19. กำราบหัวใจยัยคุณหนูมาเฟีย ซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย II

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 11 : EP.8


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ไนต์คลับแห่งหนึ่ง

(“ฮัลโหล  พี่อยู่ข้างหน้าไนต์คลับแล้วนะ  น้องเรเชลอยู่ไหนจ๊ะ”)  มาร์คิโอโทรหาเรเชลอย่างที่เธอบอก 

(“อยู่ข้างหลังคุณไงคะ”) 

เขาหันไปมองตามที่เธอบอก  และหัวใจของเขาก็แทบหยุดเต้นในทันที  เมื่อเห็นภาพลักษณ์ที่เปลี่ยนไปของมาเฟียสาว

วันนี้เธอสวมชุดหนังสีดำมันเลื่อมทั้งตัว  ผ่าอกกว้างจนเห็นเนินอกอิ่ม  กระโปรงสั้นแค่คืบอีกทั้งยังปล่อยผมยาวสยาย  นี่มัน  แม่เสือสาวชัดๆ

“เข้าไปสิคะ  ที่นี่เป็นไนต์คลับของตระกูลเราเอง”  เธอยิ้มอย่างผู้ชนะ  เมื่อเห็นสายตาที่เขามองมา

“เอ่อ  จ้ะๆ”  ร้ายกาจนักนะ  ล่อเขามาในถิ่นของตัวเอง  เขาจะได้ทำอะไรเธอไม่ได้  มิน่าล่ะ  ถึงกล้าใส่ชุดล่อเสือล่อตะเข้มาขนาดนี้

 

และทันทีที่หญิงสาวสุดเซ็กซี่ก้าวเข้าไปในไนต์คลับ  สายตาของนักท่องราตรีหนุ่มๆ  ก็มองมาที่เธอเป็นจุดเดียว  แม้กระทั่งบางคนที่มากับแฟนสาว  ก็ยังอดมองเธอไม่ได้

“เชิญที่ห้องวีไอพีด้านบนดีกว่านะคะ  ฉันไม่ชอบเสียงเพลงที่ดังมากนัก”  ทุกท่วงท่าของเธอเต็มไปด้วยความเย้ายวนตา  สะโพกผายส่ายไปมาน่าหลงใหล  ให้ตายเถอะ  อยากจะลากเธอกลับบ้านเสียวันนี้เลย  เขาจะหาทางได้ยังไงกันนะ

 

เธอพาเขามาที่บริเวณชั้น  2  ซึ่งจะเป็นโซนวีไอพี  มีห้องกระจกมืดทึบ  คนที่อยู่ภายในสามารถมองออกไปด้านนอกและด้านล่างได้อย่างชัดเจน  แต่คนด้านนอกจะไม่สามารถมองเข้าไปได้

“ขอกับแกล้มให้เราสักสามสี่อย่างนะจ๊ะ  แล้วก็เอาเตกีล่ามาให้คุณผู้ชายท่านนี้ด้วย  ส่วนของฉันขอเป็นคอกเทลอย่างทุกทีก็แล้วกัน”  เธอสั่งผู้จัดการไนต์คลับ  เขารับออเดอร์แล้วจึงก้าวออกจากห้องไป เหลือเพียงสองหนุ่มสาวเท่านั้น

“รู้ใจพี่นี่นา  ถึงสั่งเตกีล่ามาให้น่ะ”  เขาเริ่มบทสนทนาพร้อมกับขยับเข้าไปหาเธอใกล้ๆ  เนื่องจากที่นั่งของพวกเขาเป็นแบบโซฟากลม

“แหม  ก็เรเชลอยากจะมอมพี่มาร์คดูนี่คะ”  เธอส่งสายตาเย้ายวน  แต่ที่ทำให้เขาติดใจมากกว่าคือ...เธอเรียกเขาว่า...พี่มาร์คงั้นเหรอ

“น้องเรเชล...เป็นอะไรรึเปล่าครับ  ปกติไม่เห็นเรียกพี่ว่าพี่มาร์คเลยนี่นา  ทำไมวันนี้ถึงได้...” 

“แล้วไม่ชอบให้เรียกเหรอคะ  เรเชลก็แค่อยากทำตัวน่ารักบ้างเท่านั้นเอง  ไหนๆ เราสองคนก็ต้องได้...ใกล้ชิดกันตั้งเดือนนึง  ดีไหมคะ”  เธอแกล้งยื่นมือไปแตะที่ต้นขาของเขาแล้วลูบไล้ไปมา  โอย...อยากจะบ้าตาย  ถ้าหากว่านี่คือความฝันก็ขออย่าให้เขาได้ตื่นขึ้นมาอีกเลย

“ดีจ้ะ  ดีที่สุดเลยนะ  พี่อยากให้เราได้เรียนรู้ซึ่งกันและกันแบบนี้มานานแล้ว  ถ้าน้องเรเชลได้รู้จักพี่ละก็  น้องเรเชลจะต้องชอบพี่ได้ไม่ยากแน่นอน”  เขายื่นมือไปแตะที่มือของเธออย่างหวั่นๆ แต่เธอก็ไม่ได้ดึงมือกลับ  เขาจึงฉวยโอกาสกุมมือน้อยเอาไว้

“ค่ะ  เรเชลต้องขอโทษพี่มาร์คด้วยนะคะที่ทำตัวไม่น่ารักซักเท่าไหร่  คือ...เรเชลเขินค่ะ  เลยทำตัวไม่ถูก  พี่มาร์คคง...ไม่ถือสาเรเชลนะคะ”  เธอซบไหล่ของเขาอย่างออดอ้อน  ทำให้เขามองเห็นเนินอกอวบอิ่มนั้นอย่างชัดเจน

“จ้ะ  พี่ไม่ถือสาเลยนะ  พี่เข้าใจ  เอาเป็นว่านับจากนี้ไป  เราสองคนมาเริ่มต้นกันใหม่นะครับ”  เขาได้โอกาสยกมืออีกข้างขึ้นไปโอบไหล่นวลที่เปลือยเปล่าแล้วลูบไล้ไปมา

“ได้สิคะ  แต่ว่าระหว่างรอเครื่องดื่มและอาหาร  น้องขอตัวไปห้องน้ำสักครู่นะคะ  เดี๋ยวมาค่ะ”  เธอส่งยิ้มหวานให้เขา  เขาจึงยอมปล่อยให้เธอก้าวออกจากห้องไป

เพลย์บอยหนุ่มมองตามมาเฟียสาวอย่างหลงใหล  ไม่คิดว่าเธอจะทำตัวน่ารักได้ถึงขนาดนี้  หรือว่าเธอจะเขินคนอื่นจริงๆ วันนี้ล่ะ  เขาจะต้องทำคะแนนกับเธอให้ได้

ไม่นานนัก  เรเชลก็กลับเข้ามาพร้อมกับอาหารและเครื่องดื่ม  พนักงานรินเตกีล่าให้เขา  เธอจึงยื่นแก้วคอกเทลไปชนกับแก้วเตกีล่า  ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน  เหมือนไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน

แต่เมื่อดื่มไปเกือบชั่วโมง  มาร์คิโอก็เริ่มเกิดอาการแปลกๆ เขาเริ่มปวดท้องและอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมาในทันที

“เอ่อ  น้องเรเชลเดี๋ยวพี่มานะจ๊ะ  พี่ขอไป...ห้องน้ำก่อน”  พูดจบเขาก็วิ่งพรวดพราดออกไปจากห้องทันที

“น้อง...มานี่ซิ”  เธอยื่นกระดาษโน้ตให้พนักงานเสิร์ฟ  ก่อนจะคว้ากระเป๋าออกไปจากห้องโดยไม่คิดจะกล่าวคำลากับเพื่อนร่วมโต๊ะแม้แต่น้อย

มาร์คิโอกลับเข้ามาเมื่อเวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง  ความจริงเขาถ่ายเสร็จนานแล้ว  แต่พอจะออกมา  อาการท้องเสียก็ผุดขึ้นมาอีก  ทำให้เขาวิ่งเข้าวิ่งออกห้องน้ำเป็นว่าเล่น  จนเมื่อร่างกายขับถ่ายออกไปหมดแล้ว  เขาจึงพยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงกลับมาที่ห้องเดิม

“น้อง...คุณเรเชล...ไปไหนแล้วล่ะ”  ให้ตายเถอะ  เขาแทบไม่มีแรงจะพูดแล้วตอนนี้

“อ๋อคุณหนูกลับไปแล้วครับ  เธอฝากโน้ตไว้ให้คุณด้วยครับ”  พนักงานยื่นกระดาษที่เรเชลฝากไว้  เขาจึงรีบรับไปอ่านอย่างรวดเร็ว

 

พี่มาร์คขา...

ดูท่าวันนี้พี่มาร์คคงจะต้องวิ่งเข้าห้องน้ำอีกหลายรอบ  น้องเรเชลเลยไม่อยากรอแล้ว  ขอให้พี่มาร์คหายไวๆ นะคะ  ยาถ่ายที่น้องใส่ลงไปในเตกีล่าแค่อยู่ในระดับกลาง  ไม่แรงมากหรอกค่ะ  แต่อาจจะทำให้พี่ขับรถกลับบ้านลำบากสักหน่อย  ยังไงก็ขอให้ปลอดภัยจนถึงบ้านนะคะ  ดูท่าพรุ่งนี้น้องคงได้ทานมื้อเที่ยงคนเดียวซะแล้วสิ  ต้องเหงามากแน่ๆ เลย  บายค่ะ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha