ยิ้มอัปสรในรัตติกาล -จบ-

โดย: เพลงมีนา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : เสมือนคำนำ บทสนทนาของข้าพเจ้ากับเด็กชายในค่ำคืนหนึ่ง


ตอนต่อไป


บทสนทนาของข้าพเจ้ากับเด็กชายในค่ำคืนหนึ่ง


(คำนำพิมพ์ครั้งแรก)


แล้วนายก็กลับมาเด็กชายเอ่ยขึ้น ทันทีที่เห็นร่างของข้าพเจ้าเดินเข้าไปหา


ไม่ดีหรือที่ฉันกลับมาข้าพเจ้าย้อนถาม


ฉันนึกว่านายทิ้งที่นี่ไปแล้ว คิดว่านายคงลืมไปแล้วว่ามีที่นี่ ที่ที่นายเคยอยู่


เด็กชายกล่าวก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยแววตาที่เหม่อลอยว่า ฉันรอนาย รอนานมากจนฉันไม่คิดว่านายจะกลับมาอีก


แต่ตอนที่ฉันจากไป ฉันก็คิดว่าซักวันหนึ่งฉันก็ต้องกลับมาที่นี่อีกครั้งข้าพเจ้าสารภาพ


เหรอน้ำเสียงของเด็กชายเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ข้าพเจ้าบอก ฉันคิดว่าโลกภายนอกนั้นมันกลืนกินนายไปแล้ว


 มันก็แค่บางครั้งที่ฉันเผลอเท่านั้น แต่อย่างไรฉันก็หวนกลับมาได้ข้าพเจ้าตอบ พลางก้มหน้าเหมือนละอายใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเอง


แล้วนายได้อะไรมาบ้างไหม กับการที่นายจากไปเด็กชายถามน้ำเสียงเย้ยหยันอยู่ในที


ได้สิ ฉันได้เรื่องราวมามากมาย ตอนนี้ฉันอยากเล่าเรื่องราวเหล่านั้น เรื่องราวของโลกกว้างที่ฉันออกไปเผชิญล้วนแต่เต็มไปด้วยเรื่องราวปวดร้าวทั้งสิ้นข้าพเจ้าตอบพร้อมกับระบายรอยยิ้มออกมา


ถ้าอย่างนั้นนายเล่าให้ฉันฟังได้ไหมเด็กชายถามน้ำเสียงต่างจากเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด


แต่เรื่องเล่าของฉันมันอาจจะทำให้เธอรู้สึกเจ็บนะข้าพเจ้ากล่าว


ไม่เป็นไรความเจ็บปวดมันมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง อาจจะมีมากพอๆ กับความสุขก็ได้น้ำเสียงของเด็กชายเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น


ใช่สิน่ะ ความเจ็บมันมีอยู่ทุกหนทุกแห่งข้าพเจ้าทวนประโยคของเด็กชายเบาๆ


ฉันดีใจนะที่นายกลับมา ดีใจนะที่นายเอาเรื่องราวที่นายเจอมามาเล่าให้ฉันฟังเด็กชายพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม นายรู้ไหมที่นี่ยังต้องการเรื่องเล่าอยู่


ข้าพเจ้าพยักหน้าแทนคำตอบ ก็เพราะมีคนอย่างเธอนั่นหละ ฉันจึงเอาเรื่องราวต่างๆ เหล่านั้นกลับมา...อีกอย่างฉันรู้ว่ามีคนอย่างเธอเท่านั้นที่รับฟังมัน


นายจะจากที่นี่ไปอีกไหมเด็กชายถามสีหน้าจริงจังอย่างที่ข้าพเจ้าไม่เคยเห็นมาก่อน


ฉันสัญญานะว่าฉันจะไม่จากไปไหนอีก ตราบใดที่นี่ยังมีคนรับฟังในสิ่งที่ฉันเล่าอยู่ข้าพเจ้าตอบพร้อมกับสร้างเงื่อนไข


แต่ถ้าเหลือฉันเพียงคนเดียวหละที่ฟังนายเด็กชายถามสีหน้าจริงจังเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเศร้าหม่น


ตราบใดที่มีคนฟังข้าพเจ้าเน้นเสียงอย่างหนักแน่น แม้เพียงคนเดียวฉันก็จะไม่ไป


เด็กชายยิ้มและพยักหน้าให้ข้าพเจ้าอย่างช้าๆ และทันทีที่ข้าพเจ้าเริ่มเล่าเรื่องราวต่างๆ มวลอากาศรายรอบก็ดูเหมือนจะอบอุ่นขึ้น และม่านหมอกก็พลันก่อตัวเป็นรูปร่างของตัวละครของข้าพเจ้า.


ยินดีต้อนรับสู่เรื่องราว เรื่องเล่าของข้าพเจ้า

แสงศรัทธา ณ ปลายฟ้า

17/02/49


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"“ยิ้มอัปสรในรัตติกาล ของ แสงศรัทธา ณ ปลายฟ้า เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นที่มีเนื้อหาแสดงแนวคิดทางปรัชญา สะท้อนประสบการณ์ของปัจเจกชนอย่างมีชีวิตชีวา และมีวิธีการนำเสนอกึ่งสัจนิยมมายาได้อย่างน่าสนใจ” คำนิยมจากคณะกรรมการรางวัลเซเว่นบุ๊คอะวอร์ด ครั้งที่ 3 รางวัลเซเว่นบุ๊คอะวอร์ด ครั้งที่ 3 ประจำปี 2549 รางวัลชมเชยประเภทรวมเรื่องสั้น"

เพลงมีนา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha