19. กำราบหัวใจยัยคุณหนูมาเฟีย ซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย II

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 10 : EP.7


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ไอ้คนเลว  เมื่อไหร่จะเลิกยุ่งกับฉันซะทีนะ  ประเทศนี้ก็มีผู้หญิงตั้งเยอะ  อยากได้ใครก็ไปหาคนนั้นสิ”  เธอตะโกนใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด

“เพราะพี่อยากได้แค่เธอไง  แค่เธอคนเดียว  พอใจรึยัง  ไปนั่งที่เดิม  เดี๋ยวนี้!!!  เขาพูดเสียงกร้าว

“ได้  ฉันเป็นคนมีสัจจะพอ  หวังว่าครบหนึ่งเดือนเมื่อไหร่  นายจะหายไปจากชีวิตของฉันแล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้านายอีกล่ะ”  เธอสะบัดข้อมือเล็กนั้นอย่างแรงแล้วกลับไปนั่งที่เดิมโดยไม่มองหน้าเขาอีกแม้แต่น้อย  ทำไมเธอไม่พกปืนมาด้วยนะ  จะได้ยิงไอ้บ้ากามนี่ทิ้งไปซะเลย  เจ็บใจนัก

พนักงานนำอาหารเข้ามาเสิร์ฟแล้ว  เรเชลจึงทานเข้าไปอย่างไม่รอให้เขาอนุญาต  เธอไม่สนใจว่ามารยาทมันคืออะไร  เวลาที่เธอโมโหเธอจะต้องหาอะไรเข้าปาก  เพื่อจะได้สงบสติลงได้

เธอตักอาหารเข้าปากจนแทบสำลักไปหลายรอบ  เขาก็นั่งมองเธอทานอยู่อย่างนั้น  เวลาที่ได้เห็นเธอเป็นตัวของตัวเองมันก็ทำให้เขาใจเย็นลงมาก

“ค่อยๆ ทานก็ได้มั้ง  เดี๋ยวก็สำลักตายหรอก”  เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างเอ็นดู

“ไม่ต้องมายุ่ง  เพราะนายนั่นแหละ  ทำให้ฉันโมโห”  เธอเงยหน้ามองขว้างค้อนให้เขาวงใหญ่  ผู้หญิงอะไรเวลาโมโหแล้วน่ารักชะมัด

“อ้อ  โมโหมากก็เลยทานมากสินะ  ไม่กลัวอ้วนรึไง  เห็นผู้หญิงคนอื่นเวลาอยู่กับผู้ชายตามลำพังเค้าจะทานน้อยไม่ค่อยพูด  จะได้ดูมีเสน่ห์ไม่ใช่รึไง”  เขาเริ่มอารมณ์ดีขึ้นมาก  ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

“ถ้าหากว่าเป็นผู้ชายที่ฉันชอบ  ฉันก็คงทำแบบนั้นแหละนะ  แต่เผอิญว่าสำหรับคุณ  คงไม่ใช่”  แม้ปากจะเคี้ยวตุ้ยๆ  แต่เธอก็ยังอุตส่าห์เหน็บแนมเขาจนได้

“แสดงว่าพี่  เป็นคนพิเศษมากกว่าคนที่เรเชลชอบสินะ  ดีจัง”  เขาคิดเข้าข้างตัวเอง

“นี่ถามจริงนะ  พูดเล่นรึเปล่าเนี่ย  คนเค้าพูดขนาดนี้ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ  เชื่อเค้าเลย”  เธอเบะปากอย่างหมั่นไส้  คนอะไรหลงตัวเองขนาดนี้

“ก็เรเชลเป็นคนพิเศษของพี่ไงล่ะ  คนพิเศษไม่ว่าทำอะไรมันก็จะพิเศษกว่าคนอื่น”  เขาพูดจากใจไม่ได้อยากยั่วโมโหเธอแต่อย่างใด 

ไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมเขาถึงได้สนใจเธอมากขนาดนี้  เพราะถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น  เขาคงลากขึ้นเตียงแล้วเขี่ยทิ้งไปนานแล้ว  และเขาก็แน่ใจว่ามันไม่ใช่เพราะความเป็นทายาทมาเฟียของเธอแน่นอน  เพราะแม้แต่ลูกสาวรัฐมนตรี  เขาก็เขี่ยทิ้งไปหลายรายแล้ว

“จริงๆ แล้ว  คุณก็อาจจะเป็นคนพิเศษของฉันเหมือนกันนะคะเนี่ย”  เธอแกล้งส่งยิ้มหวานให้เขา  และมันก็ทำให้หัวใจของเขาพองโต

“จริงเหรอจ๊ะ”

“จริงสิคะ  คุณน่ะ...เป็นคนที่ฉัน...เกลียดมากเป็นพิเศษยังไงล่ะคะ”  เธอแลบลิ้นให้เขาแล้วก้มหน้าก้มตาทานอาหารต่อไป

เขาได้แต่นั่งยิ้มราวกับคนบ้า  แปลกมาก  แปลกที่สุด  ทั้งที่โดนเธอด่าไม่รู้กี่ครั้ง  แต่ทำไมเขาถึงยิ่งรู้สึกชอบเธอมากขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ  แล้วไอ้ลิ้นที่แลบออกมานั่นอีก  น่าดูดชะมัด  แล้วเขาก็คิดไปถึงจูบที่แสนหวานในวันวาน  มันหวาน  หวานมากจนทำให้เขาติดใจและไม่คิดว่าจะไปจูบกับใครได้อีก  นอกจากยัยคุณหนูมาเฟียคนนี้

“ฉันอิ่มแล้ว”  เรเชลดื่มน้ำไปครึ่งแก้วก่อนจะบอกเขา

“แหม  นึกว่ายังไม่อิ่มซะอีก”  เขากวาดสายตามองจานอาหารที่พร่องลงไปชนิดที่นึกว่ามาทานกันสักห้าคน  เพราะแต่ละอย่างเหลือเพียงผักที่ใช้ประดับจานเท่านั้น

“หุบปากไปเลย  ฉันไปได้แล้วใช่ไหม”  เธอตั้งท่าจะลุกขึ้น

“เดี๋ยวสิทูนหัว  อิ่มแล้วก็จะทิ้งกันไปเลยรึไง  ของหวานร้านนี้อร่อยมากเลยนะ”  เขารู้แล้วว่าจุดอ่อนของเธอคืออะไร

“งั้นก็รีบสั่งมาสิ  ฉันจะได้รีบกลับไปทำงานต่อ”  เกลียดนักไอ้คนรู้ทัน 

เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ  แล้วจึงเรียกพนักงานมาสั่งของหวานให้เธอและเขาอย่างละชุด  ระหว่างที่นั่งรอ  เขาก็หาเรื่องชวนเธอคุย(ทะเลาะ) ไปเรื่อยๆ

“พรุ่งนี้เราจะไปทานที่ไหนกันดีล่ะ” 

“พรุ่งนี้ฉันไม่ว่าง  มีนัดทานข้าวกับลูกค้าแล้ว  คุณคงต้องไปทานเองนะคะ”  เธอยิ้มราวกับผู้ชนะ

“ไม่เป็นไรจ้ะ  พี่รอมื้อเย็นได้”  เขาตอบ

“อะไรนะ  มื้อเย็น  ไหนว่าจะทานแต่มื้อเที่ยงไง”  เธอเริ่มประท้วง

“ก็ในข้อตกลง  เราต้องทานอาหารด้วยกันทุกวันยกเว้นเสาร์อาทิตย์ไม่ใช่รึไง  ในเมื่อมื้อเที่ยงน้องเรเชลไม่สะดวก  เราก็เปลี่ยนไปเป็นมื้อค่ำแทน  ตกลงตามนี้แหละ”  เขารีบตัดบท

“หึ...ได้...แต่ฉันขอเป็นคนเลือกสถานที่เองนะ  คงไม่มีปัญหาใช่รึเปล่า” 

“ไม่มีจ้ะ  ตกลงตามนี้แหละ”  เขาตอบตกลงอย่างง่ายดาย

ไม่นานนักของหวานก็เข้ามาเสิร์ฟ  เธอกับเขานั่งทานร่วมกันไปอีกสักพัก  เขาจึงไปส่งเธอที่บริษัท  จากนั้นจึงแยกย้ายกันไปทำงาน

 

วันต่อมา

ใกล้จะได้เวลาเลิกงานแล้ว  เรเชลส่งข้อความไปบอกสถานที่นัดพบสำหรับมื้อค่ำให้มาร์คิโอได้ทราบ  เธอนัดเขาเวลาสองทุ่มตรง  เขาจึงมีเวลากลับไปอาบน้ำแต่งตัวที่คฤหาสน์

“จะไปไหนฮะไอ้เสือ  หมู่นี้อารมณ์ดีผิดปกตินะ”  นายมาคัสเอ่ยทักทายบุตรชายจอมกะล่อน  เมื่อเห็นเขากำลังจะออกไปข้างนอก  หลังจากกลับมาได้ไม่นานนัก

“ไปตามหาหัวใจคร๊าบ...ไปนะพ่อ  เดี๋ยวสาวรอนาน”  เขาเดินผิวปากแล้วขับรถแอสตันมาร์ตินสีแดงเงาวับออกไปจากคฤหาสน์หลังงามอย่างรวดเร็ว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha