35. อิศรา ซีรี่ส์ My Mafia Doctor II (จบบริบูรณ์)

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 2 : EP.2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หนึ่งเดือนก่อนหน้านี้

“คุณกั้งครับ  ทางนี้ครับ”  ชายคนหนึ่งโบกมือเรียกนางแบบสาวและผู้จัดการส่วนตัวของเธอ  กังสดาลจึงได้เดินเข้าไปหาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม  หลังจากที่พวกเขานัดเจอกันที่ภัตตาคารหรูแห่งนี้

“สวัสดีค่ะคุณธนทัต  นี่พี่สวย  ผู้จัดการส่วนตัวของกั้งค่ะ”  เธอยกมือไหว้ผู้สูงวัยกว่าและแนะนำให้เขารู้จักกับพี่สาวคนสนิทวัยสามสิบตอนปลายซึ่งเป็นคนชักพาเธอเข้าวงการนี้ตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน

“เราเคยเจอกันครั้งนึงแล้วใช่มั้ยครับคุณสวย  ส่วนคุณกั้งผมเจอบ่อยๆ ตามงานแฟชั่น  เป็นเกียรติมากนะครับที่ได้พบกันอย่างใกล้ชิดแบบนี้”  นายธนทัต  แสนไพศาล  เจ้าของธุรกิจห้างสรรพสินค้าชื่อดังของเมืองไทยยิ้มให้หญิงสาวทั้งสองอย่างเป็นมิตร 

“เป็นเกียรติเช่นกันค่ะ  ขอบคุณคุณธนทัตมากนะคะ  ที่เลือกน้องกั้งมาเป็นพรีเซ็นเตอร์คนใหม่ของทางห้างฯ”  สวย  หรือสวรรยา  อดีตนางแบบตัวท็อปของวงการที่ต้องปลดระวางจากงานเบื้องหน้าเพราะอายุที่มากขึ้นหันมารับงานเบื้องหลังเป็นผู้จัดการให้กับนางแบบที่มาแรงที่สุดของเมืองไทยอย่าง  กังสดาล  อักษราพิทักษ์  วัย  23  ปี  ซึ่งเธอเป็นคนชักชวนให้กังสดาลเข้ามาสู่เส้นทางนี้  ตอนที่บังเอิญพบกันในมหาวิทยาลัยในช่วงที่กังสดาลยังเรียนอยู่ปีหนึ่ง  เพราะสามีของเธอเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่นั่น

“แหม  ถ้าผมไม่เลือกนางแบบที่ทั้งสวยและมีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งปีอย่างคุณกั้ง  ผมก็คงจะโง่เต็มทีแล้วล่ะครับ” 

สายตาของนักธุรกิจวัยสี่สิบตอนปลายที่มองมายังนางแบบสาวนั้นแทบจะกลืนกินเธอลงไปเสียตรงนั้น  เล่นเอากังสดาลรู้สึกพะอืดพะอมอยู่ไม่น้อย  แต่เมื่อเห็นแก่รายได้มหาศาล  เธอก็จำต้องยอมทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่  แล้วส่งยิ้มหวานๆ ให้เขาเท่านั้น 

ชื่อเสียงในเรื่องความเจ้าชู้ของนายธนทัตนั้นใครๆ ก็โจษขานกันไปทั่ว  อีกทั้งภรรยาของเขายังขึ้นชื่อเรื่องความขี้หึงยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น  ไม่อยากจะคิดเลยว่า  ในอนาคตชีวิตของเธอจะวุ่นวายเพียงใด  แต่ก็ช่างเถอะ  ในเมื่อเธอบริสุทธิ์ใจและไม่คิดจะขายร่างกายให้ใครเธอก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ

“คุณธนทัตก็พูดเกินไปค่ะ  กั้งก็เพิ่งเข้าวงการนี้ได้ไม่นาน  ไม่ได้ดังอะไรขนาดนั้นหรอกนะคะ  เอาเป็นว่าเรามาคุยเรื่องรายละเอียดของงานกันเลยดีมั้ยคะ  พอดี...กั้งมีนัดทานข้าวกับคุณพ่อคุณแม่ค่ะ  ถ้าไปช้ากลัวท่านจะดุเอา”  เธอแสร้งนำบิดามารดามาเป็นข้ออ้าง  เพื่อให้คู่สนทนาเกรงใจและเลิกทำก้อร่อก้อติกกับเธอซึ่งก็ดูเหมือนจะได้ผล

“จริงเหรอครับเนี่ย  งั้นผมก็ต้องขอโทษด้วยที่อาจจะทำให้คุณกั้งเสียเวลาโดยใช่เหตุ  แต่ยังไงก็ฝากความระลึกถึงท่านทั้งสองด้วยนะครับ  ไว้มีโอกาสเมื่อไหร่ผมจะแวะไปหาที่บ้านก็แล้วกัน”  เพราะรู้ดีว่าบิดาและมารดาของกังสดาลเป็นถึงเจ้าของกิจการโทรคมนาคมที่ใหญ่ที่สุดของเมืองไทย  ทำให้เขาไม่กล้าใช้เงินซื้อเธอดังเช่นนางแบบคนอื่นๆ ที่เคยทำมา  แต่ก็ใช่ว่าจะไม่คิดหาทางลากเธอขึ้นเตียงในสักวัน  แค่รอโอกาสเหมาะๆ อยู่เท่านั้น

“ขอบคุณมากนะคะ  แล้วกั้งจะเรียนท่านให้ค่ะ”  แล้วพวกเขาก็เริ่มคุยเรื่องงานกันไปเรื่อยๆ  จนกระทั่งผู้จัดการสาวเกิดอาการปวดท้องกะทันหันจึงได้ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ  ปล่อยให้กังสดาลคุยงานกับนายธนทัตตามลำพังต่อไปแม้จะรู้สึกอึดอัดขนาดไหนก็ตาม


“นั่งตรงไหนดีคะพี่หมอ” นางพยาบาลสาวหันไปถามแฟนหนุ่ม  เมื่อพวกเขาเข้ามาถึงภัตตาคารหรูแล้ว

“พี่ว่า...เราเปลี่ยนร้านเถอะ  ที่นี่บรรยากาศไม่ค่อยดีเท่าไหร่”  นายแพทย์อิศราเปลี่ยนสีหน้าทันทีเมื่อสายตาคมที่อยู่ภายใต้กรอบแว่นมองเห็นใครบางคนที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขายืนอยู่

“อ้าว  ทำไมล่ะคะ  แพรวว่าร้านนี้ก็สวยดีนะคะ  คนไม่ค่อยพลุกพล่านด้วย  หรือว่า...พี่หมอไม่อยากพาแพรวมาทานร้านหรูๆ แบบนี้แล้ว”  เธอมองเขาอย่างน้อยใจ  คิดว่าเขาอาจมองเธอเป็นเพียงพยาบาลจนๆ ไม่เหมาะจะพามาร้านโอ่อ่าแบบนี้ก็เป็นได้

“ไม่ใช่นะครับคนดี  พี่หมอก็แค่...ช่างเถอะ  เราไปนั่งฝั่งโน้นกันดีกว่านะครับ  จะได้มองวิวไปด้วย”  เขาชี้ไปอีกฝั่งที่อยู่ตรงข้ามกับนางแบบสาว

“ก็ดีค่ะ”  เธอส่งยิ้มหวานให้และควงแขนเขาไปอย่างอารมณ์ดี  ยิ่งเมื่อเห็นว่าพวกสาวๆ ในร้านพากันมองแฟนหนุ่มของเธอเป็นตาเดียว  เธอก็ยิ่งภาคภูมิใจที่ได้เป็นคนที่เขาเลือก

“แพรวสั่งอาหารไปก่อนเลยนะครับ  เดี๋ยวพี่ขอไปเข้าห้องน้ำก่อน”

“ได้ค่ะ  รีบมานะคะ  แพรวรู้สึกเกร็งๆ ยังไงไม่รู้สิคะ” 

“ครับ  พี่ไปไม่นานหรอกนะ”  เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน  ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านหลังซึ่งเขาเห็นใครบางคนเพิ่งจะมุ่งหน้าไปทางนั้นเช่นกันและเขาก็เดินตามเธอมาทันจริงๆ

“ยังไม่เลิกอีกเหรอ  ไอ้นิสัยชอบยุ่งกับสามีคนอื่นน่ะ”  เสียงที่คุ้นเคยนั้น  ทำให้กังสดาลต้องหันไปมองด้วยความประหลาดใจ

“พี่หมอ...”  เธอมองหน้าเขาอย่างไม่เชื่อสายตา  เพราะไม่คิดว่าจะได้พบกันที่นี่

“ทำไม  ตกใจมากรึไงที่รู้ว่ามีคนมาเห็นการกระทำเลวๆ ของเธอน่ะ”  คำพูดที่เขามีให้เธอช่างแตกต่างจากตอนที่อยู่กับแพรวา  แฟนสาวที่เขาเพิ่งคบหาได้ประมาณหนึ่งปีนัก

“ถ้าพี่หมอจะมาหาเรื่องกั้งก็หลีกไปค่ะ  กั้งจะเข้าไปทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้วจะได้ไปคุยงานต่อ”  เธอไม่ได้โกรธกับวาจาร้ายกาจนั้นเพราะได้ยินมันจนชินชา  แม้บางครั้งจะอดนึกน้อยใจไม่ได้ที่เขาไม่เคยรับฟังคำอธิบายของเธอเลยสักนิดเมื่อเห็นว่าเธออยู่กับผู้ชายคนใดก็ตาม  จนเธอล้มเลิกความคิดที่จะบอกความจริงไปเสียแล้ว

“คุยงานงั้นเหรอ  คุยงานทำไมมีแค่เธอกับนายธนทัตนั่นล่ะ  พี่ไม่ใช่ไอ้พวกนายแบบหน้าโง่ที่เธอจะมาหลอกเหมือนเด็กๆ ได้หรอกนะ  ถามจริงเถอะ  ไม่รู้สึกอายบ้างรึไงที่ทำตัวแบบนี้  พ่อแม่เธอก็ออกจะมีหน้าตาในสังคม  พี่สาวก็เป็นถึงครูบาอาจารย์  แต่ดูสิ่งที่เธอทำสิ  ไม่ต่างกับ...”

“หยุดใส่ร้ายกั้งซะทีเถอะค่ะ  ในเมื่อเกลียดกันนักก็อย่ามาเข้าใกล้กั้งสิคะ  หรือว่า...ที่คอยมาหาเรื่องกั้งอยู่เนี่ย  ก็เพราะ...”  เธอขยับตัวเข้าไปหาเขาด้วยท่าทีเย้ายวนเพราะนึกหมั่นไส้คนปากร้าย  ก่อนจะเอื้อมมือทั้งสองข้างโอบรอบลำคอหนาแล้วโน้มใบหน้างามไปใกล้ๆ ใบหน้าหล่อร้ายนั้น

“พี่หมอ...แอบชอบกั้งอยู่ใช่รึเปล่าคะ”  เสียงหวานบอกพร้อมกับริมฝีปากบางที่เฉียดปากหยักนั้น  ทำให้คนที่ยืนตัวแข็งทื่อในตอนแรก  ต้องรีบผลักเธอออกไปอย่างรวดเร็ว

“เหลวไหลที่สุด!  พี่ไม่ได้โง่ถึงขนาดจะไปหลงเสน่ห์ผู้หญิงมารยาอย่างเธอหรอกนะกั้ง  ที่เตือนเนี่ยก็เพราะความหวังดี  ไม่อยากเห็นเธอท้องแล้วหาพ่อเด็กไม่เจอต่างหาก”  เขามองเธออย่างรังเกียจ  แม้ว่าเหตุการณ์เมื่อครู่นี้  เธอจะทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

“ถ้าไม่อยากให้กั้งท้องไม่มีพ่อ  พี่หมอก็รับเป็นพ่อเด็กสิคะ  ไม่เห็นจะยากจริงรึเปล่า”  เธอมองหน้าเขาอย่างท้าทาย

“หน้าไม่อาย  เธอนี่มัน...” 

“พี่หมอคะ  ทำไมหายมาตั้งนานล่ะคะ  แล้ว...มาทำอะไรอยู่ตรงนี้เหรอคะ”  แพรวาที่เดินมาตามแฟนหนุ่ม  มองนางแบบสาวที่เธอเคยเห็นในนิตยสารด้วยสายตาไม่พอใจ

“พอดี...พี่เจอคนรู้จักน่ะครับ  เลยทักทายนิดหน่อย  ไม่มีอะไรแล้วล่ะ  เรากลับไปที่โต๊ะกันเถอะนะ”  เขาโอบไหล่แฟนสาวแล้วหันมามองใครอีกคนด้วยแววตาเย้ยหยัน

“แหม  ทำไมไม่แนะนำกั้งให้พี่สาวคนนั้นรู้จักกันหน่อยล่ะคะ  หรือว่า...กลัวแฟนใหม่จะรู้ว่าเราเคยคบหากันมาก่อน”  เธอก็แกล้งพูดไปอย่างนั้นเพราะนึกหมั่นไส้ยัยพยาบาลหน้าหวานนั่นหรอก

“อะไรนะคะ  นี่พี่หมอกับ...”  แพรวามองแฟนหนุ่มตาขวางเพราะเก็บอาการไม่อยู่

“อย่าไปฟังเธอพูดเรื่อยเปื่อยเลยครับ  ผู้หญิงแบบนี้น่ะ...ต่อให้เหลือแค่คนเดียวในโลก  พี่ก็ไม่ชายตาแลหรอก”  เขาแสยะยิ้มร้าย  รู้สึกสะใจที่ทำให้นางแบบสาวหน้าสลดได้  แต่ก็เหมือนจะเพียงแค่วูบเดียวเท่านั้น

“ไม่ชายตาแล  แล้วที่เราสองคนจูบกันอย่างดูดดื่มก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีคืออะไรล่ะคะพี่หมอขา...หรือว่า...ต้องให้กั้งทบทวนความจำก่อน  พี่หมอถึงจะจำได้น่ะ”  แล้วเธอก็ไม่รั้งรอที่จะกอบกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองคืนมา  แม้มันจะต้องแลกด้วยจูบแรกในชีวิตก็ตาม

นางแบบสาวขยับตัวเพียงก้าวเดียวก็เข้าถึงตัวคุณหมอหนุ่ม  เธอโน้มลำคอหนานั้นลงมาหาแล้วจูบไปที่ปากหยักอย่างดูดดื่มอย่างที่เคยเห็นในหนังฝรั่งอยู่หลายครั้ง




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha