19. กำราบหัวใจยัยคุณหนูมาเฟีย ซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย II

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 9 : EP.6


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ก็ได้  ตกลงตามนี้  เอาเป็นว่า  เริ่มตั้งแต่วันนี้เลยนะจ๊ะยาหยี  ส่วนเรื่องสัญญาซื้อขายให้เลขาของน้องเรเชลส่งไปให้พี่ที่บริษัทได้เลย  นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว  เราไปทานอาหารกันเถอะนะจ๊ะ” 

เขาตอบรับในทันทีโดยไม่ต้องคิดมาก  เพราะเขาจะทำให้เธอหลงรักเขาให้ได้ภายได้หนึ่งเดือนนี้อย่างแน่นอน  เขาลุกขึ้นยืนรอเธออยู่อย่างนั้น  เธอจึงจำใจต้องลุกตามเขาไป 

ให้ตายสิเรเชล  นี่เธอคิดถูกหรือผิดกันนะเนี่ย  มันตั้งหนึ่งเดือนเชียวนะที่เธอต้องได้เห็นหน้าเขาทุกวัน  สวรรค์ทำไมต้องส่งผู้ชายเฮงซวยคนนี้เข้ามาในชีวิตของเธอด้วยนะ

ภัตตาคารสุดหรูแห่งหนึ่งกลางกรุงนิวยอร์ก

“ไล่ทุกคนออกไปให้หมด  วันนี้ผมเหมา”  มาร์คิโอหันไปบอกผู้จัดการที่ออกมาต้อนรับเขาด้วยตัวเอง

“ได้ครับคุณมาร์ค”

“เอ่อ  ไม่ต้องหรอกค่ะ  อย่ารบกวนแขกคนอื่นเค้าเลย  ขอแค่ห้องวีไอพีให้เราสองคนก็พอค่ะ”  แม้จะเป็นถึงบุตรสาวของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดของเมือง  แต่เรเชลก็ไม่ชอบคนใช้อำนาจในทางที่ผิด

“คือ...”  ผู้จัดการมองไปที่มาร์คิโออย่างลังเล

“จัดการตามที่เธอบอกก็แล้วกัน  ขออาหารที่แพงที่สุดมาสักสามสี่อย่างด้วยล่ะ”  เขาพยายามเอาใจเธอทุกอย่าง  แต่เหมือนจะยิ่งทำให้เธอหมั่นไส้เขามากกว่า

ผู้จัดการจึงพาทั้งสองคนไปในห้องวีไอพีซึ่งมองเห็นวิวของเมืองได้อย่างชัดเจนเพราะภัตตาคารอยู่ชั้นบนสุดของตึก

“หิวรึจ๊ะที่รัก  ถ้าหิวจะกินพี่ก่อนก็ได้นะ”  เขาส่งสายตาเย้ายวนชวนให้สาวทั้งเมืองคลั่งไคล้ไปหาคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม 

“ไม่ล่ะค่ะ  ดิฉันชอบเคี้ยวเด็กหนุ่มๆ มากกว่าพวกสูงวัย”  เธอแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างหมั่นไส้

“หึ  ชอบเคี้ยวเด็กหนุ่มงั้นเหรอ  พี่ก็ยังไม่แก่นี่จ๊ะ  เราสองคนอายุห่างกันแค่สองปีเองนี่นา”  คำพูดของเธอทำให้เขาแทบสำลักน้ำที่เพิ่งดื่มเข้าไป  ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจกว่าที่เขาคิดไว้มากทีเดียว  แต่แบบนี้แหละที่เขาต้องการ

“ตายจริง  ไม่ทราบเลยนะคะเนี่ย  ก็แหมหนังหน้า...เอ๊ย...หน้าตาของคุณน่ะดูแก่กว่าฉันมากโขเลยนี่คะ  นี่ถ้าไม่บอกว่าคุณเป็นลูกชายของคุณลุงมาคัสล่ะก็  ฉันนึกว่าเป็นพี่น้องกันซะอีก”  เธอพูดจีบปากจีบคำแต่ทั้งหมดทั้งมวลก็แค่อยากหลอกด่าเขาเท่านั้น

มือใหญ่บีบกันแน่น  เขาพยายามควบคุมอารมณ์เอาไว้ให้มากที่สุด  เพราะเข้าใจแล้วว่าเธอกำลังต้องการทำอะไรกันแน่  ใช่  เธอกำลังทำให้เขาเบื่อหน่ายเธอ  และเลิกสนใจเธอเสียที  ซึ่งเขาไม่มีวันทำเช่นนั้นเด็ดขาด

“โธ่  ที่รักจ๋า  แอบชอบพี่ก็ไม่เห็นต้องเขินเลย  หรือว่าติดใจบทรักของเรา  น่าเสียดายที่วันนั้นที่รักไม่รู้สึกตัวถึงไม่รู้ว่าอะไรๆ ของพี่น่ะ  มันยังแข็งแรงปึ๋งปั๋งขนาดไหน  พี่ว่าทานมื้อนี้เสร็จเราไปทบทวนกันใหม่ดีไหมจ๊ะ”

“ทุเรศ  อุบาศก์  ร่างกายของฉัน  ฉันรู้ดีว่ามันยังไม่บุบสลาย และฉันจะไม่ยอมให้นายได้เห็นแม้แต่ขาอ่อนหรอกย่ะ  ถ้าฉันจะต้องนอนกับใครสักคน  ก็คงต้องเป็นเด็กมหาลัยกล้ามใหญ่น่าซบมากกว่า  ไม่ใช่พวกเจ้าสำอางอย่างใครบางคน”  เธอเองก็ต้องพยายามควบคุมสติไม่ให้แตกกระเจิงเพราะคำพูดจาบจ้วงของเขาให้ได้

“หึ  แล้วรู้ได้ยังไงล่ะ  ว่าพี่ไม่มีกล้าม  จะให้โชว์ให้ดูไหมคนสวย”  เขาแกล้งลูบไล้แผงอกกว้างนั้นไปมา

“แหวะ  เชิญเอาไปให้สาวๆ คนอื่นมองเถอะนะคะ  ดิฉันไม่ชอบบริโภคของสาธารณะ”  เธอส่งสายตาที่มีแววเหยียดหยันมาหาเขา

“ของสาธารณะงั้นเหรอ?  คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน  กรามแกร่งกัดกันแน่นจนขึ้นสัน

“แหม  ก็ของที่ใครๆ อยากจะใช้เมื่อไหร่ก็ได้น่ะ  ถ้าไม่เรียกว่าของสาธารณะจะให้เรียกว่าอะไรล่ะคะ”  เธอเอนหลังแล้วนั่งกอดอกมองเขาอย่างเอาเรื่อง

“หึ  ดูท่าว่าที่รักคงเข้าใจผิดแล้วนะ  เพราะพี่น่ะเป็นฝ่ายรุกไม่ใช่ฝ่ายรับและพี่ก็เลือกว่าพี่จะลากใครขึ้นเตียง  ไม่ใช่ว่ากับใครก็ได้  แหม  พี่ชักอยากจะเห็นเวลาที่น้องเรเชลร้องครวญครางอยู่ใต้ร่างของพี่ซะแล้วสิ  ว่าเสียงมันจะเพราะขนาดไหน”  สงครามน้ำลายถูกพ่นใส่กันไม่ยั้ง  สำหรับผู้หญิงคนนี้คงจะจีบแบบธรรมดาไม่ติดจริงๆ สินะ  ดี  เล่นตัวนัก  พ่อจะทำให้ร้องครางทั้งคืนเลย  คอยดูเถอะ

“ไอ้คนเฮงซวย  ไอ้...”  เธอคว้าแก้วน้ำแล้วสาดไปที่ใบหน้าคมเต็มแรง  เธอไม่อาจทนนั่งร่วมโต๊ะกับคนกักขฬะอย่างเขาได้อีกต่อไปแล้ว 

“เรเชล!!!  มันจะมากไปแล้วนะ”  เขาลุกพรวดใช้สองมือและทิชชู่บนโต๊ะมาซับน้ำที่เปื้อนใบหน้าและเสื้อสูทราคาแพงอย่างอารมณ์เสีย

“อุ๊ยตาย  ขอโทษทีนะคะ  เรเชลเป็นคนมือไวไปหน่อย  พอดีนึกขึ้นได้ว่ามีธุระด่วน  ขอตัวนะคะ  เอาไว้มื้อหน้าเราค่อยมาทานด้วยกันใหม่นะคะ  บายค่ะ”  เธอลุกขึ้นแล้วกำลังจะก้าวออกจากห้องไป  แต่เขาเดินมาคว้าข้อมือเล็กเอาไว้แล้วบีบอย่างแรง

“เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น  จนกว่าเราจะทานมื้อเที่ยงเรียบร้อยแล้ว  เลือกเอาจะกลับไปนั่งที่เดิม  หรือจะให้พี่ข่มขืนเธอตรงนี้  บนพื้นเย็นๆ นี่!  สายตาคมไม่มีแววของความขี้เล่นอีกแล้ว  มันกลับดูเหี้ยมเกรียมและมันบอกเธอว่าเขาพูดจริงทำจริง

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha