23. ลวงหัวใจนายมาเฟีย ซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย VI

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 10 : EP.7


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ผมยังไม่เสร็จธุระกับคุณ  แต่ก็เอาเถอะ  ผมก็ต้องไปทำงานแล้วเหมือนกัน  เอาเป็นว่าเลิกเรียนแล้วผมจะมารับเอมมี่  คุณช่วยรออยู่ด้วย  ผมต้องการคุยกับคุณต่อ  มันเป็นเรื่องของเอมมี่หลานสาวผมที่ผมต้องทำความเข้าใจกับคุณเสียใหม่  หวังว่าคงไม่กลัวจนหัวหดแล้วหนีกลับบ้านไปก่อนหรอกนะ”  เขายิ้มหยัน

“ค่ะ  ดิฉันไม่ได้ทำอะไรผิด  ไม่จำเป็นต้องกลัวอยู่แล้ว  ขอตัวนะคะ”  เธอเดินหนีเขาไปอย่างรวดเร็ว  ผู้ชายอะไรหน้าตาก็ดีแต่ปากร้ายชะมัด 

ไรลี่ย์มองตามร่างบางที่เดินลิ่วไป  รอยยิ้มปรากฎที่มุมปากของเขาอย่างไม่รู้ตัว  ก่อนที่เขาจะเดินกลับไปที่รถและมุ่งหน้าไปที่บริษัทอย่างอารมณ์ดี  ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำให้เขารู้สึกว่าอยากมารับหลานสาวจอมป่วนเร็วๆ เสียจริง

 

ตลอดทั้งวันไรลี่ย์ทำงานอย่างมีความสุข  ไม่ว่าใครจะทำงานพลาดเขาก็ไม่ได้ว่ากล่าวใดๆ ทั้งสิ้นจนพนักงานหลายคนคิดว่าเขาน่าจะป่วยแน่ๆ

จนเมื่อใกล้เวลาโรงเรียนเลิก  ไรลี่ย์จึงได้รีบเดินทางออกจากบริษัทพร้อมด้วยบอดี้การ์ดเช่นเดิม  จนมาถึงหน้าโรงเรียนอนุบาล

“พี่ไรลี่ย์มารับเอมมี่จริงๆ ด้วย”  เด็กหญิงยิ้มดีใจก่อนจะวิ่งไปหามาเฟียหนุ่มที่ยืนรออยู่แล้ว

“คุณครูของเอมมี่ไปไหนแล้วครับ”  เขารีบถามเมื่อมองไม่เห็นคุณครูคนสวยอยู่แถวนี้

“คุณครูไปเก็บกระเป๋าค่ะ  บอกว่าถ้าพี่ไรลี่ย์มาแล้วให้รอก่อน  นั่นไงคะ  มาพอดีเลย  ว่าแต่พี่ไรลี่ย์จะพาคุณครูไปที่บ้านเอมมี่ด้วยเหรอคะ”  เธอถามอย่างอารมณ์ดี

“ใช่จ้ะ  พี่มีเรื่องต้องคุยกับคุณครู...ชื่ออะไรนะ”

“ชื่อครูทิชาค่ะ  งั้นพี่ไรลี่ย์บอกให้คุณครูอยู่ทานข้าวเย็นกับเราด้วยนะคะ”

“เอมมี่ชอบครูคนนี้มากเหรอครับ”  ถามแม้ว่าทิชากรเดินเข้ามาใกล้เต็มทีแล้ว

“ใช่ค่ะ  เอมมี่ชอบครูทิชาที่สุดเลย  คุณครูใจดีมากๆ เลยค่ะ”  เอมมี่หันไปมองครูสาวแล้วจึงจูงมือทิชากรมาใกล้ๆ ก่อนจะหันไปคว้ามือของไรลี่ย์อีกข้าง 

“กลับกันเถอะค่ะ  เอมมี่หิวแล้ว”  เธอจูงมือไรลี่ย์และทิชากรให้ไปขึ้นรถด้วยกัน  หากคนอื่นจะมองก็คงจะคิดว่าพวกเขาคือพ่อและแม่ของเด็กคนนี้แน่ๆ

ตลอดทาง  ไรลี่ย์ลอบมองทิชากรอยู่บ่อยครั้ง  แต่เธอก็เอาแต่สนใจนักเรียนตัวเองไม่แม้แต่จะมองเขาสักนิด  สงสัยจะโกรธที่โดนเขาต่อว่าไปเมื่อตอนเช้าสินะ

 

 

 

 

 


ถตู้คันใหญ่แล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์หลังงามแล้ว  เอมมี่รีบจูงมือทิชากรเข้าไปด้านใน  แม่บ้านจึงได้นำขนมและของว่างต่างๆ มาเสิร์ฟ

“บ้านของเอมมี่สวยจังเลยนะคะ  สวยเหมือนเอมมี่เลย”  ทิชากรเอ่ยชื่นชมจากใจจริง  แต่ไรลี่ย์กลับพูดสวนขึ้นมา

“หวังว่าคงไม่ขโมยอะไรติดไม้ติดมือกลับบ้านไปด้วยหรอกนะ”    คำพูดของเขาทำให้รอยยิ้มบนใบหน้างามหายไปในทันที

“ดิฉันไม่ทำอะไรแบบนั้นแน่นอนค่ะ  คุณมีเรื่องอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะค่ะ  เสร็จแล้วดิฉันจะได้รีบกลับ”  เธออดมองค้อนเขาไม่ได้  แต่มันกลับทำให้เขายิ้มอย่างอารมณ์ดี

“จะรีบไปไหนล่ะ  ทานมื้อค่ำก่อนก็ได้  อาหารที่นี่มีแต่ของอร่อยที่คุณคงจะไม่เคยทานมาก่อน  จะได้เอาไปเล่าให้ที่บ้านฟังไงว่าได้ทานของแพงๆ ด้วย”

“คุณคะ  กรุณาอย่าดูถูกกันให้มากนักเลยนะคะ  ถึงพวกเราจะจนแต่เราก็มีศักดิ์ศรีค่ะ  ถ้าหากการที่คุณเรียกดิฉันมาวันนี้เพื่อมาพูดจาทำร้ายจิตใจกัน  ดิฉันก็ขอตัวกลับเลยนะคะ”  เธอลุกขึ้นอย่างเหลืออด   นัยน์ตากลมเริ่มมีน้ำตาคลอออกมา  ไรลี่ย์จึงได้สำนึกว่าเขาคงจะพูดแรงเกินไป

“นี่ไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องการคุยกับคุณ  เอาเป็นว่าผมขอโทษที่พูดจาไม่ดีก็แล้วกัน  ไม่ต้องมาร้องไห้หรอก  ผมไม่ชอบเห็นน้ำตาของใคร”  เขายื่นกระดาษทิชชูให้เธอ  ทิชากรจึงรับเอาไว้

“คุณครูกับพี่ไรลี่ย์ทะเลาะกันเหรอคะ  พี่ไรลี่ย์ดุคุณครูเหรอคะ”  เอมมี่หันไปมองชายหนุ่ม

“เปล่านะครับ  พี่ไรลี่ย์ไม่ได้ดุคุณครู  ฝุ่นมันเข้าตาคุณครูต่างหากล่ะ  เดี๋ยวพี่ไรลี่ย์พาคุณครูไปล้างหน้าก่อนนะครับ  เอมมี่นั่งทานขนมรออยู่ตรงนี้นะ”  ไรลี่ย์บอกหลานสาว

“ได้ค่ะ  รีบมานะคะ  เอมมี่จะรอ”  เด็กหญิงเคี้ยวขนมตุ้ยๆ  ไรลี่ย์จึงลุกขึ้นแล้วเดินนำหน้าทิชากรไปที่สระว่ายน้ำด้านหลัง

เมื่อไปถึงเขาก็นั่งลงตรงเก้าอี้ริมสระ  แต่เธอยืนอยู่ข้างๆ

“นั่งสิ  จะยืนค้ำหัวผู้ใหญ่อีกนานไหม”  เขาบอก

“ค่ะ”  เธอไปนั่งเก้าอี้อีกตัวที่อยู่ห่างออกไป

“มานั่งข้างผมนี่  ผมขี้เกียจตะโกน”  ก็ว่าไปนั่น  เก้าอี้ที่เธอนั่งก็ไม่ได้ไกลขนาดนั้นเสียหน่อย

ทิชากรจำต้องลุกไปนั่งข้างเขา  แต่ก็ทิ้งระยะห่างพอสมควร

“มีเรื่องอะไรก็รีบพูดมาสิคะ  ดิฉันจะได้รีบกลับ” 

“ผมอยากจะให้คุณอธิบายกับเอมมี่ให้เข้าใจ  ว่าเธอจะมาชอบผมมากกว่าลุงหลานไม่ได้  อ้อ  ลืมไปผมยังไม่ได้แนะนำตัวกับคุณสินะ  ผมชื่อไรลี่ย์  แมคคานี่เป็นเพื่อนสนิทของลุงเอมมี่เค้า  ตอนนี้พ่อแม่และลุงของเอมมี่ไม่อยู่  ผมเลยต้องมาดูแลหลานแทน  แล้วคุณล่ะ  ชื่ออะไร”  


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha