19. กำราบหัวใจยัยคุณหนูมาเฟีย ซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย II

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 6 : EP.3


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ถ้าหากท่านติดธุระ  ดิฉันขอตัวกลับก่อนดีกว่าค่ะ  เอาไว้โอกาสหน้าค่อยมาใหม่ก็ได้”  เธอรีบหันหลังกลับ  แต่เขาเดินมาขวางไว้ซะก่อน

“จะรีบไปไหนล่ะครับ  ไหนๆ ก็มาแล้ว  จะไม่ให้เกียรติอยู่ทานมื้อค่ำกับผมหน่อยเหรอครับ  อีกอย่างคุณพ่อก็สั่งให้ผมบอกคุณให้รอท่านด้วยสิ”  เมื่อเห็นสาวเจ้าทำท่ารังเกียจ  ความมั่นใจที่เคยมีมาก็ถูกบั่นทอนลงไปในทันที  แต่อย่างนายมาร์คหรือจะยอมแพ้  จีบยากแบบนี้สิดี  เขายิ่งชอบ  เจอแต่ผู้หญิงง่ายๆ มาเยอะลแล้วนี่

“ก็ได้ค่ะ  เชิญคุณนำทางสิคะ”  ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งเฉยของเธอ  มีความระอาใจซ่อนอยู่มาก  แต่เธอไม่ใช่ประเภทขี้โวยวาย  อีกอย่างเขาก็ยังได้ชื่อว่าเป็นลูกค้าของเธออยู่  ถือซะว่ามาทำงานก็แล้วกัน

“เชิญด้านนี้ครับ”  เขารีบเดินนำเธอไปที่ห้องทานอาหารขนาดใหญ่ทันที  อาหารวางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ  แต่กลับมีเพียงเขาและเธอนั่งอยู่ด้วยกันเท่านั้น  ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดมากขึ้นทุกที

“ทานได้เลยนะครับ  ไม่ต้องรอคุณพ่อหรอก  เดี๋ยวท่านมา  ก็จะได้คุยงานได้เลย”  เขารีบเอาเรื่องงานมาอ้าง  เธอจึงไม่ได้ปฏิเสธเขาอีก

“ค่ะ  ขอบคุณนะคะ”  เธอยิ้มให้เขาเล็กน้อย  ก่อนจะเริ่มทานอาหารตรงหน้า  แม้จะทานไม่ค่อยลงนักก็ตาม

“อร่อยไหมครับ  ผมสั่งจากภัตตาคารระดับห้าดาวมาเลยนะครับ  เพื่อคุณเรเชลโดยเฉพาะ”  เขาเริ่มเอาใจเธอทันที  พร้อมกับคอยตักอาหารให้เธออย่างเอาใจ

“ค่ะ  อร่อยดี”  เธอแทบจะไม่อยากพูดอะไรกับเขาเลย  จนเขาเริ่มหวั่น  คิดว่าเธออาจจะมีคนรักอยู่แล้วหรือเปล่า

“ดิฉันอิ่มแล้วค่ะ”  เธอทานไปได้สักพัก  จึงวางช้อนลง

“อ้าว  ทำไมรีบอิ่มล่ะครับ  คุณพ่อยังไม่มาเลยนะ  ทานต่ออีกหน่อยสิครับ  หรือว่าอาหารไม่ถูกปาก”  อยากจะบ้าตาย  นี่เธอเป็นประเภทสาวเย็นชาตายด้านรึไงกันนะ  ไม่เคยมีใครที่เขาเอาใจแบบนี้แล้วจะไม่ใจอ่อนซักราย

“อาหารถูกปากค่ะ  แต่ปกติดิฉันทานไม่มากอยู่แล้ว  ถ้าคุณยังไม่อิ่มก็เชิญทานต่อนะคะ  ดิฉันขอตัวไปรอคุณลุงที่ห้องรับแขกจะดีกว่า”  พูดจบเธอก็ลุกขึ้นทันที  รู้ดีว่ามันเสียมารยาทมากแค่ไหน  แต่เธอรู้สึกว่าไม่อยากจะนั่งปั้นหน้าอยู่ตรงนี้อีกแล้ว

“คุณเรเชล  ทำไมต้องรังเกียจผมขนาดนี้ด้วยล่ะ  หรือว่าผมต้องสั่งรถคุณมากกว่านี้  คุณถึงจะยอมสนใจผมน่ะ”  เพลย์บอยอย่างเขา  นอกจากจะเจ้าชู้แล้วก็ยังปากร้ายไม่เบา  เล่นตัวนัก  ชักจะรำคาญแล้วนะ

“กรุณาพูดจาให้เกียรติกันด้วยนะคะ  ดิฉันไม่เคยต้องใช้ร่างกายเพื่อแลกยอดขาย  และที่ดิฉันรังเกียจคุณ  คุณก็เข้าใจไม่ผิดค่ะ  ถ้าจะให้พูดตามตรง  ดิฉันไม่ชอบคนเจ้าชู้  ปากว่ามือถึงแบบคุณ  ถ้าหากคุณไม่พอใจจะไม่ซื้อขายกับบริษัทของดิฉัน  ดิฉันยินดีค่ะ”  เธอรีบเดินหนีเขาทันที  แต่เขากลับเดินไปคว้าต้นแขนเธอเอาไว้

“อย่าคิดว่าเป็นตระกูลมาเฟียใหญ่  แล้วผมจะกลัวคุณนะ  ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำกับผมแบบนี้มาก่อน  หรือว่าอยากจะลองรสชาติของผมดูก่อน  ไม่แน่นะ  คุณอาจจะติดใจก็ได้”  เขารวบตัวเธอเข้ามาในอ้อมแขนนั้น  ทำให้เธอตกใจมากไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำถึงขนาดนี้

“นี่คุณ  ปล่อยนะ  จะทำอะไรน่ะ  อยากตายรึไงนะ”  เธอมองเขาตาขวางพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากอ้อมแขนแกร่งนี้

“ไม่ปล่อย  ผมก็อยากจะรู้เหมือนกัน  ว่าคุณจะเป็นผู้หญิงเย็นชาได้อีกนานแค่ไหน  อยากตายงั้นหรอ  ผมไม่อยากตายหรอก  แต่อยากจูบมากกว่า”  คนเอาแต่ใจไม่รอช้า  รีบโน้มใบหน้าคมลงไป  หวังขโมยจูบเธอให้ได้  แต่เธอก็ไม่ยอมให้เขารังแกได้ง่ายๆ เหมือนกัน

“คนเลว  ปล่อยนะ  ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่คุณจะมาทำอะไรก็ได้ตามใจชอบนะ”  เธอผลักเขาอย่างแรง  แต่พอจะวิ่งไป  เขากลับดึงตัวเธอไว้อีกครั้ง

“ในเมื่อผมจีบคุณดีๆ แล้วคุณไม่ชอบ  มันก็ต้องเล่นบทโหดกันบ้างสิจ๊ะ  ยาหยี”  เขาก้มหน้าลงจูบซุกไซ้ซอกคอของเธอไปทั่ว  เรเชลพยายามขัดขืนสุดกำลัง  วันนี้เธอไม่ได้พาบอดี้การ์ดมาด้วย  ไม่อย่างนั้นป่านนี้เขาได้กลายเป็นศพแน่

“ฉันบอกให้คุณปล่อยไง  ปล่อยสิ  อื้อ....อื้อ....”  เธอไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีกแล้ว  เมื่อปากเล็กถูกเขาครอบครองโดยสมบูรณ์  เขาจูบเธออย่างหนักหน่วง  ราวกับคนที่หิวกระหายมาแรมปี  ตอนนี้อารมณ์อยากเอาชนะของเขามีมากกว่าอะไรทั้งนั้น

เรเชลตกใจจนช็อค  ตั้งแต่เกิดมา  เธอไม่เคยต้องมือชายใดมาก่อน  เขาเป็นคนแรกที่กล้ารังแกเธอได้ถึงขนาดนี้  สาวน้อยมาดนิ่งและแสนเย็นชา  ถึงกับมือไม้อ่อน  แล้วก็เป็นลมไปในที่สุดเพราะเขาจูบเธอจนเธอแทบไม่มีอากาศหายใจ

“เรเชล  เรเชล”  มาร์คิโออุ้มร่างที่อ่อนปวกเปียกไม่ได้สติ  ขึ้นไปบนห้องของตัวเองทันที  ด้วยเกรงจะมีใครมาเห็นเข้าเสียก่อน  เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะตกใจจนเป็นลมแบบนี้  อย่าบอกนะว่า  นี่คือจูบแรกของเธอ

 

เขาวางเธอลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่อย่างอ่อนโยน  ก่อนจะไปหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้เธออย่างเบามือ  แล้วจึงนั่งเฝ้าเธออยู่บนเตียง  มือใหญ่ยื่นไปลูบไล้ใบหน้างามราวกับเทพธิดานั้นอย่างห้ามใจไม่ได้  ยิ่งคิดถึงจูบเมื่อสักครู่ด้วยแล้ว  มันก็ทำให้เขาแน่ใจว่า  เขาจะต้องเป็นเพียงคนเดียวที่ได้ครอบครองเธอให้ได้

เมื่อเห็นเธอยังไม่ยอมตื่น  คนฉวยโอกาสก็โน้มใบหน้าคมลงไปจูบที่แก้มของเธอทั้งสองข้างอย่างหลงใหล  ก่อนจะจูบที่ริมฝีปากงามนั้นอีกครั้ง  เขามองไปทั่วเรือนร่างงามตรงหน้า  เรียวขานวลที่โผล่พ้นชายกระโปรงเดรสรัดรูปนั้น  ช่างน่าสัมผัสเสียนี่กระไร


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha