19. กำราบหัวใจยัยคุณหนูมาเฟีย ซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย II

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 7 : EP.4


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ไหนจะหน้าอกงามที่ดุนดันเสื้อแขนกุดนั้นอีก  อยากจะรู้จริงๆ  ว่าข้างในมันจะสวยสดงดงามขนาดไหน  แต่เขาก็ยังมีความเป็นสุภาพบุรุษพอที่จะไม่รังแกเธอไปมากกว่านี้

ไม่นานนัก  เรเชลจึงได้ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ  เธอมองไปรอบๆ  แล้วก็พบว่าเขานั่งอยู่ข้างเธอ  มิหนำซ้ำ  เธอยังนอนอยู่บนเตียงอีกด้วย

“นี่คุณ  คุณทำอะไรฉัน”  เธอรีบสำรวจร่างกายของตัวเองทันที  ก่อนที่จะรีบลุกขึ้นมานั่ง

“ยังไม่ได้ทำครับ  คุณยังปลอดภัยดี  ไม่ต้องห่วงหรอก  แต่ว่า  อาจจะโดนผมขโมยจูบไปบ้างเหมือนกัน”  เขายิ้มอย่างอารมณ์ดี

“คนเลว  ฉันจะฆ่าคุณ”  เธอยกมือขึ้นมาอยากจะตบเขาสักฉาด  แต่เขากลับรีบกอดเธอเอาไว้

“แหม  ลูกสาวมาเฟียเนี่ย  ดุแบบนี้ทุกคนรึเปล่านะ  เอะอะก็จะตบกันอย่างเดียวเลย  ใจเย็นสิครับคนสวย  ผมอุตส่าห์เป็นสุภาพบุรุษ  ไม่ปล้ำคุณตอนที่คุณหลับนะ  น่าจะขอบคุณกันสักคำก็ยังดี”  เขาส่งยิ้มยียวนไปหาเธอ 

“ขอบคุณอย่างนั้นเหรอ  ฉันจะต้องขอบคุณคนที่กล้ามาจูบฉันทำไมกัน  เอาเป็นว่าฉันจะถือว่าทำทานไป  ต่อไปนี้  เราสองคนไม่ต้องมาเกี่ยวข้องอะไรกันอีกแล้ว  ฉันจะไม่ขายรถให้คุณเด็ดขาด  ขอตัว”  เธอรีบผลักเขาออกไป  แต่เขากลับดันตัวเธอให้ล้มลง  โดยมีเขาคร่อมอยู่ด้านบน

“ไม่ขายผมก็จะซื้อ  ผมเป็นลูกค้านะ  ลูกค้าคือพระเจ้า  คุณไม่เข้าใจคำนี้รึไงกัน  ทำทานงั้นหรอ  ถ้าอยากทำทานก็ต้องทำเยอะๆ  นะยาหยี  ทำแค่นั้นไม่ได้บุญหรอกนะ”  พูดจบเขาก็หอมแก้มทั้งซ้ายและขวาของเธออย่างหนัก  ตอนนี้เธอแทบจะสติแตกอยู่แล้ว

“คนบ้า!  คนฉวยโอกาส!  ฉันเกลียดคุณ!  ฉันจะให้คนอื่นมาขายรถให้คุณแทน  ฉันจะไม่ยุ่งกับคุณอีก  ปล่อยนะ!!!  ใบหน้างามแดงก่ำทั้งโกรธทั้งอาย

“ไม่ได้  ผมจะซื้อรถกับคุณเท่านั้น  และถ้าคุณไม่ยอมขายให้ผม  ผมจะเดินเข้าไปบอกคุณรัสมาลพี่ชายคุณ  ว่าผมกับคุณเราสองคนมีอะไรกันแล้ว  จะเอาไงล่ะ”  เขายิ้มอย่างผู้ชนะ

“จะบ้ารึไง  เราสองคนไม่ได้มีอะไรกันซักหน่อย  อย่ามาพูดพล่อยๆ นะ”  เธอมองเขาตาขวาง

“ตอนนี้ยังไม่มี  แต่ถ้าคุณยังไม่ยอมทำตามที่ผมบอก  ผมจะปล้ำคุณตอนนี้  จะเอาไง”  เขาเคลื่อนใบหน้าลงไปหาริมฝีปากของเธอเรื่อยๆ  มือใหญ่ก็ลูบไล้ไปที่เอวเล็กนั้นอย่างหลงใหล  แต่จุดประสงค์ของเขาคือขู่ให้เธอกลัวเท่านั้น  ตอนนี้เขารู้แล้วว่า  จริงๆ แล้ว  เธอเป็นผู้หญิงแบบไหน  เธอไม่ได้เย็นชา  แต่เธอเป็นประเภทไม่เคยต้องมือชายต่างหากล่ะ

“ก็ได้ๆ  ฉันจะขายรถให้คุณเอง  พอใจรึยัง  ปล่อยซะทีสิ”  เธอรีบรับปากเขาทันทีก่อนที่เขาจะทำอะไรมากไปกว่านี้

“น่ารักมากคนสวย  พูดง่ายๆ แบบนี้ก็หมดเรื่องละ”  เขายอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระแต่ก็ยังไม่วายแอบหอมแก้มเธอไปอีกฟอดใหญ่  เธอจึงรีบลุกจากเตียงทันที

“อย่าคิดนะว่าคนอย่างเรเชลจะยอมให้คุณรังแกได้ง่ายๆ  ชาตินี้อย่าหวังว่าจะได้เจอกันอีกเลย  คนบ้า”  เธอมองค้อนเขา  แก้มนวลแดงปลั่งราวกับลูกมะเขือเทศ  จากนั้นจึงรีบเปิดประตูแล้ววิ่งออกไปจากห้องทันที

เขาได้แต่มองตามแล้วก็ได้แต่นั่งขำให้กับตัวเอง  นี่เขา...หลงรักเธอไปแล้วจริงๆ  สินะ  ถึงได้ทำอะไรกับเธอไปแบบนี้  งานนี้เขาไม่ยอมปล่อยให้เธอหลุดมือไปแน่นอน  ผู้หญิงอะไร  น่ารักน่าทะนุถนอมขนาดนี้ 

 

คฤหาสน์แมคคานี่

เรเชลกลับมาถึงห้องของตัวเองด้วยความหงุดหงิดใจเป็นอย่างมาก  เธอรีบเข้าไปอาบน้ำโดยเร็วพร้อมกับแปรงฟันไม่ต่ำกว่าสามรอบเพื่อจะลบล้างสิ่งที่ผู้ชายฉวยโอกาสคนนั้นทำกับเธอ

“ไอ้คนบ้า  ไอ้คนเลว  ฉันจะไม่มีวันเข้าใกล้นายอีกเลย  คอยดู!!!  เธอเปลี่ยนชุดนอนเมื่ออาบน้ำเรียบร้อย  แต่พอจะล้มตัวลงนอน  โทรศัพท์ของเธอก็มีข้อความเข้า

คลิก....

เธอเปิดข้อความออกดูแล้วก็แทบช็อค  เพราะมันเป็นรูปของผู้ชายที่เธอไม่อยากเห็นมากที่สุด  แถมยังเป็นรูปเปลือยท่อนบนอีกต่างหาก  พร้อมกับข้อความที่ว่า

ส่งมายั่วน้ำลายจ้ะที่รัก  เผื่อคุณอยากจะเห็นของจริง  ผมพร้อมให้คุณดูเสมอถ้าคุณต้องการ  ฝันดีนะจ๊ะ  ที่รักของพี่มาร์ค ^^’

 

“กรี๊ด!!!  ไอ้บ้าไอ้คนโรคจิต  ใครเป็นที่รักของนายไม่ทราบ!!!  เธอโยนโทรศัพท์ลงกับเตียงทันที  ก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเอาไว้  โดยลืมที่จะลบข้อความนั้นทิ้งไปเพราะกำลังโมโหไอ้ผู้ชายโรคจิตอยู่นั่นเอง

 

มาร์คิโอได้แต่รอข้อความตอบรับจากเธออย่างใจจดใจจ่อ  อย่างน้อยเธอก็น่าจะส่งข้อความมาด่าเขาบ้าง  แต่...ไม่มี...  ทุกอย่างเงียบสนิท  นี่เธอไม่คิดจะสนใจเขาสักนิดเลยสินะ  ได้...  แล้วเราจะได้เห็นดีกัน  เรเชล  แมคคานี่

 

บริษัท  แมคคานี่  เอนจิเนียริ่ง  จำกัด (มหาชน)    ในเครือ  แมคคานี่กรุ๊ป 

“ใครมานะ!!!  เรเชลที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานต้องแหงนมามองเลขาส่วนตัวที่เข้ามารายงานทันที  เมื่อได้ยินชื่อใครบางคน

“คุณมาร์คิโอ  อันเดรเชียสค่ะ  เค้ามาขอพบท่านรอง  บอกว่าจะมาติดต่อเรื่องรถที่สั่งจองไปค่ะ”  เอมิลี่เลขาร่างท้วมบอกกับเจ้านายสาวคนสวยแววตาเป็นประกาย  เมื่อคิดถึงชายหนุ่มที่ส่งยิ้มหวานให้เธอเมื่อสักครู่

“บอกเค้าไปว่าฉันไม่...”  เรเชลยังไม่ทันได้ตอบ  ประตูห้องทำงานของเธอก็เปิดออก  ร่างสูงของคนที่เธอไม่อยากเห็นหน้าเดินเข้ามาอย่างถือวิสาสะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha