกไปด้วย หึ...มารยาจริงๆ มินจุน รู้สึกว่าวันนี้เขาอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่เช้าจะทำงานได้ไหมเนี้ย  ชายหนุ่มเหยียบรถออกไปอย่างแรง ด้วยอารมณ์ครุกรุ่นภายใน

เขามาถึงมหาลัยก่อนสอนประมาณ สิบห้านาที ระหว่างทางที่ชายหนุ่มเดินไปยัง ห้องพักอาจารย์ สายตาทุกคู่ก็จ้องมายังเขา สาวๆ พากันโปรยยิ้มหวานเยิ้มให้ชายหนุ่ม เขาทำได้เพียงยิ้มให้หล่อนพวกนั้นตามมารยาท อย่าว่าแต่บรรดาลูกศิษย์เลย เหล่าอาจารย์ด้วยกันก็พยายามตีสนิทเขาอย่างแนบเนียน....

“ลีนาบี.......” มินจุน สบทชื่อสาวในบ้านที่เขาคุ้นเคย  นี่เธอเรียนห้องนี้ด้วยเหรอเนี้ยะยายลูกเป็ด... อ๋อแสดงว่าเมื่อเช้า   อ้อนพี่มินแจให้มาส่ง...หึ...ชายหนุ่มนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าแล้วก็หงุดหงิดใจขึ้นมาอีก แล้วนี่ไปไหนหล่ะทำไมยังไม่มีอีก ชายหนุ่มเฝ้ามองนาฬิกาของตัวเองก็พบว่าเลยเวลาแล้ว นี่ไปไหนหล่ะทำไมยังไม่มีอีก ชายก้มมองนาฬิกาของตัวเองอีกครั้งก็พบว่า มันล่วงเลยเวลามาเป็นสิบนาทีแล้ว เขาถ่วงเวลาโดยให้ลูกศิษย์ กล่าวแนะนำชื่อตัวเอง ทีละคนๆ นี่ก็จะถึงคนสุดท้ายแล้ว เธอก็ยังไม่โพล่หน้ามาเลย ไปทำอะไรกันอยู่นะ.....

“เอ่อมาแล้วคะ...ขอโทษด้วยนะคะอาจารย์...รถมันติดคะ” ยังไม่ทันที่คนสุดท้ายจะแนะนำตัวเสร็จ เสียงหวานใสก็ดังมาจากประตูเข้าห้อง....

“เธอแน่ใจว่าไม่ได้โกหก...หึ..ลีนาบี..”  เสียงเข้มทุ้มนั้นทำให้หญิงสาวที่ก้มหน้ารับผิดอยู่นั้น รีบเงยหน้าขึ้นมาทันที

“..เอ่อ...คุณชาย!!!...เอ่อ..อาจารย์”  นาบี อุทานชื่อชายหนุ่มที่มาเป็นอาจารย์สอนพิเศษเพื่อเก็บชั่วโมงเรียนนั้น เป็นเจ้านายคนเล็กของหล่อน เขามาเป็นอาจารย์เธอหรือเนี๊ย  ไหนข่าวว่าอยู่ที่นู่นเป็นแบดบอยเรียนจบด้วยเหรอ แล้วยังมาสอนหนังสืออีก

“เธอมาสายนาบี  สิบห้านาที เธอก็กลับหลังเพื่อนสิบห้านาทีแล้วกัน ” คำสั่งเด็ดขาดมาดนิ่งของเขา ทำเอาทุกคนในห้องต่างเงียบกริบ พวกเขาดูจากแววตาอำมหิตของอาจารย์ คงเอาจริงแหละ นาบี ลอบมองใบหน้าหล่อที่ตอนนี้ทำหน้าเข้มสวมบทบาทอาจารย์ เขาดูสุขุมเหมือนกันนะ ดูน่าเชื่อถือด้วย ทั้งๆที่แก่กว่าหล่อนสองปีเท่านั้น นี่ยังดีนะที่เรียนแค่สี่เดือนถ้าเรียนเป็นปี มีหวังเครียดตายแน่ๆ นาบีเอ๋ย จะไม่เรียนก็ไม่ได้อีก ต้องเก็บชั่วโมงเรียนให้ครบ ไม่งั้นต้องมาเก็บปีหน้าแน่ๆ...

หญิงสาวนั่งเรียนอย่างตั้งใจ ซึ่งตอนนี้ก็หมดคาบเรียนแล้ว เพื่อนๆทุกคนต่างส่งงานอาจารย์ และทยอยกลับกันหมดแล้ว เหลือเพียงแต่เธอแหละที่ถูกทำโทษ กลับช้า หล่อนต้องนั่งอยู่ตรงนั้นจนกว่าจะครบเวลาที่หล่อนมาสาย ในใจนึก...หล่อนไม่น่าอวดเก่งให้คุณชายมินแจส่งหล่อนลงตรงแยกนั้นเลย รถติดเป็นบ้าเลย เธอเกรงใจที่คุณชายต้องเลี้ยวรถเข้ามาส่งเธออีกนี่ เฮ้อออ...ทำไมซวยแบบนี้ จะโทรมาบอกเพื่อน มือถือก็ตกอยู่ในรถคุณชายมินจุนอีก..นี่ต้องถูกคุณชายมินจุนแกล้งอีกแน่ๆ....

“มาตั้งนานแล้วไปทำอะไรอยู่เพิ่งถึงห๊ะ...ยายลูกเป็ด”  ประโยคแรกที่ดังขึ้นหลังจากที่ห้องเรียนเงียบอยู่เกือบจะครบสิบห้านาทีแล้ว

“เอ่อ...ระ..รถติดคะ” นาบีตอบแบบกล้าๆกลัวๆ

“รถติดบ้าบออะไร ฉันมาทีหลังเธอ ทำไมถึงก่อน....ไปอ่อยพี่ชายฉันถึงไหนมา”มินจุน เดินเข้ามาหานาบี ช้าๆ แล้วยังพูดจายียวนกวนประสาท สายตาคมมองใบหน้าสวยใสนั้นอย่างต้องการคำตอบ

“ก็รถติดจริงๆนิคะ...นาบี ไม่ได้อ่อยคุณชายมินแจสักหน่อย”  เธอพูดด้วยความสัตย์จริง หล่อนไม่เคยคิดอ่อยคุณชายมินแจเลย หล่อนเห็นเขาเป็นเจ้านายที่ใจดี แล้วก็มีเมตตา ไม่เห็นเหมือนใครบางคนแถวนี้ หญิงสาวนึกในใจ

“โกหก ฉันเห็นเธอวิ่งไปให้รถพี่ชายฉันชน...แล้วสำออยให้พี่ชายของฉันต้องประคองให้ลุกขึ้น”   มินจุน พูดประชดประชันหญิงสาวที่ชอบทำใบหน้าแบ๊ว อ่อนต่อโลก  เขาหล่ะเบื่อจริงๆ ผู้หญิงแบบนี้ ชายหนุ่มคิดในใจ โดยรอยยิ้มเหยียดๆก็ปรากฏบนใบหน้าหล่อทันที....

“ ถ้าคุณชายไม่เชื่อ นาบี ก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงให้เชื่อ...เพราะว่านาบีก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้คุณชายฟังเหมือนกัน....”  หญิงสาวตะโกนใส่หน้าชายหนุ่มดังลั่น หล่อนหมั่นใส้เขาที่ทำเป็นมองหล่อน แบบเหยียดหยาม

“นี่ยายลูกเป็ด มันจะมากไปแล้วนะ เธอเป็นเด็กในบ้านฉัน.... เผื่อเธอไปทำเรื่องอย่างว่ามา แล้วมันจะเสียหาย ถึงตระกูลฉัน….”  มินจุนเดินวนไปวนมาแล้วไปหยุดพูดตรงหน้าหญิงสาว  แบบเน้นประโยคสุดท้ายแบบจงใจ

เพี๊ยะ!!!! “อย่ามาดูถูกนาบี…”  สิ้นเสียงพูดของชายหนุ่ม ฝ่ามือเล็กที่ยืนกำมันแน่นอยู่ตอนแรก ก็ฟาดลงไปยังใบหน้าหล่อขาวจนมันขึ้นเป็นรอยห้านิ้ว ใบหน้าคมสะบัดไปตามความแรงของมัน ....

“นี่เธอ..ยายลูกเป็ดกล้าตบหน้าฉันรึ...” ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาร่างเล็กมี่ยืนก้มหน้าอย่างรู้สึกผิดที่หล่อนกล้าตบหน้าคุณชายเล็กแห่งตระกูลคิม....หล่อนค่อยๆก้าวเท้าถอยหนีร่างสูงที่ก้าวเพียงก้าวเดียวก็ถึงตัวหล่อนแล้ว ต้นแขนเรียวเล็กถูกมือหนาจับบีบมันอย่างแรง...

“เอ่อ...คุณชายคะ..นาบีขะ... ขอโทษคะ....” หญิงสาว ก้มหัวผงกขึ้นลงขอโทษชายหนุ่มด้วยความรู้สึกผิด ดวงตาคมกร้าวนั้นทำให้เธอต้องรีบออกมาจากตรงนั้น...

“จะไปไหนยายลูกเป็ด.....มานี่เลย.....อุ้ย.!!!!...ว้ายยยย.....” ยังไม่ทันที่นาบี จะหันหลัง เพื่อวิ่งหนีเขา ร่างเล็กก็ถูกตวัดเข้าหาร่างสูงทันที....ด้วยความเร็วและแรงอันมหาศาลของชายหนุ่ม ทำเอาร่างสองร่างล้มลงกับพื้นไปพร้อมๆกัน ยังดีที่นาบีล้มลงบนตัวของเขาไม่อย่างนั้นร่างเล็กๆของเธอคงถูกร่างสูงของเขาทับแบนแต๊ดแต๋ซิไม่ว่า

“นี่..ลืมตาได้แล้วยายลูกเป็ด ” เสียงเข้มจากชายหนุ่มทำให้นาบีได้สติ  ก็หล่อนกลัวว่าหัวหล่อนจะฟาดพื้นจึงหลับตาปี๋เลย  หญิงสาวค่อยๆลืมตาขึ้นมาทีละนิดๆ ดวงตาสวยหวานก็ต้องเบิกกว้างมากขึ้นเมื่อใบหน้าของเธอกับใบหน้าของเขาอยู่ชิดกันมาก ปลายจมูกเล็กสวยของเธอชนกับปลายจมูกโด่งของเขา หล่อนรับรู้ได้ถึงลมหายใจ

“อ๋อ...อ่อยพี่ไม่พอ มาอ่อยน้องอีกเหรอ” ใบหน้าคมเหยียดยิ้มใส่ใบหน้าสวยนั้น...

“หึ...แล้วถ้านาบีจะอ่อยคุณชายจะทำไมหละคะ...”ด้วยความที่หญิงสาวหมั่นไส้เขา  เธอจึงประชดประชันเขาซะเลย.........

ชายหนุ่มนึกกระหยิ่มในใจ เธออยากลองดีกับคนอย่างฉันใช่ไหมนาบี...แล้วอย่ามาว่าเขาทีหลังแล้วกัน..หึ…>>>>>>>



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha