23. ลวงหัวใจนายมาเฟีย ซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย VI

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 5 : EP.2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“โอ้โห  มามุขใหม่แฮะ  รอบนี้ไม่เล่นบทหนุ่มเจ้าสำราญ  มาเล่นบทเด็กกำพร้าน่าสงสารซะด้วย”  ไรลี่ย์ไม่เชื่อสักนิด  เพราะเขารู้ว่าคนพวกนี้มีแต่แผนสำรองตลอดเวลา

“ไม่เชื่อก็ไม่ต้องเชื่อสิ  จะไปไหนก็ไป  อย่ามายุ่งกับพวกเราอีก  ไอ้เดย์  ไม่ต้องไปคุยดีกับมันหรอก”  เด็กหนุ่มทั้งสองพากันคลานไปที่รถจักรยานยนต์  แต่มันก็มีสภาพพังยับ  ไม่สามารถขับต่อได้อีกแล้ว  อีกทั้งสภาพของพวกเขาก็ไม่น่าจะลุกไหวอีกด้วย

“เฮ้อ  เอาเป็นว่าฉันจะหลับหูหลับตาช่วยพวกนายเอาบุญก็แล้วกันนะ”  เขากดโทรศัพท์มือถือเรียกรถพยาบาลมารับเด็กหนุ่มทั้งสอง  แล้วยืนรอจนรถมา

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว  ผมกลับเลยนะครับ  นี่ก็ดึกมากแล้ว”  ไรลี่ย์บอกกับเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาล

“รบกวนคุณช่วยไปให้ข้อมูลผู้บาดเจ็บที่โรงพยาบาลด้วยนะครับ  คุณรู้จักผู้บาดเจ็บหรือเปล่าครับ”  เจ้าหน้าที่ถาม  เพราะตอนนี้สภาพของเด็กทั้งสองอ่อนแอจนไม่สามารถให้ข้อมูลอะไรได้แล้วเนื่องจากเสียเลือดมากทำให้สลบไป

“ไม่รู้จักหรอกครับ  คงต้องค้นตัวพวกเค้าน่าจะมีหลักฐานที่อยู่  เอาเป็นว่าผมจะไปให้ข้อมูลเบื้องต้นที่โรงพยาบาลก็แล้วกัน”  ไรลี่ย์ขับรถตามรถพยาบาลออกไป  คืนนี้ดูท่าคงจะต้องไปอาศัยนอนคอนโดอีกคืนแล้ว  เพราะถ้ากลับบ้านเอาป่านนี้มีหวังได้โดนแม่บ่นยันเช้าแน่

 

โรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง

ไรลี่ย์ให้ข้อมูลกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่ด้านหน้าห้องฉุกเฉิน  ในขณะที่รอญาติของสิบแปดมงกุฎทั้งสองมาติดต่อ  ซึ่งพวกเขาได้โทรแจ้งไปตามที่อยู่ตามบัตรประชาชนนั้นแล้ว

ไม่นานนัก  ก็มีรถแท็กซี่เข้ามาจอดหน้าห้องฉุกเฉิน  และมีผู้หญิงสองคนก้าวลงมาด้วยท่าทางตกใจมาก

“ขอโทษค่ะ  คนไข้ที่ประสบอุบัติเหตุสองคนชื่ออาทิตย์กับแดนไท  เป็นยังไงบ้างคะ  คือดิฉันเป็นพี่สาวของพวกเค้าค่ะ  นี่ก็แม่ของพวกเรา”  น้ำเสียงหวานใสที่เอ่ยถามเจ้าหน้าที่ด้านหน้า  ทำให้ไรลี่ย์ที่อยู่ไม่ไกลนักหันมามอง

เธอสวมชุดนอนลายหมีแบบกางเกงขายาว  ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนคนที่ถูกปลุกมากลางดึก  ไม่ต่างจากหญิงวัยกลางคนที่มาด้วยกัน  นั่นก็สวมชุดนอนแล้วเกล้าผมมาแบบลวกๆ

“ตอนนี้คุณหมอกำลังตรวจอาการคนไข้อยู่นะคะ  เชิญญาติรออยู่ด้านนอกก่อนค่ะ  ถ้าหากว่าต้องการข้อมูลเพิ่มก็ลองสอบถามผู้ชายคนนั้นดูนะคะ  เค้าเป็นคนโทรเรียกตำรวจและรถพยาบาลให้ไปช่วยทั้งสองคนนั้นค่ะ”   เจ้าหน้าที่บอกพวกเธอ

“ไหนคะ”  ทิชากรหันไปมองตามที่เจ้าหน้าที่ชี้ให้ดู  ก็พบหนุ่มฝรั่งหน้าตาหล่อเหลากำลังพูดคุยกับตำรวจอยู่  พอตำรวจแยกไปเธอจึงรีบเข้าไปถามเขาทันที

“ขอโทษนะคะ  คุณช่วยชีวิตน้องชายของดิฉันเอาไว้ใช่ไหมคะ” 

“จะเรียกแบบนั้นก็ได้นะ”  เขาตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“คือ...ขอบคุณมากนะคะที่ช่วย  แล้วไม่ทราบว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับพวกเค้าเหรอคะ  คุณพอจะบอกดิฉันกับแม่ได้รึเปล่า”  เธอเอ่ยถามเสียงสั่น

“แหม  มากันเป็นแก๊งเลยนะ  ใครล่ะหัวหน้าแก๊ง  เธอหรือป้าคนนี้”  เขามองผู้หญิงทั้งสองคนแววตาเหยียดหยัน

“คุณพูดเรื่องอะไรคะ  ดิฉันไม่เข้าใจ”  ทิชากรหันไปมองมารดาของเธอ

“นั่นสิคะคุณ  หัวหน้าแก๊งอะไรกันคะ  ลูกชายของฉันสองคนเป็นแค่เด็กนักเรียนม.ปลายนะคะ  ไม่ใช่แก๊งเด็กแว๊นซ์อะไรแบบนั้น  คุณคงจะเข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะ”  นางวิไลรีบอธิบาย

“ผมก็ไม่เคยบอกนี่ว่าลูกชายของคุณป้าเป็นพวกเด็กแว๊นซ์  แต่พวกเขาเป็นสิบแปดมงกุฎต่างหากล่ะ  แอบเข้าไปทำงานในไนต์คลับทั้งที่อายุไม่ถึงสิบแปดยังไม่พอ  ยังกล้าไปล้วงกระเป๋าลูกค้าที่นั่นอีก  สุดท้ายถึงได้โดนลากไปซ้อมจนมีสภาพเป็นแบบนั้นน่ะ  เรื่องนี้ผมยังไม่ได้บอกตำรวจหรอกนะ  ขี้เกียจไปเป็นพยานในชั้นศาล  เอาเป็นว่าหมดธุระแล้ว  ผมขอตัวก่อนก็แล้วกัน”  ไรลี่ย์หันหลังกลับแต่ยังไม่ทันเดินไป  ก็มีมือเล็กมาเกาะที่แขนของเขา

“เดี๋ยวค่ะ  คุณกำลังเข้าใจผิดนะคะ  พวกเราไม่ใช่สิบแปดมงกุฎนะคะ”  ทิชากรพยายามอธิบาย

“พวกคุณจะเป็นอะไรก็ช่าง  ยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับผมอยู่แล้ว  หวังว่าเราจะไม่ได้พบกันอีก  ขอตัว”  เขาแกะมือเธอออกแล้วเดินกลับไปที่รถหรู  แต่ทิชากรไม่ยอม  เธอวิ่งตามเขาไป  โดยบอกให้มารดารอฟังอาการของน้องอยู่ตรงนี้

“เดี๋ยวค่ะคุณ  คุณเข้าใจพวกเราผิดจริงๆ นะคะ  ช่วยฟังดิฉันอธิบายสักหน่อยเถอะค่ะ”  เธอเข้ามาขวางระหว่างเขากับประตูรถ

“นี่คุณ  ผมบอกแล้วไงว่าพวกคุณจะเป็นอะไรก็ไม่เกี่ยวกับผม  ทำไมถึงต้องมาเสียเวลาอธิบายด้วย”  ไรลี่ย์บอกเสียงขุ่น  เขาทั้งเหนื่อยและง่วงเพราะตอนนี้เป็นเวลาเกือบตีสามแล้ว

“แต่ดิฉันไม่อยากให้คุณเข้าใจผิดค่ะ  คือว่า...”

“นี่ยัยเพิ้ง!  ฉันบอกแล้วไงว่าไม่อยากฟัง  ถอยไป  ฉันจะกลับไปนอน”  มาเฟียหนุ่มหมดความอดทน  เขาตะคอกเธอเสียงดัง  จนเธอถึงกับสะดุ้ง

“เอ่อ...แต่ว่า...พวกเราไม่ใช่สิบแปดมงกุฎจริงๆ นะคะ  ถ้าหากว่าน้องชายของดิฉันทำอะไรให้คุณเดือดร้อน  ดิฉันก็ขอโทษด้วยค่ะ  น้องๆ เป็นคนดีนะคะ  แต่อาจจะทำอะไรไปโดยไม่ทันที  เอาไว้ถ้าออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่  ดิฉันจะอบรมสั่งสอนน้องเสียใหม่  และยิ่งไปกว่านั้นก็ต้องขอบคุณคุณผู้ชายอีกครั้งนะคะที่ช่วยเด็กทั้งสองคนเอาไว้  ถ้าหากว่าคุณต้องการให้พวกเราตอบแทน...”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha