18. ป่วนหัวใจคุณชายมาเฟีย ซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย I

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 11 : EP.8


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ช่างยอกย้อนดีนักนะ  ปากเก่งเสียจริง  เธอนี่มันคงจะเป็นพวกสองบุคลิกสินะ  ต่อหน้าคนอื่นล่ะทำตัวน่ารักเชียว  ทีอยู่กับพี่ทำไมถึงได้ดื้อขนาดนี้บอกมาซิ”  เขากอดรัดเธอให้แน่นขึ้น  คนตัวเล็กเริ่มอึดอัด  พยายามผลักอกกว้างที่อยู่ในระดับสายตาออกไป  แล้วแหงนไปมองหน้าคนที่ทำให้เธอหงุดหงิดใจ

“ก็เพราะ...ฉันไม่ชอบขี้หน้าของนายไง  ปล่อยนะไอ้คนฉวยโอกาส”  เธอทุบอกเขาพัลวัน

“ไหนลองพูดว่าไม่ชอบพี่อีกทีซิ”  เขาเริ่มอารมณ์เสียมากขึ้น  เพราะไอ้คำว่าไม่ชอบของเธอมันขัดใจเขาซะเหลือเกิน

“ฉันบอกว่าฉัน...ไม่ชอบหน้า...”  เธอตะโกนใส่หน้าเขา  และนั่นก็ทำให้คนตัวโตหมดความอดทนในทันที

เขาฉกใบหน้าคมลงมาหาริมฝีปากนุ่มอย่างหนักหน่วง  สาวน้อยจอมดื้อตกใจจนแทบช็อค  มือเล็กทั้งทุบทั้งตีที่แผงอกกว้างแต่คนตัวโตก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด  เธอจึงตัดสินใจกัดที่ริมฝีปากของเขาแรงๆ ก่อนที่เขาจะสอดลิ้นร้อนเข้ามาในปากของเธอได้ จนเขาต้องยอมปล่อยเธอในทันที

“โอ๊ย!  เพียงขวัญ!  เขายกมือขึ้นมาเช็ดเลือดที่ซึมออกมาจากริมฝีปาก

“สมน้ำหน้า!  ไอ้มาเฟียบ้ากาม!  เธอแลบลิ้นใส่เขาแล้วรีบวิ่งกลับเข้าไปในคฤหาสน์ทันที  แม้จะอยากตบเขาสักฉาด  แต่เธอก็ไม่อยากเสี่ยงโดนเขาฆ่าตายอยู่ตรงนี้

“อะไรนะ  มาเฟีย...บ้ากาม...งั้นเหรอ  ฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวแสบ”   เขามองตามสะโพกเล็กๆ  ที่วิ่งไป  แล้วก็ได้แต่ยกยิ้มที่มุมปาก  นี่เขาเป็นบ้าอะไรกันล่ะเนี่ย  ทำไมถึง...ไปจูบยัยเด็กบ้านั่นได้  แล้วทำไมรสจูบมันถึงได้หวานขนาดนี้นะ

 

เพียงขวัญรีบกลับเข้าห้องล็อกประตูเรียบร้อย  เธอยืนพิงอยู่ตรงประตูด้วยหัวใจที่เต้นแรง  ก่อนจะยกมือขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากตัวเอง

“ตามาเฟียบ้า  คนขี้ขโมย  ขโมยจูบแรกของฉันแบบนี้ได้ยังไง!  เธอเดินไปนั่งบนเตียง  แล้วก็ยกมือขึ้นทุบหมอนไปแรงๆ  หลายต่อหลายรอบ  อยากจะฆ่าคนที่ทำให้เธอใจเต้นไม่เป็นจังหวะนัก  แล้วนี่  ทำไมเธอต้องใจเต้นแรงด้วยล่ะเพียงขวัญ

 

กลางดึกสงัด  เพียงขวัญนอนไม่หลับเธอรู้สึกหิวน้ำ  จึงเดินออกไปด้านล่างเพราะคิดว่าคนอื่นก็คงจะหลับแล้ว  เธอมุ่งตรงไปที่ห้องครัว  แล้วรินน้ำใส่แก้ว  ก่อนจะดื่มเข้าไปจนหมด  แต่พอหันหลังกลับ  เธอก็พบกับมาเฟียหนุ่มอีกแล้วและพอกำลังจะเดินหนีเขาไป  เขาก็คว้าข้อมือเธอเอาไว้  ทำให้เธอถึงกับสะดุ้งสุดตัว

“จะรีบไปไหนยัยตัวแสบ”  เขาดึงร่างบางให้เข้ามาปะทะอกแกร่งอย่างแรง

“ปล่อยนะ  จะทำอะไรฉันอีก”  แววตาของเด็กดื้อที่มีความตื่นกลัวปะปนอยู่  ทำให้เขาชักนึกสนุก

“เมื่อตอนค่ำ  เธอหาว่าพี่เป็นมาเฟียบ้ากามใช่ไหม”  เขาก้มหน้าลงมาหาเธอเรื่อยๆ

“ก็นายมัน...มัน...บ้ากามจริงๆ นี่”  เธอพูดพร้อมกับพยายามสะบัดข้อมือออก

“แค่จูบ  ก็เรียกว่าบ้ากามแล้วเหรอ  ถ้าพี่ทำอย่างอื่นด้วย  มันจะขนาดไหนนะ”  ว่าแล้วเขาก็กดจมูกโด่งลงบนแก้มนวลโดยที่เธอไม่ทันระวัง

“ไอ้บ้า  ไอ้โรคจิต  ปล่อยเลยนะ  ไม่งั้นฉันจะตะโกนให้คนช่วย”  แก้มสาวแดงก่ำ  นี่เธอโดนเขาลวนลามอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย

“ตะโกนสิ  ตะโกนให้ดังๆ นะ  พอตะโกนเสร็จ  พี่จะปล้ำเธอตรงหน้าประตูห้องครัวนี่แหละ”  แววตาของเขาดูจริงจัง  จนคนฟังรู้สึกกลัว

“อย่านะ  อย่ามาทำอะไรบ้าๆ  นะ  พ่อฉันอุตส่าห์ไว้ใจให้นายมาเป็นผู้ปกครองฉัน  นายคง...ไม่ทำอะไรเด็กในปกครอง...ชะ...ใช่ไหม”  คนปากดีในตอนแรกชักหวั่นใจให้กับความบ้าระห่ำของคนบางคน

“อ้อ  จำได้ด้วยเหรอ  ว่าเธอเป็นเด็กในปกครองของพี่น่ะ  ถ้าไม่อยากโดนรังแกอีก  ต่อจากนี้ไปก็ทำตัวให้มันน่ารัก  เชื่อฟังผู้ปกครองคนนี้ด้วยล่ะ  ไม่อย่างนั้นพี่คงรับประกันความปลอดภัยของเธอไม่ได้หรอกนะ  เฮ้อ  ช่วงนี้ไม่ได้ออกไปหาสาวๆ  ที่ไหนด้วยสิ”  เขาแกล้งยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบที่แก้มของสาวน้อยตรงหน้า

“ก็ได้ๆ  ฉันจะเชื่อฟังนาย  ปล่อยฉันได้รึยัง  ฉันง่วงแล้ว”   เธอเอียงแก้มหนีนิ้วเรียวพัลวัน

“ยัง  เราต้องมาทำข้อตกลงด้วยกันก่อน”  ว่าแล้วเขาก็ลากเธอกลับขึ้นไปที่ห้อง  แม้เธอจะพยายามขืนตัวไว้เท่าไหร่ก็ตาม

 

เมื่อเข้ามาให้ห้องของเพียงขวัญได้แล้ว  เขาก็จัดการล็อกประตูแน่นหนา  จนเธอต้องรีบวิ่งไปยืนชิดมุมห้องให้ไกลจากเขามากที่สุด  แต่เขากลับเดินไปนั่งบนเตียงของเธออย่างอารมณ์ดี

“มีอะไรจะตกลงก็ว่ามาสิ  พูดเสร็จก็รีบออกไปได้แล้ว  เดี๋ยวใครมาเห็นว่านายอยู่ในห้องฉัน  เค้าจะ...เข้าใจผิด”  เธอมองเขาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง  จมูกงามเชิดรั้นอย่างเด็กเอาแต่ใจ

“ข้อแรก  นับจากนี้ไป  เธอต้องเรียกแทนตัวเองว่าขวัญ  แล้วก็เรียกพี่ว่าพี่แบบที่เรียกยัยเรเชล  ตกลงไหม?  เขาหันไปมองสาวน้อยที่ยืนอยู่ด้านข้าง

“ก็ได้  แค่นี้ใช่รึเปล่า”  เธอรับปากเขาอย่างไม่สบอารมณ์นัก  จะอยากให้เรียกพี่อะไรนักหนานะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha