18. ป่วนหัวใจคุณชายมาเฟีย ซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย I

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 12 : EP.9


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ยัง...ข้อสอง  นับจากวันนี้ไปไม่ว่าเธอจะออกไปไหน  ไปกับใคร  พี่ต้องรับรู้ก่อนทุกครั้ง  ถ้าพี่ไม่อนุญาตก็ห้ามไป”  เขาจ้องมองคนที่เดินเข้ามาหาเขาอย่างลืมตัว

“มันจะไม่มากไปหน่อยเหรอ  ฉัน...เอ่อ  ขวัญไม่ใช่นักโทษของพี่นะ”  เธอเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าแล้วกอดอกอย่างขัดใจ  เขาจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“ไม่ใช่นักโทษแต่เป็นเด็กในปกครอง  ผู้ปกครองมีสิทธิ์รับรู้พฤติกรรมทุกอย่าง  และพี่จะบอกขวัญไว้นะ  ว่านี่ไม่ใช่คำขอร้อง  แต่มันคือคำสั่งที่ขวัญต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด”  เขายืนจ้องใบหน้างามตรงหน้า  เริ่มรู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมาเมื่อได้กลิ่นแก้มหอมโชยมาแตะจมูก

“บ้าอำนาจ  ขวัญไม่ทำตามคำสั่งบ้าๆ นั่นหรอก  กลับออกไปได้แล้ว  ขวัญจะนอน”  เธอเดินอ้อมเตียงไปกำลังจะล้มตัวนอน  แต่เขากลับคว้าตัวเธอไว้  จนทำให้เสียหลักล้มลงไปคร่อมตัวเธอ 

“คนบ้า!  จะทำอะไรลุกไปเลยนะ”  เธอได้สติก่อน  รีบดันตัวเขาออกไปอย่างแรง  แต่ก็ไม่ทำให้เขาสะทกสะท้านแต่อย่างใด  เขากลับรวบสองมือน้อยไว้ด้วยมือเดียว  แล้วยกมันชูขึ้นเหนือศีรษะของเธอ 

“ไม่ไป  จนกว่าเราจะคุยกันให้รู้เรื่อง”  อันที่จริงเขาก็เริ่มไม่แน่ใจว่าจะคุยกับเด็กดื้อคนนี้ให้รู้เรื่องได้ยังไง  เมื่อหน้าอกนุ่มหยุ่นตรงหน้ากำลังบดเบียดกับอกกว้างของเขาอยู่แบบนี้  แต่ดูท่าเจ้าตัวยังไม่รู้สึกตัวเพราะมัวแต่โกรธเขาอยู่

“ไม่คุย  ขวัญไม่คุยอะไรทั้งนั้น  ปล่อยเลยนะ  ตาแก่โรคจิต”  เธอช่างสรรหาคำมากล่าวหาเขาเสียจริง

“หึ  เดี๋ยวก็มาเฟียบ้ากาม  เดี๋ยวก็ตาแก่โรคจิต  ตกลงจะให้พี่เป็นอะไรกันแน่”  เขาจ้องไปที่ดวงตากลมโตด้วยแววตาที่เธอก็ไม่อาจเข้าใจได้

“ก็เป็นทุกอย่างนั่นแหละ  มาเฟียบ้าอำนาจ  บ้ากาม  โรคจิต  แล้วก็...”  เธอหยุดคิด

“แล้วอะไรอีก”  เขามองอย่างไม่สบอารมณ์นัก

“คนฉวยโอกาส  บอกให้ถอยไปไง”  เธอพยายามดิ้น  แต่ยิ่งดิ้นมันก็เหมือนไปปลุกอารมณ์ดิบของชายหนุ่มที่ไม่ได้ใกล้ชิดสตรีเพศมานาน  ความเป็นชายของเขาเริ่มคุมไม่อยู่จนเขาต้องรีบห้ามเธอ

“หยุดดิ้นซะที  แล้วฟังที่พี่พูด”  เขาตะโกนใส่หน้าเธอ

“ไม่ฟัง  ขวัญไม่ฟังอะไรทั้งนั้น  บอกให้ออกไปไง”  ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ  เธอดิ้นแรงขึ้น  สองเต้างามบดเบียดกับอกกว้างอยู่อย่างนั้น

“ไม่ฟังใช่ไหม  ดี!!!  พูดจบเขาก็บดขยี้ริมฝีปากบางด้วยริมฝีปากหนาอย่างรุนแรง  คนตัวเล็กที่กำลังจะอ้าปากเถียงเขาจึงกลายเป็นเปิดโอกาสให้เขาได้สอดปลายลิ้นร้อนเข้าไปในปากอิ่มได้พอดิบพอดี

เขาจูบเธออย่างหนักหน่วงไม่มีที่ท่าว่าจะหยุด  สาวน้อยที่ไม่เคยโดนจูบถึงกับทำตัวไม่ถูก  ยิ่งเขาจูบเธอนานเท่าไหร่  เรี่ยวแรงที่มีมันก็หายไปหมดสิ้น  จนเธอต้องยอมให้เขาจูบเธออยู่อย่างนั้นจวบจนเขาพอใจ  แล้วเป็นฝ่ายถอนริมฝีปากออกมาอย่างเสียดาย  เมื่อเริ่มรู้สึกตัวว่าเขากำลังทำอะไรลงไป

เสียงหายใจหอบเหนื่อยของคนทั้งคู่ดังอยู่ตลอด  แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

“ทีนี้จะเลิกดื้อ  จะฟังพี่ได้รึยัง”  เขาพูดแม้ว่าริมฝีปากหนายังอยู่ชิดกับปากบางอยู่อย่างนั้น

“อื้อ”  เธอตอบสั้นๆ  ไม่กล้าโวยวายอีก

“ดี  ทำทุกอย่างตามที่พี่สั่ง  พี่ไม่ชอบให้ใครขัดใจ  อย่าพยศให้มากนัก  ไม่งั้นถ้าขวัญกล้าฝ่าฝืนคำสั่งของพี่  รู้นะ  ว่าจะโดนอะไรอีก”  เขาพูดเสียงแผ่ว  แต่มันดูจริงจังจนคนใต้ร่างเริ่มกลัว

“อื้อ”  เธอพูดได้เพียงแค่นั้น

“ดีมาก  ทำตัวให้น่ารักหน่อย  พี่จะได้...”  เขาไม่กล้าพูดต่อ

“ไม่น่ารักก็ไม่ต้องมารักสิ  ปล่อยได้รึยัง  ขวัญ...ง่วงแล้ว”  แก้มสาวแดงก่ำ  ไม่รู้เพราะเขินหรือโกรธเขากันแน่  แต่ที่รู้ๆ  มันน่ามองเหลือเกินในความคิดเขา

“ยัง  จนกว่าจะ...หอมแก้มพี่ก่อน”  เขาเอียงแก้มให้เธออย่างเอาแต่ใจ  ในเมื่อเขาเป็นต่อเธออยู่ตอนนี้ 

“ตาแก่บ้ากาม”  เธอพูดเสียงเบา  แต่เขาก็ทันได้ยิน

“อะไรนะ”  เขาแกล้งถาม

“เปล่า  ก็ได้ๆ  หอมแล้วจะออกไปใช่ไหม”  เธอถามเขาให้แน่ใจ

“ใช่”  เขาอมยิ้มเล็กน้อย  ก่อนจะเอียงแก้มให้เธออีกครั้ง

เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่  แล้วตัดสินใจยื่นหน้าไปจะหอมแก้มเขา  แต่เขากลับหันหน้ามาแทน

ปากนุ่มนิ่มจูบเข้ากับปากหยักเข้าอย่างจัง  จนสาวน้อยต้องรีบผลักเขาออก

“ตาบ้า...คนเลว  ออกไปเลยนะ  ไปให้พ้นเลย  ไม่งั้นขวัญจะฆ่าพี่จริงๆ ด้วย!!!  เธอทั้งโกรธทั้งอายจนแก้มสาวร้อนผ่าว  เขาจึงลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจนัก  แต่วันนี้เขาก็ได้กำไรจากเธอไปมากโขทีเดียว

“ฝันดีนะ  สาวน้อย”  คนเอาแต่ใจไม่วายก้มลงหอมแก้มเธอ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องอย่างอารมณ์ดี

“ตาแก่ลามก!!!  เธอตะโกนไล่หลังเขาไป  แล้วก็ได้แต่ยกมือขึ้นมากุมหน้าอกของตัวเองเอาไว้

“ให้ตายสิยัยขวัญ  ทำไมต้องใจเต้นแรงขนาดนี้ด้วยนะ”  เธอหันไปคว้าหมอนใบใหญ่มาปิดหน้าตัวเองเอาไว้  แล้วก็ได้แต่ร้องกรี๊ดๆ  อยู่กับหมอนนั้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha