18. ป่วนหัวใจคุณชายมาเฟีย ซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย I

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 13 : EP.10


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เช้าวันใหม่

เพียงขวัญตื่นสายเพราะเมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอน  ด้วยมัวแต่คิดถึงจูบบ้าๆ  ที่ถูกคนนิสัยไม่ดีขโมยจากเธอไปหลายครั้ง  เมื่อเธออาบน้ำแต่งตัวเดินลงมาด้านล่าง  ก็พบว่าทั้งผู้ปกครองจอมโหดและพี่สาวใจดีได้ออกไปทำงานหมดแล้ว

“หนูขวัญ  นอนไม่หลับเหรอลูกขอบตาคล้ำเชียว  ไปทานอาหารเช้าก่อนสิจ๊ะ  น้าให้แม่บ้านเตรียมไว้ให้แล้ว”  ดานิกาเดินสวนทางกับเพียงขวัญตรงหน้าห้องทานอาหาร

“ขอบคุณค่ะคุณน้า  เอ่อ  วันนี้ขวัญขอไปที่มหาวิทยาลัยหน่อยนะคะ  ว่าจะไปดูตึกเรียนอีกไม่กี่วันก็เปิดเทอมแล้ว”  เธอตั้งใจขัดคำสั่งของใครบางคนที่สั่งเธอไว้  โดยไม่คิดจะขออนุญาตเขาก่อน

“ได้สิจ๊ะ  เดี๋ยวน้าให้บอดี้การ์ดพาไปนะ” 

“เอ่อ  ไม่ต้องหรอกค่ะ  ขวัญอยากไปเองมากกว่า  ขวัญไปไม่นาน  เดี๋ยวก็กลับแล้วค่ะ  ขอบคุณนะคะคุณน้า”  เธอยิ้มให้ดานิกาแล้วรีบเดินไปทานอาหารทันที

“หนูขวัญ  เดี๋ยว  เฮ้อ...สงสัยจะดื้ออย่างที่ตารัสมาลบอกจริงๆด้วยแฮะ”  ดานิกาอมยิ้มแล้วจึงได้เดินกลับขึ้นห้องของตัวเองไป

 

เมื่อทานมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว  เพียงขวัญจึงกลับขึ้นห้องไปแต่งตัวใหม่แล้วคว้ากระเป๋าใบโปรด  ก่อนจะเดินทางออกจากคฤหาสน์แมคคานี่ไปด้วยแท็กซี่ที่เธอเรียกมารออยู่  คอยดูเถอะ  เธอจะไม่ให้ใครมาว่าเธอเป็นลูกคุณหนูทำอะไรไม่เป็นอีกแล้ว

และเมื่อเพียงขวัญนั่งรถออกไป  บอดี้การ์ดก็โทรหารัสมาล ตามที่เขาสั่งทันที

 

บริษัท  แมคคานี่  เอ็นจิเนียริ่ง  จำกัด (มหาชน)    ในเครือ  แมคคานี่กรุ๊ป

(“อะไรนะ!  คุณหนูนั่งแท็กซี่ออกไปเอง  อืม...ขอบใจมาก  ไม่เป็นไร  เดี๋ยวฉันจัดการเอง”)  เขาวางสายอย่างหงุดหงิดใจ  ก่อนจะนั่งทำงานต่อไป  แม้จะไม่ค่อยมีสมาธิเท่าใดนัก 

หึ  กล้าขัดคำสั่งของพี่ดีนักใช่ไหม  แล้วเราจะได้เห็นดีกัน  เพียงขวัญ!!!’

 

มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก

เพียงขวัญเดินสำรวจตึกเรียนอย่างอารมณ์ดี  ชีวิตที่ไม่มีผู้ปกครองหน้ายักษ์คอยอยู่ข้างๆ  ทำให้เธอมีความสุขมาก  มากซะจน  อยากจะหนีไปอยู่คนเดียว  จริงสิ  หรือว่า  เธอจะหนีไปตอนนี้เลย  แต่ของทุกชิ้นของเธออยู่บ้านนั้นนี่นา  เฮ้อ...

เธอเดินไปที่ห้องสมุดของมหาวิทยาลัย   นั่งอ่านหนังสือเกี่ยวกับวิชาแฟชั่นดีไซน์ที่เธอสนใจอยู่นาน  นานจนเธอไม่รู้ว่าตอนนี้พระอาทิตย์ใกล้จะตกดินเต็มทีแล้ว

“หนูจ๊ะ  ห้องสมุดจะปิดแล้ว  พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่นะจ๊ะ”  เสียงบรรณารักษ์เดินเข้ามาบอกเธอ  และนั่นก็ทำให้เธอรู้สึกตัว

“อ้าว  ตายจริง  นี่จะหกโมงแล้วเหรอคะ  หนูไม่ได้ดูเวลาเลย  ขอโทษนะคะ”  เธอรีบเดินเอาหนังสือไปเก็บแล้วออกเดินทางกลับไปที่คฤหาสน์ทันที

 

คฤหาสน์แมคคานี่

รถแท็กซี่จอดส่งเพียงขวัญที่ด้านหน้าคฤหาสน์  เธอเดินเข้ามาด้านในก็พบว่าทั้ง  ดานิกา  เรเชล  รัสเซล  และรัสมาลนั่งกันอยู่ที่ห้องรับแขกอย่างพร้อมเพรียง

“น้องขวัญหายไปไหนมาคะ  ไหนบอกคุณแม่ว่าจะไปแปปเดียวไง”  เรเชลรีบเดินเข้ามาเธอ  เมื่อเห็นอารมณ์หงุดหงิดของพี่ชายเมื่อมาถึงคฤหาสน์แล้วพบว่าเด็กในปกครองยังไม่กลับมา

“ขอโทษค่ะ  คือขวัญนั่งอ่านหนังสือที่ห้องสมุดจนเพลิน  เลยไม่ได้ดูเวลา  ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะคะ”  เธอส่งยิ้มให้เรเชล

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วค่ะพวกเราไม่รู้ว่าหนูใช้เบอร์อะไร  เดี๋ยวหนูทิ้งเบอร์ไว้ให้พวกเราด้วยนะคะ  มีอะไรจะได้โทรตามกันได้  เอ่อ  พี่ว่าตอนนี้น้องขวัญไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ  จะได้มาทานมื้อค่ำด้วยกัน”  เรเชลส่งสายตาให้เพียงขวัญมองไปทางรัสมาลที่นั่งหน้าบูดอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่

“ค่ะๆ  เดี๋ยวขวัญมานะคะ”  เธอรีบชิ่งหนีไปโดยไม่ได้เอ่ยปากขอโทษผู้ปกครองจำเป็นแม้แต่คำเดียว  ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดมากขึ้น

“ผมขอตัวไปหาเอกสารข้างบนสักครู่นะครับแม่  ถึงเวลาอาหารแล้วผมจะลงมา”  รัสมาลหันไปบอกดานิกา  แล้วรีบก้าวตามเพียงขวัญไปทันที

“นี่พี่ชายเค้าคงไม่...”  เรเชลเดินไปนั่งลงข้างมารดา

“ปล่อยเค้าเถอะจ้ะ  คนไม่เคยโดนใครขัดใจก็แบบนี้แหละ”  ดานิกาอมยิ้มให้คนทั้งคู่  เรเชลจึงยิ้มออกมาได้

“สองแม่ลูกคุยอะไรกัน  บอกพ่อบ้างสิ”  รัสเซลอย่างถามสงสัย

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ  เรื่องของผู้หญิงเค้าคุยกัน  จริงไหมลูก”  ดานิกายักคิ้วให้บุตรสาว

“ใช่ค่ะ  พวกผู้ชายอย่ารู้เลยนะคะ”  เรเชลอมยิ้ม

“อ๋อ  เดี๋ยวนี้มีความลับกับพ่อกันนะ  ดีล่ะ  ถ้าพ่อมีอะไรจะไม่บอกแล้วด้วย”  รัสเซลทำท่าน้อยใจ

“โธ่  อย่างอนสิคะคุณพ่อ”  เรเชลเข้าไปกอดบิดาอย่างออดอ้อนเหมือนสมัยตอนเป็นเด็ก

“เชอะ  ลูกคนนี้นี่ขี้อ้อนเหมือนแม่เลยนะ”  รัสเซลนั่งยิ้มอย่างอารมณ์ดี

เพียงขวัญเดินมาถึงบนห้องแล้ว  แต่พอเธอจะปิดประตู  ก็มีมือหนึ่งยื่นมาดันประตูของเธอไว้

“นาย!!!  เธอตกใจ  รีบดันประตูจะปิดให้ได้  แต่แรงของเธอหรือจะสู้แรงของเขาได้

“บอกให้เรียกพี่ไง”  เขาเข้ามาในห้องของเธอได้สำเร็จแล้วล็อกห้องเรียบร้อย

“ออกไปเลยนะ  จะเข้ามาทำไมอีก ฉัน  เอ่อ  ขวัญจะอาบน้ำ”  เธอมองซ้ายมองขวาหาทางหนีทีไล่


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha