23. ลวงหัวใจนายมาเฟีย ซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย VI

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 6 : EP.3


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ไม่จำเป็นหรอก  ฉันถือว่าช่วยเอาบุญไม่อยากเห็นใครตายไปต่อหน้า  ตกลงจะหลีกไปได้รึยัง”  ไม่รู้ทำไมเมื่อเห็นแววตาที่จริงใจของเธอ  มันก็ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวในใจของเขาเบาบางลงไป 

“ขอโทษค่ะ  เชิญค่ะ”  เธอยอมหลีกทางให้เขาแต่โดยดี

ไรลี่ย์ก้าวขึ้นรถและขับออกไปอย่างรวดเร็ว  แต่ก็ยังไม่วายหันมามองกระจกข้าง  ที่ปรากฏภาพของสาวน้อยในชุดนอนที่ยังยืนมองเขาอยู่ตลอดเช่นกัน

“พิลึกคน  จะมาอธิบายให้เราเข้าใจไปทำไมนะ  ยังไงก็ไม่ได้เจอกันอีกอยู่แล้ว...นั่นสิ...คงไม่ได้เจออีกแล้วสินะ...ยัยเพิ้ง”  แม้จะยอมรับอยู่ในใจว่าเธอเป็นผู้หญิงที่หน้าตาน่ารักใช้ได้  เพราะขนาดเจอกันสภาพเพิ่งตื่นนอนเธอก็ยังดูดีอยู่เลย  แล้วนี่เขากำลังคิดบ้าอะไรอยู่ล่ะเนี่ย

เขาเร่งความเร็วแล้วออกไปจากโรงพยาบาลมุ่งหน้าไปที่คอนโดทันที  วันนี้เขามีประชุมทั้งวันแล้ว  ไอ้เพื่อนแสนดีก็ยังชวนไปดื่มอีก  พอมีเรื่องเกิดขึ้นก็นึกว่าจะได้กลับเร็ว  ดันไปเจอไอ้สิบแปดมงกุฎซะได้  เลยยาวมาจนถึงตอนนี้  ดูท่าพรุ่งนี้เขาคงต้องขอลางานสักวันแล้วล่ะมั้ง

 

วันต่อมา

ไรลี่ย์กำลังหลับสบายอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ที่คอนโดใจกลางกรุงเทพมหานคร  แต่ก็มีเสียงโทรศัพท์มากวนใจจนได้

กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง...

เขาแหงนมองนาฬิกาตรงหัวเตียงก็พบว่าเพิ่งจะเจ็ดโมงเช้าเท่านั้นและคนที่โทรมาก็ไม่ใช่ใครเป็นไอ้เพื่อนรักนักเที่ยวนี่เอง

(“มีอะไรวะ  โทรมาแต่เช้า”)  เขารับสายด้วยเสียงงัวเงียเต็มที

(“งานเข้าแล้วว่ะเพื่อน”)  ปลายสายบอกด้วยความลนลาน

(“งานเข้าอะไรของนายวะ  นายไปทำใครเค้าท้องมารึไง”)  ไรลี่ย์ถามอย่างหงุดหงิดใจ

(“ไม่ใช่โว๊ย!  แต่ยัยแอนเดรียน้องสาวฉันน่ะสิ  บอกว่าอาทิตย์หน้าจะเอายัยเอมมี่หลานสาวตัวแสบมาฝากฉันเลี้ยง  เพราะจะไปฮันนีมูนรอบสองที่ยุโรปหนึ่งเดือน”)

(“ก็แค่เลี้ยงหลาน  นายจะเดือดร้อนทำไมวะ”)

(“ก็เพราะว่าอาทิตย์หน้าฉันต้องบินไปฝรั่งเศสติดต่องานสำคัญเหมือนกันน่ะสิ  กว่าจะกลับก็คงสักสองอาทิตย์  ก็เลย...”)

(“นี่นายอย่าบอกนะว่าจะฝากยัยเอมมี่ไว้กับฉันน่ะ  ไม่เอานะโว๊ย  นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบเลี้ยงเด็ก  ยิ่งเป็นเด็กแสบอย่างเอมมี่นี่ขอผ่านเลย  เด็กอะไรแก่แดดแก่ลม  พูดก็มากน่ารำคาญจะตายไป”)  มาเฟียหนุ่มลุกพรวดขึ้นมาเกรงว่างานจะเข้าจริงๆ

(“โธ่เพื่อนรัก  แค่สองอาทิตย์เองนะ  ขอร้องล่ะ  ฉันไม่เห็นใครที่พอจะช่วยได้  มีแต่นายนี่แหละที่ฉันจะฝากหลานรักเอาไว้ได้  นะเพื่อนนะ  ถือว่าช่วยกันสักครั้งเถอะนะ”)

(“นายก็บอกน้องสาวนายไปฮันนีมูนเดือนอื่นสิวะ  ไม่เห็นจะยากเลย”)  ไรลี่ย์มองหาทางออก

(“ฉันบอกเธอไปแล้ว  แต่เธอจองที่พัก  ตั๋วเครื่องบินไว้หมดเรียบร้อย  เธอบอกว่าถ้าจะให้ยกเลิกฉันต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดเกือบสิบล้านเลยนะโว๊ย  ซึ่งนายก็รู้ว่าฉันไม่มีทางตกลงแน่ๆ”)  อเล็กซ์บอกเสียงเครียด

(“งั้นก็จ้างพี่เลี้ยงเด็กสิ”)

(“ถ้าดูแลแต่เด็กก็ไม่มีปัญหาหรอก  แต่จะให้ใครไม่รู้มาอยู่บ้านฉันตามลำพังกับเด็กได้ยังไงล่ะ  นะเพื่อนนะ  ฉันไว้ใจนายแค่คนเดียว  นายแค่มาค้างที่บ้านฉันสองอาทิตย์  คอยรับส่งหลานฉันไปโรงเรียนเท่านั้นก็พอแล้ว  เรื่องอาหารการกิน  แม่บ้านจัดการกันได้หรอก”) 

ปลายสายพูดเหมือนวางแผนเอาไว้หมด  เพราะคิดว่าเพื่อนรักจอมเย็นชาต้องใจอ่อน  เพราะลึกๆ ข้างในไรลี่ย์เป็นคนอ่อนโยนและใจดีมาก  เพียงแต่เขาชอบสร้างกำแพงให้ตัวเองเท่านั้น

(“นี่มันเวรกรรมอะไรของฉันวะเนี่ย  ถึงต้องคอยช่วยคนนั้นคนนี้อยู่ตลอด  เออๆ  จะให้ไปวันไหนก็บอกละกัน  แต่อย่าให้หลานนายมาวุ่นวายกับฉันนักละ  ถ้าฉันหงุดหงิดขึ้นมาแล้วฆ่าหลานนายทิ้งซะก่อนไม่รู้ด้วยนะ”)  ไรลี่ย์จำต้องยอมรับปากอย่างไม่เต็มใจนัก

(“ได้คร๊าบ...คุณเพื่อนมาเฟีย  ผมจะกำชับยัยแอนเดรียให้สอนมารยาทหลานสาวห้าขวบภายในหนึ่งสัปดาห์ให้เธอเลิกทำตัวแก่แดด  แล้วกลายเป็นสาวเรียบร้อยให้ได้เลยคร๊าบ...”)

(“นายไม่ต้องมาประชดฉันเลย  แค่นี้นะ  คนจะหลับจะนอน  น่ารำคาญซะจริง”)

ไรลี่ย์กดวางสายด้วยความหงุดหงิดใจ  แต่พอคิดว่าจะนอนก็ดันนอนไม่หลับอีก  ทั้งที่เพิ่งจะได้พักสายตาเอาตอนเกือบตีสี่นี่เอง  เขาลุกอาบน้ำแต่งตัวแล้วจึงได้เดินทางไปทำงานอย่างไม่ค่อยสดชื่นนัก  เพราะไอ้เพื่อนรักจอมกะล่อนนี่แท้ๆ

 

บ้านเด็กกำพร้าอารีรัตน์

“ทิชา  ก่อนไปโรงเรียนแวะเอาปิ่นโตนี่ไปให้น้องที่โรงพยาบาลหน่อยนะลูกแม่ทำไว้ให้แล้ว”  นางวิไลเจ้าของบ้านและแม่ของเด็กทุกคนที่นี่ยื่นปิ่นโตให้ทิชากร

“ได้ค่ะแม่  งั้นหนูไปเลยนะคะ  เดี๋ยวจะสาย”  ทิชากรรับปิ่นโตมาถือไว้แล้วจึงได้เรียกแท็กซี่ออกไปแทนการนั่งรถเมล์ดังที่เคยทำทุกวัน  เพราะเกรงจะไปไม่ทัน

 

โรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง

“เดย์  อาร์ท  กินข้าวซะนะ  แม่ทำปิ่นโตมาให้  พี่จะรีบไปสอนก่อน  เดี๋ยวเลิกงานแล้วจะพาแม่มาเยี่ยมใหม่  แล้วทำตัวให้ดีๆ  อย่าไปมีเรื่องกับใครเค้าอีกเข้าใจไหม”  ทิชากรถือโอกาสอบรมน้องชายทั้งสอง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha