ยอดดวงใจคุณชายจอมโหด NC20+++

โดย: ZENDORI



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 34 : ความเข้าใจผิด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

    นาบี กลับมาบ้านด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว หล่อนรู้สึกว่าคุณหญิงท่านดูแปลกไปจากเดิมมาก พักหลังๆนี้หล่อนไม่เห็นหัวเธอเลย แล้วก็พูดจาแปลกๆกับเธอบ่อยครั้งขึ้น ตอนนี้หน้าที่ทำงานบนตึกเจ้าหล่อนก็สั่งคนใช้คนอื่นทำแทน ทีแรกเธอก็ไม่อยากจะคิดอะไรมาก คิดว่าคุณหญิงท่านคงเห็นเราเหนื่อยที่ไปช่วยงานที่บริษัทฯเลยไม่ให้ขึ้นไปทำ แต่พอมาวันนี้กิริยาที่ท่านแสดงออกมาเหมือนทำท่ารังเกียจเราซะอย่างนั้น

     หล่อนไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้กับมารดาของหล่อนฟังหรอก เพราะเกรงว่านางจะไม่สบายใจ หญิงสางนั่งเหม่ออยู่ตรงระเบียงห้องของหล่อนอยู่นานสองนาน จนตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมาจนมืดค่ำ ด้วยความที่ระเบียงห้องหล่อนจะมองเห็นบริเวณหน้าตึกใหญ่ชัดเจน สายตาคู่หวานก็ต้องสะดุดเข้ากับร่างโปร่งของเลขาคุณชายมินจุน ที่วันนี้เจ้าหล่อนขอลาป่วย แล้วไหนได้ถึงมาที่นี่หละ คิ้วเรียวสวยขมวดขึ้นอย่างสงสัย

        หญิงสาวยังคงนั่งมองอยู่อย่างนั้น ดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้างขึ้นเมื่อร่างสูงแฟนหนุ่มของเธอ เดินออกมาพร้อมกับคุณหญิงท่าน ทั้งสามคนพูดคุยอะไรกันอยู่สักพัก เสียงหัวเราะรัวของคุณหญิงท่านก็ดังขึ้น แต่ใบหน้าหล่อของคุณชายนี่สิยังคงเรียบนิ่ง จากนั่นร่างโปร่งของคุณอึนจูก็เดินควงแขนคุณชายมินจุนขึ้นรถออกไปข้างนอก

   หัวใจของหญิงสาวเริ่มเต้นรัวมากขึ้น ในใจลึกๆรู้สึกเจ็บปวด นี่จะเป็นแบบนี้อีกนานเท่าไรนะ คุณชายก็บอกเพียงให้หล่อนรอเวลา แต่ตอนนี้รู้สึกว่าทุกอย่างมันเริ่มจะเลือนหายออกไปทุกที หล่อนเริ่มรู้ได้ถึงอุปสรรค์กองโตที่มันขวางทางรักของหล่อนอยู่ ซึ่งกองนี้มันสูงมาก สูงเสียจนหล่อนเกรงว่าหล่อนจะปีนข้ามไม่ไหว  ไหนจะลมเพลมพัดอีก แล้วแบบนี้หล่อนจะไม่ตกลงกลางคันหรือนี่ นาบีนึกไปถึงอนาคตของหล่อนกับคุณชายซึ่งมันดูจะเรือนรางเหลือเกิน

        หญิงสาวเดินปาดน้ำอุ่นๆที่มันเอ่อล้นออกมาอาบแก้ม แล้วเข้ามานอนจมหมอนนุ่มของเจ้าหล่อน   แล้วก็เหม่อลอยออกไปนอกระเบียง หล่อนยังอยู่ในชุดเดิม แล้วเจ้าหล่อนก็เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ แต่มารู้ตัวอีกที มันก็ดึกมากแล้ว ร่างเล็กสะดุ้งตื่นเมื่อเสียงรถยนต์ของใครบางคนแล่นเข้ามาในรั้วบ้าน หญิงสาวรีบออกไปดู หล่อนเห็นร่างโปร่งของคุณอึนจู  เข้าประคองร่างสูงของคุณชายเดินเข้าไปในบ้าน นี่คุณชายเมาหรือนี่..ทำไมถึงได้เมาขนาดนั้นนะ ในใจของหญิงสาวรู้สึกเป็นห่วงชายหนุ่ม

      แต่นาบีก็ต้องเดินเข้าห้องไปโดยหล่อนทำอะไรไม่ได้เลย ในใจเจ้าหล่อนก็คิดเพียงว่าเดี๋ยวลุงคนสวนที่เปิดประตูนั้นก็จะพาคุณชายขึ้นไปนอนเองแหละ พรุ่งนี้เป็นวันหยุดเขาคงกินเยอะไปหน่อย คงไม่มีอะไรหรอกมั๊ง หญิงสาวเดินไปอาบน้ำอาบท่าให้สบายใจมากขึ้น...ตึ๊ง..ตึ่ง.....! เสียงไลน์ส่วนตัวของหญิงสาวก็ดังขึ้นรัวสองสามครั้ง หญิงสาวเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี จึงเดินไปหยิบมือถือส่วนตัวของหล่อนขึ้นมาดู  ในใจของหญิงสาวรู้สึกลิงโลดเป็นที่สุด เมื่อหล่อนพบว่าแฟนหนุ่มไลน์มาหาหล่อน หรือว่าไม่เมามาก หญิงสาวรีบกดดูทันท......

ตุ๊บ....ปลั๊ก...!!!!มือถือเครื่องหรูของหล่อนถึงกับล่วงลงกับพื้นห้อง เมื่อภาพที่หล่อนเห็นในไลน์คือภาพของชายหนุ่มนอนหลับอยู่บนเตียงกว้าง ท่อนบนเปลือยเปล่าส่วนท่อนล่างนั้นหล่อนไม่รู้ว่ามันจะเหลือเสื้อผ้าติดไหม ในหัวใจดวงน้อยของหล่อนเต้นรัว จนมันเกือบทะลุออกมานอกหน้าอกนั้น ไอ้ภาพนั้นไม่เท่าไรหรอกแต่ที่หล่อนอยากรู้ว่าคนถ่ายหนะคือใคร แล้วส่งมายังหล่อนเพื่ออะไรกัน จากนั้นไลน์มันก็รัวภาพมาอีกสองภาพ นาบีตัดสินใจหยิบมันขึ้นมาอ่านไลน์อีกครั้ง ภาพนั้นคือภาพกองเสื้อผ้าของหญิงสาวแล้วก็ของแฟนหนุ่ม ขาของเจ้าหล่อนถึงกับอ่อนหยวบ พับลงกับพื้น น้ำตาหล่อนรินไหลออกมาเป็นสาย มันเกิดอะไรขึ้น หล่อนรู้ดีว่าชุดนี้คือชุดของใคร ก็นางเพิ่งใส่เมื่อตอนหัวค่ำนี้เอง

     หญิงสาวไม่ได้พิมพ์ข้อความใดตอบโต้ หล่อนเพียงอ่านแล้วก็รีบกดปิดเครื่องโทรศัพท์ของหล่อนทันที หล่อนยังคงนั่งกองอยู่กับพื้นอย่างนั้น ดวงหน้าสวยอาบไปด้วยน้ำตา หัวใจที่มันอ่อนแรงอยู่แล้วมันเริ่มอ่อนแรงมากไปอีก ทำไมคุณชายถึงกลับไปเป็นคนเดิมได้ ทำไมเขาถึงเป็นคนแบบนี้ หญิงสาวนั่งสะอึกสะอื้นอยู่เพียงลำพังภายในห้องเล็กนี้ หล่อนจะทำยังไงดี.....

  ทางด้านของมินจุน เขาถูกคุณหญิงแม่บังคับให้ไปพบลูกค้ากับอึนจู โดยแม่ของเขาอ้างสารพัดว่าลูกค้าคนนี้เป็นคนสำคัญ    แล้วก็ฝั่งพ่อของอึนจูเป็นคนพามาให้ เขาในฐานะรองประธานบริษัท จึงต้องพิสูจน์ฝีมือเรียกลูกค้ารายใหญ่ ซึ่งในความรู้สึกเขานั้นก็ไม่อยากจะไปเท่าไรนัก นี่มันสองทุ่ม แล้วพบลูกค้าจะคุยอะไรได้มากมาย นอกจากนั่งรับประทานอาหารมากกว่า

     อึนจูพาเขาไปพบลูกค้าจริงตามที่มารดาของหล่อนบอก โดยลูกค้าคุยกับเขาถูกอกถูกใจกันยกใหญ่ มีการตกลงที่จะเซ็นสัญญา มินจุนรู้สึกดีใจที่เขาพิสูจน์ตัวเองได้ ทั้งสามคนพากันดื่มฉลองที่ทำงานร่วมกันจนอีกฝ่ายเมาหมดสติ ต้องให้บอดี้การ์ดพากลับบ้าน ส่วนมินจุนนั้นก็แทบจะครองสติไว้ไม่อยู่ เขาถูกอึนจูพากลับมาบ้าน เมื่อเขาเห็นลุงคนสวน อย่างน้อยเขาก็อุ่นใจเมื่อมาถึงบ้านแล้ว สติของเขาก็ดับวูบไปตอนไหนไม่รู้

 ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาในช่วงของสายวันนี้ เขามองดูโดยรอบห้อง เขาก็รู้โล่งอกว่าเขานอนอยู่ห้องตัวเอง สายตาคมสะดุดเข้ากับ กองเสื้อผ้าของเขา นี่คุณลุงคนสวนคงลืมเก็บซินะ มินจุนส่ายหัวไปมา ชายหนุ่มลุกขึ้นไปเปิดม่านหน้าต่างเขา  ซึ่งมันจะสามารถมองเห็นบ้านหวานใจของเขาพอดี เอ๊ะ..แม่ผีเสื้อน้อยนิ ทำไมนะ...ชายหนุ่มนึกสงสัยในใจ ทีแรกคิดว่าเขาดูผิด เพราะเมื่อร่างเล็กเห็นเขาหล่อนก็ก้มหน้าหลบแล้วเดินหนีเข้าไปในบ้านทันที เกิดอะไรขึ้น

    มินจุนรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงมาทำทีเป็นเดินเล่นอยู่แถวๆสวนหน้าบ้าน เขาเดินมองหาร่างเล็กที่เอาแต่คอยหลบหน้าเขา แล้วนี่วันหยุดปกติจะมานั่งเล่นอยู่แถวๆนี้นี่ แล้วทำไมวันนี้ถึงไม่เห็นเลย เขาเดินอยู่สักพัก ก็ตัดสินใจเดินไปหาหญิงสาวที่บ้านพัก เขาอยากเห็นหน้าหล่อนนี่ตั้งแต่เมื่อวานแล้วที่เห็นหล่อนที่ร้านอาหาร แล้วไลน์หาเมื่อเช้าก็ปิดเครื่อง เขาอยากรู้ว่าหล่อนเป็นอะไรหรือเปล่า

   ชายหนุ่มเดินเข้าไปชะโงกหน้า ทำด่อมๆมองๆอยู่หน้าบ้าน

"อะแฮ่ม...เอ่อๆคุณชายมีธุระอะไรหรือคะ"เสียงหญิงสาววัยกลางคนที่ชายหนุ่มฟังดูกี่ครั้งก็อุ่นใจ

      "สวัสดีฮะ คุณป้ายูจิน   นาบีอยู่หรือเปล่าครับ" มินจุนหันไปทักทายคุณป้าหัวหน้าแม่บ้าน ซึ่งเป็นมารดาของนาบี

      "อยู่คะ เดี๋ยวป้าเรียกให้นะคะ" หญิงสาวรีบกุลีกุจอเดินเข้าไปในบ้านขึ้นไปหาบุตรสาวของตน

       "แม่บอกคุณชายนะคะ ว่านาบีปวดหัว ลงมาหาไม่ไหว" นาบีบอกมารดาของเธอเองให้โกหกคำโตชายหนุ่มไป ตอนนี้หล่อนไม่อยากจะเห็นหน้าเขา

      "เอ่อๆ จะดีเหรอลูก เผื่อคุณชายมีธุระ" ยูจินบอกบุตรสาวของตัวเอง เพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท

    "ดีคะแม่ คงไม่มีอะไรหรอกคะ เลขาของเขาก็มี หนูเป็นเลขาคุณชายใหญ่นะคะ" นาบีบอกมารดาของหล่อนไป พรางเดินไปทรุดกายนอนลงกับเตียงอุ่นๆของหล่อน แล้วคลุมโปงตัดปัญหา

    ยูจินเดินออกหน้าบ้านด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ หล่อนไม่รู้จะบอกคุณชายยังไงดี เมื่อบุตรสาวของหล่อนดูจะงอแงเหมือนเด็กๆซะแล้ว

     "เอ่อ คุณชายคะ  นาบีปวดหัวกินยานอนไปแล้วคะ ขอโทษนะคะ มีธุระอะไรด่วนหรือเปล่าคะ ฝากป้าไว้ก็ได้คะ"

      "ไม่เป็นไรฮะคุณป้า ผมลานะครับ"

      มินจุนเดินออกมาจากบ้านหญิงสาวด้วยหัวใจที่ร้อนลุ่ม เขาอยากจะรู้ว่าเจ้าหล่อนเป็นอะไร แล้วเป็นมากไหม อีกอย่างหลบหน้าเขาทำไม แล้วมือถือเป็นอะไรไม่เปิดเครื่อง เขาเดินอย่างเร็วปรื๋อขึ้นไปยังชั้นบนของตึกใหญ่เป้าหมายคือห้องทำงานของพี่ชายเขา

      "เอ้ามินจุน มีธุรอะไรเหรอ แล้วทำไมรีบร้อนอย่างนั้น"มินแจละสายตาจากเอกสาร แล้วถามน้องชายของเขาที่เปิดประตูห้องทำงานเข้ามาอย่างรีบร้อน

       "พี่ชายใหญ่ฮะ  นาบีเป็นอะไรฮะ" ชายหนุ่มถามพี่ชายของเขาด้วยอาการที่ร้อนใจยิ่งนัก

        "บะ!!! เจ้าเล็กนี่พี่จะรู้กับแกไหม แฟนแกนะไม่ใช่แฟนพี่" มินแจถามน้องชายตัวเองพรางเกาหัวแกร๊กๆอย่างไม่เข้าใจ

        "ก็ปิดเครื่องตั้งแต่เช้า หลบหน้าผม  ไม่ยอมมาพบผมเลย"มินจุนบอกมินแจไปตามตรงโดยไม่รีรออะไรทั้งนั้น

         "ไม่รู้สิ แกไปทำอะไรให้เขาโกรธหรือเปล่า"

         "ไม่มีนี่ฮะ ..." มินจุนทำท่าครุ่นคิดอยู่สักพัก พรางส่ายศีรษะไปมาอย่างไม่เข้าใจ

          "อันนี้ก็ไม่รู้แกแล้วกัน คุยกันเอง" มินแจส่ายศีรษะไปมาอย่างเอือมๆ อารมณ์ร้อนของน้องชายนี่มันแก้ไม่หายจริงๆ แล้วก็ไอ้อาการขี้หึงนี่อีกแก้ไม่ยอมหายจริงเชียว ยังดีที่ตอนนี้อารมณ์ฉุนเฉียวไม่ค่อยได้เห็น

        มินจุนเดินกลับห้องพักไปด้วยความไม่เข้าใจ ชายหนุ่มพร่ำกดเบอร์หาหญิงสาวอยู่เป็นนานสองนาน เผื่อเจ้าหล่อนจะเปิดเครื่องเสียที จะบุกไปหาตอนนี้ก็เกรงใจป้ายูจิน  เขานั่งทอดสายตาคมไปยังบ้านแฟนสาวในใจแสนจะหงุดหงิดเป็นที่สุด

ก๊อกๆๆๆ !!! "ใครมาวะ ยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่"ชายหนุ่มสบทออกมาเบาๆ เมื่อเขาหันไปยังประตูห้อง ต้นเสียงนั่น

      "คุณชายคะ คุณหญิงท่านให้เรียนเชิญมาทานข้าวกลางวันคะ"เสียงคนใช้ในบ้านเอ่ยบอกชายหนุ่ม โดยไม่กล้าแม้เพียงสบตา

       "อะไรของหญิงแม่เนี้ยะ ทุกทีไม่เคยตาม"มินจุนเปรยออกมาเบาๆ กับตัวเองพร่างพยักหน้าเป็นเชิงรับทราบแล้วไม่นาน ชายหนุ่มก็เดินลงตามไปทันที สายตาคมของเขาไปสะดุดกับร่างโปร่งที่เขาแสนจะเบื่อหน่าย ทำไมหล่อนถึงได้มาวุ่นวายนักนะ

      "อ้าวมินจุน เชิญนั่งลูก บังเอิญหนูอึนจูมาหน่ะ แม่เลยชวนทานข้าว แล้วเธอก็อยากให้เรามาทานด้วนกัน"มารดาของชายหนุ่มเอ่ยพรางทำมือทำไม้ให้เขาเข้ามานั่งทานอาหารใกล้ๆอึนจู

      "แม่ฮะ ไม่ต้องเยอะก็ได้ฮะ ผมเริ่มจะอึดอัดแหละ"มินจุนโพล่งบอกมารดาของเขาไปตามความจริง

      "เอ่อๆ คุณชายอย่าว่าคุณหญิงท่านเลยคะ อึนจูมารบกวนเอง ขอโทษด้วยนะคะ"หญิงสาวแสร้งทำเป็นสำนึกผิด แต่ใจจริงแอบสะใจลึกๆ นี่คงอารมณ์เสียเรื่องเมื่อคืนแน่ๆ   อึนจูนึกถึงเรื่องที่หล่อนจัดฉากเมื่อคืน หล่อนสะใจลึกๆที่ยายเด็กคนใช้นั่นเห็นภาพนั้น แต่มันก็ไม่ได้ตอบโต้อะไร หรือว่าอกแตกตายไปแล้ว นี่มินจุนคงไม่รู้สินะว่าหล่อนแอบส่งรูปไปให้ยายนาบี เพราะหล่อนลบหลักฐานทั้งหมดไปแล้ว

   มินจุนจำต้องนั่งรับประทานอาหารด้วยความลำบากใจ เขาต้องคุยเรื่องนี้กับคุณหญิงแม่ให้รู้เรื่อง เขาเริ่มจะไม่ชอบแล้วที่ท่านมาจับคู่ให้เขาแบบนี้ แล้วเขาก็รู้สึกว่ามันเริ่มจะเยอะขึ้นเรื่อยๆ แล้วยิ่งเขากับนาบีเป็นแบบนี้ด้วยแล้ว ตอนนี้อารมณ์ของเขาไม่พร้อมที่จะทำตามใจใครทั้งนั้น คอยดูเหอะหากเกิดอะไรขึ้น เขาจะไม่ยอมอีกแล้ว มินจุนนึกใจพรางก้มหน้ามองจานข้าวอย่างเบื่อหน่าย…..>>>>>>



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha