18. ป่วนหัวใจคุณชายมาเฟีย ซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย I

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 6 : EP.3


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 “จะตบเหรอ  งั้นฉันจูบนะ”  เขาแกล้งโน้มใบหน้าลงมาเธอเรื่อยๆ

 “อย่ามาทำอะไรบ้าๆ นะ ไอ้ฝรั่งลามก!  เธอเอียงหน้าหนีเขาพัลวัน  เขาได้แต่หัวเราะชอบใจ

 “งั้นก็นั่งไปเงียบๆ อย่าส่งเสียงดังมาก  ฉันจะทำงาน”  เขายอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ  เธอจึงรีบกลับไปนั่งเก้าอี้ของตัวเองทันที  พร้อมกับหันไปมองทางอื่น  ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความโกรธเคือง 

แล้วพวกเขาก็ไมได้พูดอะไรกันอีก  เวลาผ่านไปสักพัก  รัสมาลก็รู้สึกว่ามีบางอย่างมาพิงไหล่เขาอยู่  เป็นเธอนั่นเอง  เธอกำลังหลับอยู่ศีรษะเธอเอียงไปเอียงมา  เขาจึงจับศีรษะของเธอมาพิงไหล่เขาเอาไว้ดีๆ  เธอจึงซบไหล่เขาโดยไม่รู้ตัว  และเมื่อเขาหันไปมองก็ได้กลิ่นกายสาวน้อยหอมตลบอบอวล  ไหนจะเรือนผมที่หนานุ่มนี้อีก  ถ้าเธอไม่ดื้อขนาดนี้  คงจะน่ารักมากทีเดียว

เขาปล่อยให้เธอนั่งพิงไหล่เขาไปตลอดทางจนมาถึงประเทศไทย  ก่อนที่เธอจะรู้สึกตัว  เขารีบจับศีรษะเธอไปพิงเบาะเอาไว้ดังเดิม  เดี๋ยวจะมาว่าเขาลวนลามเธออีก

ตอนนี้พวกเขาลงจากเครื่องบินแล้ว  โดยที่เธอรีบลงไปก่อน  เขาจึงไม่รู้ว่าเธอไปทางไหน  แต่ก็ช่างเถอะ  คงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วล่ะมั้ง  แต่ว่า...ทำไมพอคิดแบบนี้  หัวใจของเขาถึงได้รู้สึกแปลกๆ นะ

รัสมาลเดินทางออกจากสนามบินไปพักที่คฤหาสน์วัฒนาดำรงค์ซึ่งเป็นบ้านของเรย์โนลด์กับมณีเมขลา  ซึ่งเป็นคุณอาของเขานั่นเอง  เพื่อไปพักผ่อนก่อนจะเข้าไปพบกับลูกค้ารายใหญ่ในวันพรุ่งนี้

 

คฤหาสน์อัศวโพคิน  กรุงเทพมหานคร  ประเทศไทย

 “ไงจ๊ะ  ลูกสาวพ่อ  ไปเที่ยวนิวยอร์กมาที่เรียนหนูเป็นยังไงบ้างล่ะ”  นายพิศาลรีบเข้าไปสวมกอดบุตรสาวสุดที่รักทันที  เมื่อเธอลงจากรถเข้ามาในคฤหาสน์หลังงาม

 “ก็ดีค่ะพ่อ  หนูขอตัวขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ  ร้อนจัง  เดี๋ยวหนูค่อยลงมาเล่าให้พ่อฟังก็แล้วกันค่ะ”  เธอยิ้มให้บิดา  แล้วจึงเดินขึ้นไปชั้นบน  ไม่นานนักจึงได้กลับลงมาด้านล่าง

 “เรื่องเรียนไม่มีปัญหาอะไรค่ะ  เดือนหน้าก็เดินทางไปได้เลยหนูไปหาคอนโดที่นั่นไว้แล้วด้วยนะคะ”  เพียงขวัญ  อัศวโพคิน  หรือขวัญ  สาวน้อยวัย  19  ปี  เล่าให้บิดาฟังอย่างตื่นเต้น

 “อะไรกัน  เป็นผู้หญิงจะไปอยู่คอนโดคนเดียวแบบนั้นมันจะดีเหรอลูก  พ่อว่าเดี๋ยวพ่อฝากหนูไปอยู่บ้านคนที่พ่อรู้จักดีกว่านะ  เค้าเป็นคนกว้างขวาง  มีลูกน้องคอยดูแลมากมายเลยด้วย  พ่อจะได้ไม่ต้องห่วงหนูไงลูก”  นายพิศาลมีสีหน้าเป็นกังวล  แค่ปล่อยให้บุตรสาวไปติดต่อเรื่องเรียนเพียงลำพังแค่ไม่กี่วัน  เขาก็เป็นห่วงเธอแทบแย่  นี่เธอต้องไปอยู่ที่นั่น  4  ปีเพียงลำพัง  เขาไม่ยอมเด็ดขาด

 “โธ่  พ่อคะ  ขวัญโตแล้วนะคะ  อยู่คนเดียวได้ค่ะ  อีกอย่าง ขวัญก็ไม่อยากไปอยู่กับคนแปลกหน้าด้วย  อยู่คนเดียวน่ะดีแล้วนะคะ”  เธอรีบทำท่าทางออดอ้อนบิดาทันที  เพราะรู้ดีว่าเขาตามใจเธอทุกอย่างอยู่แล้ว  แต่ครั้งนี้เธอคงจะคิดผิด

 “ไม่ได้  พ่อไม่อนุญาตเด็ดขาด  แค่พ่อให้หนูไปเรียนแฟชั่นที่นั่น  พ่อก็เป็นห่วงจะแย่อยู่  ถ้าต้องให้หนูไปอยู่คนเดียวอีกล่ะก็  พ่อไม่ยอมเด็ดขาด  พรุ่งนี้พ่อจะฝากให้หนูไปอยู่ท่านประธานบริษัทรถที่พ่อทำธุรกิจด้วย  รับรองว่าหนูจะต้องปลอดภัยแน่ถ้าอยู่ที่นั่น  พ่อกับเค้าสนิทสนมกันดี  ไว้ใจได้แน่นอน  ตกลงตามนี้แหละ”  นายพิศาลรีบเดินหนีบุตรสาวไปก่อนที่จะยอมใจอ่อนให้เธอเหมือนเช่นทุกครั้ง  เพียงขวัญถึงกับงงไปเลยเมื่อบิดาไม่ยอมตามใจเธอเหมือนทุกครั้ง  เธอรีบหันไปอ้อนมารดาแทนทันที

 “แม่ขา...  ช่วยบอกพ่อหน่อยสิคะ  ว่าขวัญไม่ไปอยู่บ้านคนอื่นนะคะ  มันน่าอึดอัดจะตายไป”  เธอรีบกอดมารดาเอาไว้

 “แต่แม่เห็นด้วยกับพ่อนะลูก  หนูเป็นผู้หญิงจะไปอยู่คนเดียวได้ยังไงกัน  อันตรายมีอยู่รอบด้านนะลูก  ตามใจคุณพ่อท่านซักครั้งเถอะนะ  ที่ท่านทำไปเพราะท่านเป็นห่วงหนูนะลูก”  นางจอมขวัญลูบศีรษะบุตรสาวสุดที่รักอย่างเอ็นดู  นึกขันที่วันนี้นายพิศาลเอาชนะเพียงขวัญได้สำเร็จ

 “ไม่เอา  หนูไม่ยอมหรอก  คอยดูนะหนูจะแอบไปอยู่คนเดียวให้ได้เลย  หนูโตแล้วนะคะ”  ในเมื่อไม่มีใครเห็นด้วย  คุณหนูเอาแต่ใจอย่างเธอก็ต้องหาวิธีที่จะอยู่คนเดียวเองให้ได้  เธอเดินกลับไปบนห้องอย่างหงุดหงิด  คิดว่าพรุ่งนี้จะลองคุยกับบิดาดูอีกสักครั้ง

 

เช้าวันต่อมา

รัสมาลเดินทางมาพบลูกค้ารายใหญ่ที่คฤหาสน์สุดหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร  ซึ่งเขานัดให้มาเฟียหนุ่มมาพบที่นี่เพราะมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย

 “สวัสดีคุณรัสมาล ไม่ได้พบกันนานเลยนะครับ  สบายดีรึเปล่า”  นายพิศาลเอ่ยต้อนรับแขกคนสำคัญทันที  เมื่อเขาก้าวเข้ามาในห้องรับแขก

 “สบายดีครับคุณอา  นี่ของฝากเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมเตรียมมาให้คุณอาทั้งสองครับ”  เขายื่นกล่องของขวัญขนาดใหญ่ให้นายพิศาล  แล้วหันไปยกมือสวัสดีนางจอมขวัญด้วย

 “ไม่เจอกันนาน  คุณรัสมาลหล่อขึ้นเยอะเลยนะคะเนี่ย ไม่ทราบแต่งงานรึยังคะ”  นางจอมขวัญถามอย่างอารมณ์ดี

 “ยังหรอกครับ  คุณแม่ท่านก็เร่งให้หาแฟนอยู่เหมือนกัน  แต่ยังไม่เจอคนที่ถูกใจน่ะครับ”  เขาตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเช่นกัน

 “แหม  ไม่รู้ใครจะได้เป็นผู้หญิงที่โชคดีคนนั้นนะ  เชิญนั่งก่อนดีกว่านะครับ  มัวแต่ยืนคุยกันอยู่  เดี๋ยวจะเมื่อยแย่”  นายพิศาลกล่าวเชื้อเชิญ  พวกเขาจึงได้นั่งลงคุยกันถึงเรื่องธุรกิจอยู่สักพัก  จนเมื่อรัสมาลใกล้จะกลับแล้ว  นายพิศาลจึงเอ่ยเรื่องสำคัญขึ้นมา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha