YES or NO (*จบแล้วจ้า)

โดย: Venus909/ดาอัน



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : มันดีนะ 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป




EP.2

Kyta’s Talk

                ผมนั่งมองเด็กหนุ่มยืนสาวแก่นกลางตรงหน้า ผิวที่เคยขาวละเอียดถูกเลือดสูบฉีดจนแดงไปทั้ง ขาสั่นเสียงครางเชิญชวนต่อให้ใจแข็งแค่ไหน...ก็คงทนไม่ไหว แค่อยากจะแกล้งยั่วเท่านั้น เมื่ออารมณ์ที่ปะทุขึ้นแล้ว ยากจะดับลงง่ายๆ นอกจากจะได้รับการปลดปล่อย

                ถึงผมจะรับงานมาทำลายชื่อเสียงเค้า แต่สภาพหลังจากผ่านศึกหนักมาสี่รอบเต็มทำให้ผมสงสาร ผมพยายามถนอมเค้าให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่คำพูดขอร้อง ออดอ้อนที่กันต์พร่ำครางออกมา ผู้ชายคนไหนๆ ก็ต้องสติแตกกันมั่ง

                แรงอีก ขอแรงๆ อีก"

                เก็บรูปที่ต้องการจนพอใจแล้ว ก่อนจะลุกมาทำความสะอาดร่างนิ่งบนเตียง กันต์หลับไม่ได้สติตัวอุ่นร้อน คงไม่ได้มาจากฤทธิ์ยาปลุกเซ็กหรอกนะ ครั้งแรกเจอหนักขนาดนี้คงไข้ขึ้นแน่ ผมหาเสื้อผ้าสวมให้จับยาแก้ไข้ยัดใส่ปาก นี่ถ้าไม่กลัวว่าจะตายไปซะก่อน ไม่มัวมาเสียเวลาทำให้หรอกนะ ผมกระดกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ก่อนที่จะใช้ปากประกบปากส่งน้ำผ่านไปให้คนไม่ได้สติ ยังจะมีเผลอขยับปากเม้มตอบมาอีก

...นายนี่มันจริงๆ เลย

ไลน์!! ไลน์!!

: ทำงานเรียบร้อยแล้ว   Read 04.16

: Send a Photo   Read 04.16

: Send a Photo   Read 04.16

: Send a Photo   Read 04.16

 

Chom : ที่เราตกลงไม่ใช่อย่างนี้นิ   Read 04.22

Chom : ฉันต้องการรูปที่เห็นหน้าชัดๆ กว่านี้    Read 04.22

 

: ไม่ทันแล้วคุณ ผมปล่อยเค้ากลับบ้านแล้ว   Read 04.38

 

Chom : ได้ไง   Read 04.39

Chom : ฉันต้องการให้มันหายไป ไม่มาเกะกะทางอีก   Read 04.39

 

: เค้าคงไม่มาวุ่นวายแล้วละ   Read 04.57

 

Chom :  จะไปรู้ได้ยังไง มันเจ้าเล่ห์จะตาย   Read 04.59

 

: คุณลองมาถูกข่มขืนดูบ้างไหมละ   Read 05.03

 

                ผมเคยเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้เพราะตอนรับงานผมให้เธอติดต่อมาทางมอนิเตอร์เราเฟสไทม์คุยกัน โดยฝั่งผมจะโชว์แค่รูปพักหน้าจอเท่านั้น ไม่น่าเชื่อว่าคนที่สวยระดับนางเอกจะคิดทำเรื่องเลวร้ายได้ขนาดนี้ สงสัยเสพนิยายน้ำเน่าจนใช้ชีวิตในโลกความจริงไม่ได้แล้วมั่ง ผมตัดสินใจอุ้มร่างไร้สติกลับไปส่งที่คอนโด ยังไม่เช้ามากคงไม่มีใครสนใจเราหรอก อย่าถามนะว่าผมรู้ได้ยังไงว่าคอนโดไหน? ห้องไหน? ผมทำการบ้านมาอย่างดี แถมไอเด็กนี้ยังซ่อนกุญแจคีย์การ์ดไว้ใต้พรมหน้าห้องเหมือนผมอีกด้วยซิ...สิ้นคิดชะมัด(ว่ามันก็เหมือนว่าตัวเอง)

                เดินผ่านเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่แอบหลับมาอย่างง่ายดาย แบกขึ้นบ่ามาจนถึงห้อง ค่อยๆ วางคนตัวบางลงบนเตียงนุ่ม แขนที่เผลอมากอดรั้งผมไว้ ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นจนไม่อยากละสายตา

                "ดูแลตัวเองนะ อย่าไปให้ใครหมั่นไส้จนมาทำร้ายอีก" ผมพูดเบาไม่หวังว่าเค้าจะได้ยิน เอื้อมมือไปแกะผ้ามัดตาออกให้ ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มเนียนใสระเรื่อ

                "กูเป็นอะไรว่ะ ใจสั่นชอบกล" สะบัดหน้าเรียกสติแรงรีบหันหนี รีบตรงกลับคอนโดผมเองที่อยู่ไม่ไกลจากที่แรกนัก อยากอาบน้ำพักผ่อนเหมือนกัน

 

 

Gun’s Part

12.25 (คอนโดกันต์)

                ผมพยายามบิดร่าง ไล่ความขี้เกียจ รู้สึกเพลียและหิวน้ำมาก แสงจากผ้าม่าน ส่องสะท้อนจนผมต้องกระพริบตาถี่ เพื่อปรับสายตาให้ชินกับความสว่าง มองรอบๆ เจอสถานทีที่คุ้นเคย

                "แม่ง!! ฝันร้ายชะมัด" ผมบอกกับตัวเองก่อนจะทนความกระหายไม่ไหว ต้องลุกออกไปหาน้ำกิน แค่ร่างกายลุกขยับก็รู้สึกปวดเมื่อยไปหมด นี่เรานอนนานไปหรือเปล่า? ขาสองข้างแตะพื้นพยายามจะลุกขึ้นยืน มันเจ็บแป๊บที่ช่องทางด้านหลัง เจ็บ แสบ เสียด กว่าจะดันตัวให้ลุกขึ้นยืนได้ทรมานมาก ขาสั่นเหมือนคนไม่มีแรงก้าวไม่ออก จุกช่วงท้องมากๆ ภาพต่างๆ หมุนเวียนอยู่ในหัวผม

"พวกแกต้องการอะไร"

                "ถอดเสื้อผ้ามันออก"

                "ขอแรงๆ เลย"

                "แรงอีก ขอแรงๆ"

                ผมยืนทบทวนอยู่สักพัก ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นผมยังมีสติดีแค่ควบคุมความต้องการของตัวเองไม่ได้ คนที่เคยเย่อหยิ่งจองหองกับร้องขอเสียงอ่อนเสียงหวานน่าอาย ผมไม่เคยรู้เลยผมที่ชอบมองผู้หญิงมาตลอด จะมีความสุขขนาดนั้นกับสัมผัสจาก ผู้ชาย

                "ทุกอย่างเป็นเพราะฤทธิ์ยา"

                "กูไม่ได้ต้องการมึง ให้โจรชั่ว"

                ผมเถียงกับความรู้สึกของตัวเองอยู่นาน ขาที่สั่นเริ่มอ่อนแรงปล่อยให้ร่างผมทรุดไปกองอยู่ที่พื้นสองมือกุมหน้าอย่างสับสน น้ำตาค่อยๆ เอ่อไหลออกมา ผมไม่ได้เสียใจที่มาเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้ แต่ที่รู้สึกอยู่คือสัมผัสนุ่มนวลรอบตัวมากกว่า ทำไมร่างกายผมยังจำมันได้ดี ไม่ว่าความรู้สึกจะเคลื่อนตัวไปทางไหน ร่างกายยังหลงเหลือร่องรอยอยู่ตรงส่วนนั้น ย้ำชัดได้ว่าผมรู้สึกและเต็มใจถูกกระทำ

 

กริ๊งง.. กริ๊งงๆ

                หันมองต้นเสียงน่ารำคาญ เรียกร้องความสนใจให้ผมลากสังขารตัวเองไปรับ  เสียงผู้จัดการส่วนตัวลอยมาตามสาย

                นี่กันต์!! เธอไปไหนมา? ฉันพยายามโทรหาเธอตั้งแต่เมื่อคืนก็ปิดเครื่องเสียงพี่เจนนี่ สาวประเทสองวัยสิบสิบ มากประสบการณ์แว๊ดกลับมา

                มีอะไรหรือเปล่าครับผมตอบกลับเสียงสุภาพ แต่ในใจรำคาญเต็มทน

                เธอดูข่าวบันเทิงกรอบบ่ายยัง พี่เจนนี่เกริ่นนำนิดหนึ่ง ก่อนจะเข้าเรื่องเมาท์ระหว่างเรา เรื่องของเรื่องคือภาพคล้ายดาราค่ายดังโดนรุมโทรม พี่เจนนี่วิจารณ์สนุกปาก ในขณะที่ผมเริ่มใจเสียเพราะยังจำสัมผัสนั้นได้ดี

                ผู้หญิงที่ไหนพี่ผมถามไปอย่างนั้นเอง พยายามเบี่ยงประเด็น ไม่อยากคุยเรื่องนี้ต่อ

                บ้าเหรอ!! ถ้าเป็นผู้หญิงฉันจะเดือนร้อนไหม เค้าเป็นผู้ชายจ๊ะ

                ...

                ว่าแต่เมื่อคืน พี่จะรีบบอกข่าวดีซักหน่อยว่า บริษัทXYZ ยินดีซื้อตัวเธอ ตัดสัญญากับต้นสังกัดเก่า เคาะราคาเรียบร้อยแล้วนะ

                หรอครับ

                จากที่ดังอยู่แล้วก็จะดังยิ่งขึ้น พี่ขออย่าให้ใช่เธอเลยนะ

                ห๊ะ!! อะไรนะพี่เจน

                ก็ข่าวที่พี่บอกโดนรุมโทรมไง ดูจากข้างหลังเหมือนเธอมากเลยแต่ไม่เห็นหน้าเสียงพี่เจนนี่แผ่วลงเหมือนผมพลาดแล้ว พี่เค้าคงคุยลองเชิงแต่ถึงว่าพี่เจนจะรู้ผมก็ไม่กลัว เพราะนอกจากครอบครัวผมก็ไว้ใจเค้าที่สุด

 

                คำว่า " รุมโทรม " เสียดแทงใจผมมาก ถ้าเป็นเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เรียกว่ารุมโทรมนะ เพราะเราสนุกด้วยกันสองต่อสองทั้งคืนตังหาก แต่มันก็เป็นเรื่องน่าอายอยู่ดี ผมก็ไม่กล้าเล่าให้ใครฟังเหมือนกัน ดีที่พี่เจนนี่ไม่ถามออกมาตรงๆ พี่เค้าเป็นคนอย่างนี้เสมอ รู้ว่าผมทุกข์ใจแต่ไม่เคยซักไซ้

                ซุปตาร์กันต์คนเก่ามีแววตาเย่อหยิ่ง ชอบมองคนอื่นอย่างเหยียดหยาม ชอบจิกใช้พี่ทีมงาน ความเรื่องมากของผมใครๆ เค้าก็รู้กันดี เพราะผมมันดารขาวีนไง แต่วันนี้ก้มมองร่างกายตัวเอง สองแขนเต็มไปด้วยรอยช้ำ ข้อมือยังมีรอยถูกมัด ลำคอเป็นจ้ำแดงเด่น รอยฟันบนแผงอกยังมีเลือดซึม ช่วงล่างของผมยังเสียดและสั่นทุกครั้งที่ขยับ ผมรู้สึกรังเกียจตัวเองเหลือเกิน

 

 

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่ะ"

Venus909/ดาอัน


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


Aaa
โดย Anonymous | 1 year, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha