ยอดรักอสูรร้าย

โดย: Janya,ณิชาดา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : เงาอสูร


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 3

เงาอสูร

 

            เอี๊ยด! โครม!!!

            เสียงหวีดร้องของผู้คนรอบด้านดังขึ้นตามมาติดๆ สลับกับเสียงร้องครวญของผู้ประสบเหตุ ยามใกล้รุ่งของเช้าวันถัดมา ณ เส้นทางไปมาระหว่างคฤหาสน์เทพาธิบดีกับบ้านของนภาลัยที่อยู่ห่างกันนับห้าสิบกิโลเมตร รถเบนซ์คันงามพุ่งชนกับรถลีมูซีนคันหรูจนสภาพรถทั้งสองคันยับเยิน เลือดสีแดงสดไหลนองออกมาตามประตูของรถทั้งสองคัน และเชื่อมั่นได้ล้านเปอร์เซ็นต์ว่าเจ้าของรถสีดำราคาหลายล้านเป็นของตระกูลที่ร่ำรวยเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศไทย เพราะหน้ากระจกรถเบนซ์สีดำมีแผ่นป้ายเล็กๆ ติดไว้ด้วยคำว่า เทพาธิบดี

            ก่อนหน้านี้ ภายในคฤหาสน์เทพาธิบดีหลังโตมีงานเลี้ยงเฉลิมฉลองกันอย่างสนุกสนานครื้นเครง เจ้าของวันเกิดคลอเคลียแก้มนุ่มเนียนของคนที่กำลังขึ้นชื่อว่าเป็นหวานใจ สองหนุ่มสาวสบตากันด้วยความปรารถนาที่เร่าร้อน

            “คุณภัทรขา...น้ำฟ้าอยากกลับบ้าน

สาวเจ้าออดอ้อนฉอเลาะอยู่ข้างกาย เนื้อตัวนวลงามถูไถร่างกายแน่นหนาของหนุ่มหล่อจนร้อนฉ่า แววตาของน้ำฟ้าปรือปรอยด้วยความสิเน่หาที่ร้อนแรง

            “น้ำฟ้าไปรอที่รถนะ เดี๋ยวผมไปส่ง

ชายหนุ่มเจ้าของวันเกิดกระซิบเสียงแหบพร่าชิดใบหูสะอาดขาว กวาดสายตาสีนิลมองแขกเหรื่อที่เริ่มทยอยกันกลับ เพราะเวลาเริ่มจะย่างเข้าวันใหม่ ก่อนจะขอตัวก้าวขายาวๆ ตรงไปหาบิดาและมารดา รวมทั้งพี่ชายสุดที่รักเพื่อบอกกล่าวว่าคืนนี้เขาจะออกไปฉลองวันเกิดกับหญิงสาวชุดแดงแสบตาให้ร้อนฉ่ำถึงทรวงใน

            “คุณพ่อครับ คุณแม่ครับ คืนนี้...”

            “จะไปฉลองกับแม่ชุดแดงเซ็กซี่

ลูกชายสุดที่รักยังเอ่ยไม่จบประโยค ผู้เป็นพ่อก็ดักคอขึ้นมาเสียก่อน ส่วนคนเป็นแม่นั้นไม่ต้องพูดถึง ท่านค้อนทั้งหน้าค้อนทั้งตา แต่ก็ไม่ได้ว่ากล่าวให้ลูกรักรู้สึกไม่ดี อย่างน้อยคืนนี้ก็เป็นวันเกิดลูกชายสุดที่รัก ปล่อยให้ออกไปปลดปล่อยข้างนอกบ้างก็คงไม่เสียหายอะไร เพราะเจ้าตัวดีก็ปลดปล่อยอารมณ์พิศวาสตามประสาหนุ่มโสดอย่างนี้บ่อยครั้งจนทั้งเทพาธิบดีชาชินกันเสียแล้ว

            “โธ่...คุณพ่อครับ...คุณแม่ครับ...” รพีภัทรโอดครวญเล็กน้อย

            “ไปเถอะลูก ดูแลรักษาเนื้อรักษาตัวดีๆ ล่ะ

            “คุณแม่พูดเหมือนกับว่านายภัทรไม่เคยออกไปไหน ทั้งๆ ที่น้องชายของผมเรียกได้ว่าไม่เคยอยู่ติดบ้านเลยด้วยซ้ำชายภพเอ่ยเบาๆ ผู้กุมอำนาจของตระกูลค้อนเข้าให้วงใหญ่

            “อย่าว่าแต่น้องนะ เราก็เหมือนกันนั่นแหละ แม่คงไม่มีลูกสะใภ้เป็นแฟ้มงานของบริษัทนะ รพีภพ

คุณหญิงเรศพาดพิงบุตรชายคนโตเล็กน้อย หลังจากนั้นเสียงหัวเราะก็ดังขึ้น เพราะบุตรชายคนโตของตระกูลยิ้มแหยแล้วรีบกระแซะกายหล่อล่ำบาดตาไปยืนอยู่ข้างหลังคนเป็นพ่อ เพื่อบดบังข้อพิพาทที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า ส่วนประมุขของบ้านได้แต่ยิ้มขำ

            “ผมไปก่อนนะครับ...”

รพีภัทรรีบใช้โอกาสนั้นชิ่งหนีเต็มกำลัง คนเป็นแม่มองตามแผ่นหลังหนาแน่นของลูกรักอย่างเป็นห่วงเป็นใยเสมอ ก่อนจะมองหาหลานสาวคนสวยที่ลูกชายคนโตควงคู่ในงานให้หนุ่มๆ มองตาเป็นมันจนชวนร้อนระอุกันทั้งงาน

            “ภพ หนูรุจีล่ะลูก

            “ไปห้องน้ำครับ

            “พาน้องกลับไปส่งที่บ้านได้แล้วนะ ปล่อยให้อยู่ดึกดื่นเดี๋ยวท่านชายวัตจะต่อว่า

            ผู้เป็นบุตรชายพยักหน้าเป็นการรับทราบ เพราะทุกคนรู้ดีว่าคุณชายวัตนะแห่ง ทยุมณี ซึ่งเป็นญาติผู้น้องของคุณชายรพีนารถนั้นหวงแสนหวงบุตรสาวมากเพียงใด จะว่าไปกว่าที่รพีภพจะคว้าหญิงสาวมาควงคู่ในงานได้ต้องอ้อนวอนประจบคุณหญิงรุจิลักษณ์ผู้เป็นภรรยาของคุณชายวัตนะและเป็นแม่ของรุจิเรขเสียยกใหญ่

            “พี่ภพ รุจีจะกลับบ้าน

เสียงหญิงสาวที่ถูกพาดพิงดังขึ้น ใบหน้านวลงามนั้นเริ่มงอง้ำอย่างไม่สบอารมณ์ เธอยิ้มแหยให้ทุกคนก่อนจะเข้าไปกระซิบกระซาบกับคุณชายใหญ่แห่งเทพาธิบดี

            “คุณพ่อโทร. มาค่ะ ถ้าพี่ภพไม่ไปส่งรุจีในสิบนาทีนี้ คุณพ่อจะส่งบอดี้การ์ดมารับ

            “ไปเร็วรุจี พี่ยังไม่อยากตาย

รพีภพกระซิบตอบก่อนจะคว้าข้อมือเรียวเล็ก เดินจ้ำอ้าวตรงไปยังเบนซ์สีควันบุหรี่ ปล่อยให้คนเป็นพ่อแม่ได้แต่มองตาม แต่ท่านทั้งสองย่อมทราบดี สงสัยงานจะเข้าบุตรชายเสียแล้ว

คุณชายรพีนารถหันมาสบสายตากับภรรยาคู่ชีวิต เพราะทั้งสองก็พอจะรู้ว่าเวลานี้ความรู้สึกของบุตรชายคนโตคิดอย่างไรกับร่างระหงที่ควงคู่จนงานเลี้ยงเลิกรา แม้ไม่ต้องเอ่ยปากใดๆ แค่มองตาก็รู้ถึงซอกลึกในหัวใจที่ปิดซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าคมที่หล่อเหลานั้น

ก็ได้แต่หวังว่าความรักของทั้งคู่จะงดงามและราบรื่น ซึ่งคนเป็นพ่อเป็นแม่ทุกคนก็คาดหวังแค่เพียงเห็นความสุขของลูกๆ เท่านั้น

หวังว่าความรักของลูกๆ ของเรา คงไม่มีอุปสรรคนะคะ

ก็ขึ้นอยู่กับเขาทั้งสองคนว่าจะต่อสู้เพื่อความรักได้มากมายขนาดไหน แต่ผมก็เชื่อว่าลูกของเรา คงไม่แพ้ใครในเรื่องนี้หรอก เขาทั้งคู่เก่งกาจแค่ไหน คุณหญิงไม่รู้หรือไง

คู่สนทนาค้อนให้ แต่ก็ยิ้มอย่างเห็นด้วย หลังจากนั้นประมุขแห่งเทพาธิบดีก็ขอตัวขึ้นไปพักผ่อน หลังจากสั่งงานเด็กในบ้านให้แล้วเสร็จ ปล่อยให้บอดี้การ์ดได้ตรวจตราความเรียบร้อย ก่อนวันใหม่จะมาเยือน

 

            ด้านหม่อมหลวงรพีภพที่เกรงต่อคำขู่ รีบฉวยมือเล็กและรั้งให้เดินตาม ตรงไปยังรถคันโปรดของตัวเองอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้คนโดนคว้าข้อมือนั้น ได้แต่จ้องมองมือใหญ่ที่ให้ความอบอุ่นมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนที่เยื้องย่างอยู่ข้างหน้านี้เป็นคนที่เธอมองเห็นแค่เพียงแผ่นหลังหนาแน่นมาตั้งแต่เล็กจนโต เป็นคนที่คอยปกป้องน้องน้อยขี้แยอย่างเธอโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ และผู้ชายคนนี้ก็คือคนเดียวกับที่หัวใจของเธอ...

            ฝีเท้าบางเบาซอยถี่ตามชายหนุ่มที่ก้าวขายาวๆ ไปแทบไม่ทัน ทว่า...หัวใจดวงเล็กนั้นเต้นระส่ำทุกครั้งที่ชายหนุ่มเข้าถึงเนื้อถึงตัว แม้แต่เวลาที่เธอแตะต้องเขาก็ให้ความรู้สึกไม่แตกต่างกัน หม่อมหลวงรุจิเรขได้แต่อมยิ้มอยู่ในใจอย่างเงียบๆ เก็บความรู้สึกบางอย่างให้ซ่อนลึกอยู่ภายในก้อนเนื้อเล็กๆ ที่เต้นถี่รัวทุกครั้งจากการได้รับสัมผัสจากชายหนุ่ม

            “เชิญคุณหนูขึ้นรถครับ

รพีภพเอ่ยเบาๆ แต่ก็กระเซ้าอยู่ในที เมื่อคนที่เดินตามหลังมาได้แต่ยืนนิ่ง แต่ใบหน้านั้นกลับแต้มสีระเรื่ออย่างน่ารัก เธอจะรู้บ้างรึเปล่าว่าเขาต้องหักอกหักใจเพียงใด แต่ความไม่เหมาะไม่ควรมันเป็นเกราะป้องกันการกระทำที่บ้าคลั่งในหัวใจ

            “รุจีขึ้นรถเถิด พี่ยังไม่อยากเจอบอดี้การ์ดของคุณชายวัต

            สิ้นประโยคเหมือนร้อนรนนั่นแหละ หญิงสาวถึงรู้สึกตัวแล้วก้าวขึ้นไปนั่งในรถด้วยท่าทีงุนงง ได้แต่หยิกเนื้อนุ่มของตัวเองเบาๆ เป็นการเรียกคืนสติ ก่อนจะหันมายิ้มแหยๆ ให้กับคุณชายที่กลายร่างเป็นสารถีขับรถ แต่ว่า...ต้องกลั้นใจเมื่อชายหนุ่มโน้มตัวเข้ามาหาก่อนจะคว้าเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เสร็จสรรพเรียบร้อย

            ส่วนคนฉวยโอกาสก็ทำได้เพียงเหยียบคันเร่งตรงไปยังบ้านทยุมณีราวกับพายุคลื่นเล็กๆ เพื่อส่งตัวเจ้าหญิงน้อยให้ทันกับอารมณ์คนมีศักดิ์เป็นอา กว่าจะถึงก็กินเวลาเกือบชั่วโมง

            ตลอดระยะทางนั้นไร้ซึ่งเสียงพูดคุยของสองหนุ่มสาว รุจิเรขทำได้เพียงนั่งตัวแข็งทื่อและบีบมือเล็กของตัวเองเพื่อระงับอาการที่เกิดขึ้น ซึ่งก็ได้แต่เฝ้าบอกตัวเองว่า

ไม่เหมาะไม่ควรที่เธอจะรักญาติหนุ่มคนนี้

            ส่งญาติผู้น้องเสร็จ บุตรชายคนโตของตระกูลเทพาธิบดีก็เหยียบคันเร่งกลับเข้าคฤหาสน์ในอีกชั่วโมงต่อมา พอๆ กับคนเป็นน้องชายที่ก้าวเข้าบ้านนภาลัยด้วยใบหน้ากรุ้มกริ่ม พร้อมกระโจนเข้าสู่ห้วงพิศวาสอย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้น

 

            ตัวรถแบนซ์คันหรูสีดำสนิทเคลื่อนเข้ามาในซอยเล็กๆ แล้วชะลอให้ประตูรั้วอัลลอยด์เปิดต้อนรับเจ้าของบ้าน ก่อนจะถูกขับเคลื่อนเข้าไปด้วยความเร็วที่ไม่มากนัก ทั้งที่จริงแล้วแทบจะพุ่งไปยังจุดมุ่งหมายราวกับพายุฤดูร้อนก็ไม่ปาน

คฤหาสน์ขนาดเล็กไม่ได้เศษหนึ่งในห้าของคฤหาสน์เทพาธิบดีแม้แต่น้อย ทว่า...รอบด้านตกแต่งด้วยสไตล์อิตาลีอย่างลงตัว มีน้ำพุขนาดใหญ่รูปนางฟ้าสีขาวตั้งตระหง่าน กระจกของฝรั่งเศสถูกใช้กั้นบดบังแสงสว่างรอบด้าน ยามตะวันมืดมิดและดึกสงัดอย่างนี้ ความลงตัวของบรรยากาศช่างรังสรรค์ให้ไฟพิศวาสลุกกระพือเหลือเกิน

            “คุณภัทรขา...เข้าบ้านก่อนสิคะ

มาถึงประตูบ้านบานใหญ่ สาวชุดแซกสีแดงก็เยื้องย่างเปิดประตูเข้าบ้านมือไม้สั่น

คืนนี้น้ำฟ้าอยู่บ้านคนเดียว คุณพ่อไปฝรั่งเศสเจ้าตัวละล่ำละลักบอก

            “ถึงมีใครอยู่ผมก็ไม่แคร์

รพีภัทรตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาปรือปรอยนั้นหยาดเยิ้มด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนา ก่อนจะก้าวขายาวๆ แทรกกายเข้าไปข้างในอย่างเร็วรี่

            “น้ำฟ้าแคร์...” เธอหยุดทุกอย่างด้วยคำพูด ก่อนเรียวปากจะแต้มยิ้มนิดๆ

แต่คงไม่ใช่วันนี้...”

ดาราร้ายหน้าหวานเชื้อเชิญด้วยมารยาหญิง มือบางคว้าเนกไทของชายหนุ่มมาดอมดมชิดจมูกจนชื่นหัวใจ ก่อนจะส่งสายตาหยาดเยิ้มด้วยไฟปรารถนาไปให้บุรุษรูปงามแล้วดึงรั้งให้เดินตาม ส่วนรพีภัทรน่ะหรือ เขารีบจับมือเรียวเล็กมาจุมพิตกลางฝ่ามือเบาๆ เฝ้าจูบไล้ทีละนิ้วอย่างหวามไหว พร้อมดวงตาที่กรุ่นๆ ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ โลมเลียไปทั้งเรือนร่าง

            “น้ำฟ้า...ห้องคุณอยู่ทางไหนครับเสียงแหบห้าวมาพร้อมกับแรงฉุดรั้งให้ก้าวเข้าไปเหยียบพื้นที่ในบ้านหลังขนาดกลาง

            “ซ้ายมือของคุณค่ะ

เสียงหวานดัดให้เซ็กซี่เอ่ยเบาๆ ก่อนจะเสมองไปด้านซ้ายมือของชายหนุ่ม หลังจากนั้นชั่ววินาทีก็แสร้งกรีดร้องเมื่อร่างกายลอยหวือเข้ามาอยู่ในอ้อมอกของชายหนุ่ม รพีภัทรก้าวเท้าเข้ามาในห้องที่ต้องการเพื่อสร้างสวรรค์ชั้นเจ็ด วิมานรักที่ร้อนเร่าเป็นของขวัญวันเกิดให้กับตัวเอง และก็ไม่ต้องออกแรงมากนักเพราะคู่นอนวันนี้ดูเหมือนจะเต็มอกเต็มใจเสียเต็มประดา

            “เขาว่ากันว่า...คุณภัทรน่ะใจร้ายหญิงสาวหยุดพายุพิศวาสด้วยน้ำเสียงออดอ้อน หลังจากเธอถูกชายหนุ่มกกกอดอยู่กลางเตียงนุ่มสะอาดสีขาวบริสุทธิ์

            มือเรียวบางลูบไล้ใบหน้าของชายในฝันของสาวๆ ค่อนประเทศด้วยสายตาลุ่มหลง แน่นอนครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกของเขาและเธอ รวมทั้งต่อจากวินาทีนี้ไป คนอย่างนภาลัย กวินตรา ต้องได้ครอบครองบุรุษหนุ่มที่เต็มไปด้วยคุณสมบัติและทรัพย์สมบัติที่เลอเลิศแต่เพียงผู้เดียว

            “หือ...ผมใจร้ายมากรึเปล่าชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาถาม หลังจากนิ้วร้ายไล้เนินปทุมอวบอิ่มที่ขาวเนียนไปมา ดวงตาหันมาจับจ้องปากอิ่มซึ่งขยับขึ้นลง

คุณภัทรใจร้ายที่สุด โดยเฉพาะเวลานี้...”

นภาลัยตะครุบมือหนาที่ยุ่มย่ามอยู่กับร่างกายของตัวเอง ก่อนจะไล้หลังมือใหญ่ไปมา แววตาฉ่ำปรือนั้นสบมองด้วยไฟพิศวาสที่ถาโถมไม่หยุดหย่อน

            มือเรียวเล็กเคล้นคลึงมืออวบใหญ่ของชายหนุ่มไปมา ก่อนจะเคลื่อนมือใหญ่ทั้งสองข้างให้มาสัมผัสอกสล้างที่อัดแน่นในชุดแซกสีแดงซึ่งเริ่มหลุดลุ่ย เผยปทุมาขาวผ่องเต่งตึงให้เห็นอยู่รำไร

            ใบหน้าคมเข้มกระตุกยิ้มนิดๆ อย่างชอบใจ ผู้หญิงก็แค่นี้ เพียงเขาบ่งบอกความต้องการของตัวเองผ่านม่านดวงตาคมกริบสีนิล หล่อนก็เป็นอันระทดระทวยเปิดเปลือยให้เชยชมมิรู้อิ่ม เธอเหล่านั้นขอเพียงได้ยินชื่อคู่นอนว่าเป็นรพีภัทร แห่งเทพาธิบดีก็สมยอมกันถ้วนหน้า ไม่เว้นกระทั่งผู้หญิงที่เคยเย่อหยิ่งคนนี้ นภาลัย

            นึกไปถึงเมื่อครั้งแรกเจอกันใหม่ๆ เจ้าหล่อนดูหยิ่งผยอง ไม่แลสายตามองเขาเลยด้วยซ้ำไป คงเพราะว่าช่วงนั้นรพีภัทรคนนี้มัวแต่ตะลอนเที่ยวโน่นเที่ยวนี่ จนใบหน้าหมองคล้ำและยังอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนสีเข้ม เรียกได้ว่ารัศมีของหนุ่มหล่อที่ใครๆ รู้จักติดลบจนกู่ไม่กลับเลยทีเดียว

            รพีภัทรเคยจ้องมองนภาลัยในเวลาที่ถ่ายละครในทุ่งโล่งกว้าง ผู้หญิงคนนี้สวยเขายอมรับ เจ้าหล่อนมีอะไรหลายๆ อย่างที่น่าค้นหา และรู้จักการวางตัวเมื่อเจอผู้ชายหลากหลายอารมณ์

            ‘แต่นั่นก็คืออดีต เมื่อเธอรู้ว่าเขาคือ หม่อมหลวงรพีภัทร เทพาธิบดี

            ชั่วครู่ไม่ถึงสิบนาทีเจ้าหล่อนก็กระโจนเนื้อหนังมังสามาให้เชยชมไม่รู้อิ่ม!

 

            ในขณะที่สัมผัสเนินเนื้ออกอวบอิ่มนวลเนียนไปมา บุตรชายคนเล็กแห่งเทพาธิบดีก็กระหยิ่มย่องในใจอย่างถือดี เขามองสตรีทุกนางอย่างเดียดฉันท์ แต่ในวินาทีแห่งรสพิศวาสที่เริ่มกระพือนี้ ชายหนุ่มเฝ้าบอกตัวเองว่าจริตมารยาของนภาลัยถูกใจเขายิ่งนัก

            มือบางของหญิงสาวผลักอกกว้างให้ออกห่าง ดวงตาของชายภัทรส่อแววไม่พึงพอใจเพียงเล็กน้อย ก่อนจะปรือปรอยด้วยฤทธิ์เสน่หาอีกครั้ง เมื่อหญิงสาวค่อยๆ ดึงรั้งชุดแซกสีแดงออกจากกาย หนุ่มนักรักแทบจะกระโจนเข้าหาหล่อนทันทีที่ร่างงามลออปรากฏแก่สายตา

            “น้ำฟ้า...”

เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากปากหยักได้รูป ดวงตาที่เพลิงวาวด้วยประกายแห่งความปรารถนาลุกโชน จ้องอกอวบอิ่มผ่านเศษผ้าชิ้นเล็กด้วยความหิวกระหาย ยิ่งเห็นเจ้าหล่อนเคล้นคลึงสัตตบรรณคู่นั้น ความต้องการยิ่งวิ่งพล่าน รู้สึกคลายตัวเองเดินอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางทะเลทรายที่กว้างใหญ่ ลำคอแห้งผากราวกับขาดน้ำมาหลายชั่วโมง แต่ก็ให้ความรู้สึกร้อนรุ่มอยู่ในทีคล้ายอาการของคนจับไข้

            “คุณภัทรอยากเห็นตรงไหนในร่างกายของน้ำฟ้าคะหญิงสาวเสนออย่างลืมอาย พร้อมลูบไล้อกสล้างของตัวเองไปมา แววตาแห่งความยั่วยวนช้อนมอง

            “ขอแค่ชายภัทรเอ่ย...น้ำฟ้ายอมทุกอย่าง

            “ผมอยากเห็นคุณ...ทั้งตัว

เพียงเสียงทุ้มหล่อหลุดออกมาให้ได้ยิน บราไร้สายก็ถูกกระตุกด้วยมือเล็กของดาราสาว ปทุมถันคู่งามเปิดเปลือยล่อหน้าล่อตา มันเต่งตึงบานสะพรั่งราวดอกบัวแรกแย้ม พร้อมให้ภมรหนุ่มหยิบฉวยมาดอมดม

            “คุณภัทรของน้ำฟ้าอยากชิมตรงไหนคะ

เสียงเซ็กซี่ปนหวานเอ่ยถามอีกครั้ง พร้อมกับเคล้นคลึงอกอวบอย่างวาบหวาม ปากอิ่มระริกไหวสั่นเทานิดๆ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเชิญชวนอยู่ในที

            มือหยาบใหญ่ค่อยๆ เลื่อนไปครอบครองอุทุมพรที่เต่งตึงบีบเคล้นไปมาอย่างหื่นกระหาย นิ้วหนาสะกิดยอดสีเชอร์รี่สดไปมาก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะแหงนเงยขึ้นสบมอง

ผมอยากชิมตรงนี้แรงนิ้วบดขยี้ลงยอดอกเบาๆ

            นภาลัยใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเก เจ้าหล่อนห่อปากสูดครางนิดๆ มารยายั่วเย้าเรียกดวงตาคมให้วาววับ

            “น้ำฟ้าให้คุณภัทรชิมทั้งตัว

หล่อนเสนออีกครั้งพร้อมๆ กับรอยยิ้มกระตุกเยือกเย็นของรพีภัทรมีขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงชิดใกล้คลุกเคล้ากับอกอวบไปมา ก่อนเสียงแสร้งหวีดร้องราวกับจะเสียพรหมจรรย์จะขับขานให้เพลิงเสน่หาครั้งนี้ลุกโชน

            เนินอกขาวผ่องถูกครอบครองด้วยริมฝีปากร้อนชื้น หญิงสาวใต้ร่างแอ่นหยัดให้เชยชมอย่างถนัดถนี่ มือหนาเคล้นคลึงรอบฐานอกราวกับจะบดขยี้ให้แตกหัก รพีภัทรแห่งเทพาธิบดีเฝ้าคลุกเคล้าปทุมคู่งามอย่างวาบหวาม ดอมดมกลิ่นดอกไม้งามราวกับผึ้งหนุ่มแสนขยัน ขยับกายเข้าหาราวกับแมงเม่าหลบใหลแสงไฟ

            นภาลัยแอ่นกายเบียดชิดอย่างลืมอาย มือบางเล็กนั้นเฝ้ากดศีรษะของบุรุษรูปงามให้ดื่มชิมร่างกายของตัวเองทุกรูขุมขน ยอดอกสล้างโดนครอบครองดูดดึงครั้งแล้วครั้งเล่าไม่รู้เบื่อ เสียงครางสุขสมแห่งชายหญิงเริ่มดังกระหึ่มก้อง

            อาการเสียวกระสันเริ่มลุกลามทั่วร่างกายของสองหนุ่มสาว มือเล็กของหญิงสาวเริ่มยุ่มย่ามกับชุดสูทของชายหนุ่ม พอๆ กับรพีภัทรที่ดึงรั้งชุดราคาเรือนแสนออกจากกาย

            เสื้อผ้าชุดอามานี่ราคาแพงกระเด็นไปอยู่มุมห้อง ร่างกายของบุรุษรูปงามเปลือยเปล่า ลอนกล้ามเนื้อแน่นอย่างคนสุขภาพดีเผยโฉมให้ดวงตาของหญิงสาวพร่าเลือนด้วยไฟสิเน่หาที่เร่าร้อน ดวงตาหญิงสาวเปล่งประกายเจิดจ้าเมื่อกวาดมองร่างชายหนุ่มทั้งตัว เธอแสร้งหลบสายตาเพียงนิดหลังจากคนถูกมองกระตุกยิ้มอย่างชอบใจ ก่อนนภาลัยจะรีบปลดปราการเล็กๆ ของตัวเองให้ออกจากกาย ก่อนจะเปิดเปลือยให้ภมรหนุ่มได้เชยชมทั้งตัว

            ดวงตาสีนิลส่อประกายแวววาวอย่างชอบใจ ก่อนจะค่อยๆ แนบเนื้อหนุ่มชิดใกล้เนื้อเนียนขาว เสียงกรีดร้องเบาๆ ดังขึ้นตามมาติดๆ เมื่อกายแกร่งหล่อรวมเป็นหนึ่งเดียวอย่างหวามไหว รสพิศวาสถูกบรรเลงให้เกิดขึ้นตามธรรมชาติ ภมรหนุ่มเฝ้าดื่มชิมน้ำหวานจากเกสรของดอกไม้งามไม่รู้เบื่อ เรือนกายรังสรรค์เคล้าคลึงเบียดชิดดึงรั้งเข้าหากันครั้งแล้วครั้งเล่า

            ความสัมพันธ์ล้ำลึกเบียดชิดโรมรันเข้าหา เม็ดเหงื่อเริ่มผุดพรายไปตามร่างกายของสองหนุ่มสาวเมื่อรสพิศวาสถูกดำเนินอย่างเร่าร้อน นับเวลาเหมือนนานเท่านาน รพีภัทรเฝ้ากดกายแกร่งล้ำลึกเข้าหาบดเบียดผนังเนื้ออุ่นนุ่มนั้นครั้งแล้วครั้งเล่าพอๆ กับหญิงสาวที่ตอบสนองเร่าร้อนไม่แพ้กัน กว่าคลื่นสิเน่หาจะหยุดพัก นาฬิกาเรือนงามก็เฝ้าบอกเวลาตีสองของค่ำคืน

            กายแกร่งขยับนิดๆ เมื่อรับรู้ถึงแรงอุ่นๆ ของร่างดาราสาวที่บดเบียดเข้าหา ปลายนิ้วเรียวยาวเกลี่ยไรผมที่ระข้างแก้มให้ ก่อนร่างหนาจะชันกายลุกขึ้นมองไปยังนาฬิกาที่ประดับประดา

            เจ้าหล่อนเงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะยิ้มหวานหยด จะกลับแล้วหรือคะ

            รพีภัทรสบสายตาแล้วพยักหน้าเบาๆ

หมดธุระก็คงต้องกลับ

            นภาลัยส่งค้อนให้ แต่เธอก็ชาชินกับคำพูดแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ถ้าหากจะปั้นปึ่งไปก็คงไม่ทนกันมานานขนาดนี้ ผู้ชายอย่างหม่อมหลวงรพีภัทร เทพาธิบดี อย่าทำตัวงี่เง่าใส่ให้ระเคืองตา ทุกอย่างต้องเต็มไปด้วยชั้นเชิง

            หล่อนรู้ดีว่าเวลาไหนควรถอย และเวลาไหนควรรุกเข้าหา

            “ในเมื่อคืนนี้คุณไม่ต่อกับน้ำฟ้า ก็ไม่เป็นไรค่ะ เอาไว้วันหลังก็ได้

            “คืนนี้พอแค่นี้แหละ ผมต้องกลับบ้าน เมื่อคุณแม่ตื่นมาท่านจะได้สบายใจชายหนุ่มอมยิ้มเมื่อนึกถึงใบหน้าและแววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของคนเป็นแม่

            “น้ำฟ้าก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ วันหลังเราค่อยมาต่อกันใหม่ก็ได้เพราะน้ำฟ้ารักคุณ

            “หึๆ แต่คุณคงรู้ว่าผม...”

            นิ้วเรียวบางของหญิงสาวยกเลื่อนขึ้นมาแตะริมฝีปากหนาที่กำลังจะขยับเอื้อนเอ่ย หล่อนรู้ดีว่าประโยคที่กำลังจะหลุดออกมาจะทำให้หล่อนเต้นแร้งเต้นกาข้ามวันข้ามคืน เพราะฉะนั้นอย่าฟังมันซะเลยดีกว่า

            คนอย่างรพีภัทรคงไม่ยอมหยุดอยู่ที่หล่อนง่ายๆ แต่มีหรือคนอย่างนภาลัย กวินตราจะยอมแพ้

            หล่อนยิ้มหวานก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนร่างกายเปล่าเปลือยโอบรอบเอวของหนุ่มนักรัก พร้อมกดจูบหนักๆ ลงบนหน้าท้องแข็งแกร่ง

ขอจูบก่อนกลับสักครั้งนะคะ

            ชายหนุ่มกระตุกยิ้มเพียงนิด ทว่า...นัยน์ตากำลังพร่าเลือน เมื่อปล่อยนางร้ายหน้าหวานให้กอดจูบลูบคลำ มือเรียวบางนั้นลูบไล้ไปตามกล้ามหน้าท้องที่เป็นลอนคลื่นอย่างคนสุขภาพดีด้วยความหลงใหล

            ใบหน้าสวยหยดเคลื่อนลงต่ำ มุดไปตามผ้าห่มผืนบาง ก่อนจะกดจูบหนักๆ ลงบนร่างกายของชายหนุ่ม ได้ยินเสียงทุ้มครวญครางอย่างถูกใจ ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกเพราะความซ่านเสียวที่วิ่งพล่าน

            ประกายไฟปรารถนาค่อยๆ ลุกโชติอีกครั้ง และโหมกระหน่ำมากขึ้นในวินาทีต่อมา การจูบลาที่แสนเร่าร้อนจนเพลิงลุกลามมอดไหม้เตียงหรู ได้ยินเสียงสปริงเด้งดึ่งรับโต้กันไปมาอย่างหนัก

            กายแกร่งโดนหยอกเย้าด้วยปลายชิวหาครั้งแล้วครั้งเล่า คืนนี้เรือนกายของทั้งสองคนแนบแน่นสนิทสนมโรมรันกันด้วยไฟราคะที่วาบหวาม กว่าทุกอย่างจะสิ้นสุดก็กินเวลาหนึ่งชั่วโมงเต็ม

            รพีภัทรสะบัดศีรษะสองสามทีก่อนจะก้าวลงจากเตียง ปล่อยให้ใครอีกคนนอนจมอยู่กับพิศวาสที่เขาวาดเฟ้นบนเรือนกายของเจ้าหล่อน จนตอนนี้อ่อนระทดระทวยไม่สามารถห้ามปรามหรือฉุดรั้งเขาได้อีก

            อีกสิบห้านาทีถึงได้นำพารถคู่ใจวิ่งโลดแล่นบนท้องถนนที่ยังไม่มีรถพลุกพล่านมากนัก แรงเหยียบคันเร่งเริ่มเร็วและแรงขึ้นตามลำดับ

            ใบหน้าของคนขับยังอาบไปด้วยความละมุนละไมที่หอมหวาน แน่นอนรพีภัทรชื่นชอบรสพิศวาสของดาราร้ายหน้าหวานไม่น้อย ยอมรับเลยว่าเธอช่างสรรหาสิ่งจรรโลงใจได้อย่างมากมาย อยู่กับเธอคึกคักแทบไม่เว้นวันเวลา ถ้าหากไม่ติดที่ต้องทำตัวเป็นลูกที่ดีของคุณหญิงแม่ เชื่อว่าเขาและเธอคงต้องสู้รบกันอยู่บนเตียงอีกสักสองสามวันเป็นแน่...

           

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนผลงานค่ะ "

Janya,ณิชาดา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha