35. อิศรา ซีรี่ส์ My Mafia Doctor II (จบบริบูรณ์)

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 3 : EP.3


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“กรี๊ด!!!  พี่หมอ!  ถอยออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะคะ”  แพรวาเข้าไปกระชากตัวแฟนหนุ่มของเธอออกมาและนั่นก็ทำให้คนโดนจูบได้สติอีกครั้ง

“ดูแลแฟนของเธอให้ดีนะจ๊ะ  เพราะว่า...คราวหน้าฉันกับเขาอาจจะ...ทำอะไรที่มากกว่าจูบก็ได้”  กังสดาลแสยะยิ้มแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะของเธออีกครั้งอย่างใจเย็น  แม้ว่าตอนนี้เธอเองก็แทบควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วเหมือนกัน

“พี่หมอคะ  นี่ตกลงพี่กับนางแบบคนนั้น...แบบนี้สินะคะพี่ถึงไม่เคย...ทำแบบนี้กับแพรวเลย  ถ้ารักกันมากก็กลับไปคบกันสิคะ  แพรวจะเป็นฝ่ายไปเอง”  พยาบาลสาวหมุนตัวกลับพร้อมกับใบหน้าที่เศร้าหมองเพื่อเรียกร้องความเห็นใจ

“เดี๋ยวสิครับแพรว  คือ...มันไม่ใช่อย่างที่แพรวคิดนะครับ  พี่หมออธิบายได้”  เมื่อละสายตาจากคนที่ขโมยจูบของเขาไปได้  คุณหมอหนุ่มก็หันกลับมาสนใจแฟนสาวอีกครั้ง  แม้ตอนนี้เขาจะทั้งมึนงงและสับสนไปหมดก็ตาม

“งั้นก็อธิบายมาสิคะ  แพรวจะเชื่อถ้าพี่หมอพูดความจริง”  เธอมองเขาด้วยใบหน้างอง้ำ

“เอ่อ...ตรงนี้คงไม่เหมาะสม  เรากลับไปทานอาหารกันให้เรียบร้อยก่อน  แล้วตอนที่พี่พาแพรวไปส่งบ้าน เราค่อยคุยกันอีกทีนะครับ”  เขาพยายามหว่านล้อมเธอ

“ก็ได้ค่ะ  แต่ถ้าพี่หมอไม่ได้รักแพรว  พี่หมอต้องบอกแพรวนะคะ  แพรว...ไม่อยากเป็นมือที่สามแย่งความรักของคนอื่น”  เธอตีหน้าเศร้าอีกครั้ง

“โถ  คนดีของพี่  พี่จะไปรักใครได้อีกครับ  ในเมื่อแฟนของพี่ทั้งสวยทั้งน่ารัก  เป็นกุลสตรีออกขนาดนี้  ไม่เอาไม่งอนพี่หมอนะครับ  เอาไว้พี่หมอจะซื้อของขวัญให้เป็นการไถ่โทษละกันนะ”

“จริงนะคะ  พี่หมอไม่หลอกแพรวนะคะ”  เธอยิ้มแก้มปริเมื่อเขาบอกว่าจะซื้อของให้

“จริงสิครับ  พี่หมอจะหลอกแพรวทำไมกัน  เราไปทานอาหารกันเถอะนะ  เดี๋ยวพี่ต้องไปตรวจคนไข้ต่อ  แพรวก็จะได้กลับไปนอนพักไงครับ  วันนี้มีเวรดึกอีกไม่ใช่รึไง”

“ค่ะ  ดึกแล้วก็มาต่อบ่ายอีก    พรุ่งนี้กว่าแพรวจะว่างก็เที่ยงเหมือนเดิม”

“ไม่เป็นไรครับ  เราค่อยไปทานมื้อเที่ยงด้วยกันอีกก็ได้นะ”

“เอ่อ...ก็ได้ค่ะ” 

เธออยากจะอ้อนวอนเขาให้เลี้ยงดูเธอเป็นเรื่องเป็นราวไปเสียเลย  เธอจะได้ไม่ต้องมาทำงานงกๆ อยู่แบบนี้  แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามอ่อยเขาขนาดไหน  คุณหมอหนุ่มรูปหล่อที่เธอมองว่าเขาช่างอ่อนโยนและแสนดีจนดูน่าเบื่อนั้น  ก็ไม่เคยแตะต้องเธอมากไปกว่าการจับมือหรือหอมแก้มเลยสักครั้ง  ทำให้เธอไม่อาจเรียกร้องอะไรไปมากกว่านี้  คิดแล้วก็น่าเจ็บใจนัก  นังบ้านั่นมีดีอะไร  พี่หมอของเธอถึงได้ยอมจูบกับมันแบบนั้น 

ทั้งสองคนเดินผ่านโต๊ะของกังสดาลและนายธนทัตในจังหวะที่ฝ่ายชายเอื้อมมือไปจับมือของกังสดาลพอดี  ซึ่งถ้าเป็นเวลาปกติ  นางแบบสาวคงดึงมือกลับไปแล้ว  แต่เพราะอยากประชดใครบางคนที่ชอบว่าเธอทำตัวเหลวแหลก  เธอจึงได้ปล่อยให้นายธนทัตจับมืออยู่อย่างนั้นแถมยังส่งสายตาหวานเชื่อมให้เขาอีกด้วย  จนคุณหมอหนุ่มนึกโมโหและหงุดหงิดมากกว่าเดิมเสียอีก

‘ผู้หญิงมักมาก  จูบผู้ชายคนหนึ่งอย่างหน้าไม่อาย  แล้วยังไปจับมือถือแขนกับคนที่เค้ามีเมียแล้วอีก  ผู้หญิงอย่างเธอไม่ว่ายังไงฉันก็จะไม่มีวันสนใจเด็ดขาด’

แพรวาเห็นภาพของกังสดาลกับชายอื่นประกอบกับสายตาของแฟนหนุ่ม  ก็ทำให้เธอรู้สึกหวั่นใจ  เธอจึงต้องทำให้เขาเกลียดนางแบบสาวมากขึ้นไปอีก

“ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้นะคะ  ทำตัวไม่งามเลย  หรือว่าพวกนางแบบเค้าเป็นกันแบบนี้ทุกคนรึเปล่าคะพี่หมอ”  เธอพูดกับเขาเมื่อกลับมาที่โต๊ะแล้ว

“พี่ว่าคงจะเป็นบางคนมากกว่าครับ  เราอย่าไปสนใจผู้หญิงคนนั้นเลยนะ  อาหารมาพอดี  ทานกันเถอะครับ”  แม้จะพูดไปแบบนั้น  แต่สายตาของเขาก็มองไปยังฝั่งตรงข้ามอยู่บ่อยครั้ง  จนแพรวาอึดอัดใจ

“จริงสิคะ  แพรวนึกออกแล้วว่านอกจากในนิตยสารแล้วแพรวเคยเห็นผู้หญิงคนนั้นที่ไหน”  เธอเริ่มพูดต่อ

“ที่ไหนเหรอครับ”

“ที่คลินิกที่เพื่อนแพรวทำงานอยู่ค่ะ  แต่...เอ่อ...”  เธอทำท่าลำบากใจ  เหมือนไม่กล้าพูดออกมา  ยิ่งทำให้เขาสนใจมากขึ้น

“มีอะไรรึเปล่าครับ”

“เอ่อ...แพรว...ไม่รู้ว่าควรจะบอกพี่หมอรึเปล่า  คือมัน...” 

“บอกพี่มาเถอะนะครับ  มีอะไรไม่ดีรึเปล่า”

“เฮ้อ...ก็ได้ค่ะ  คือเพื่อนแพรวบอกว่า...มีนางแบบมาทำแท้งที่คลินิกค่ะ  ตอนนั้นแพรวแวะเอาขนมไปให้เพื่อนพอดี  เธอเลยชี้ให้ดูก็เป็น...ผู้หญิงคนนั้นจริงๆ ค่ะ  แต่ตอนนั้นเธอหน้าซีดมาก  คงเพราะ...เสียเลือดมากเกินไป”  เมื่อได้ยินคำบอกเล่าของแฟนสาว  คุณหมอหนุ่มก็ถึงกับตกใจมาก  ไม่คิดว่าน้องสาวข้างบ้านที่รู้จักกันมากว่าสิบปีจะเลือดเย็นได้ถึงขนาดนี้

“อะไรนะ!  เอ่อ...พี่ว่า...แพรวจำคนผิดรึเปล่าครับ  กั้งเค้าไม่น่า...”  แม้จะไม่ชอบหน้าคนที่ถูกพาดพิง  แต่เขาก็ไม่คิดว่าเธอจะเลวร้ายได้ขนาดนั้น

“พี่หมอหาว่าแพรวใส่ร้ายเธอเหรอคะ  งั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ  ถือว่าแพรวไม่เคยพูดก็แล้วกัน”  แพรวามองเขาด้วยความน้อยใจ  เธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทานอาหารโดยไม่ยอมพูดอะไรกับเขาอีกแม้แต่คำเดียว

“แพรวครับ  พี่ไม่ได้ว่าแพรวนะ  แต่พี่ไม่คิดว่ากั้งเค้า...”

“ช่างเถอะค่ะ  แพรวจะไม่พูดถึงแฟนเก่าของพี่อีกแล้ว  ทานอาหารเถอะนะคะ  แพรวปวดหัวอยากกลับบ้านแล้ว”  เธอไม่ได้โวยวายอะไรอีก  เพราะคิดว่าการสยบคนอย่างเขา  ต้องใช้มารยาหญิงระดับลึกล้ำเท่านั้น

“แพรวอย่าเข้าใจผิดสิครับ  พี่กับกั้งเราไม่เคยคบหากันมาก่อนเลยนะ  แพรว...พูดกับพี่หน่อยสิครับคนดี  อย่างอนพี่เลยนะ”  เขาพยายามง้อเธออีกครั้ง

“แพรวจะหายงอนค่ะ  ถ้าพี่หมอจะไม่พูดชื่อผู้หญิงคนนั้นให้แพรวฟังอีกและพี่หมอต้องสัญญาว่า...จะไม่รักใครอีกนอกจากแพรวเท่านั้น”  แม้จะพูดด้วยท่าทางออดอ้อน  แต่มันมีบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้น

“ครับพี่หมอสัญญา  ตกลงว่าหายงอนแล้วนะ”  เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

“หายแล้วก็ได้ค่ะ  พี่หมอของแพรวน่ารักที่สุดเลย...”  เธอยื่นหน้าไปจูบที่แก้มสากนั้น  เพราะเห็นกังสดาลกำลังเดินมาทางนี้พอดี  พอเห็นว่านางแบบสาวชะงักไป  เธอก็เอนตัวซบไหล่ของคุณหมอหนุ่มซึ่งเขาไม่ได้มีท่าทีขัดข้องแถมยังโอบไหล่เธอเพื่อต้องการให้ใครบางคนได้เห็นอีกด้วย

กังสดาลเบนสายตาไปมองทางอื่นก่อนจะก้าวออกไปจากภัตตาคารหรูโดยมีผู้จัดการส่วนตัวคอยเดินตาม  ซึ่งต่างจากที่เขาคาดเอาไว้ว่าเธอมาพบผู้ชายคนนั้นตามลำพัง  แต่ตอนนี้สิ่งที่ยังค้างคาใจของเขาคือเรื่องที่แพรวาบอกนั่นเอง


“กั้งจ๊ะ  เป็นอะไรรึเปล่า  ดูหน้าตาไม่ค่อยสดชื่นเลยนะ  หรือว่าเหนื่อย”  สวรรยาเอ่ยถามคนที่เธอมองเห็นเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง

“ค่ะ  วันนี้กั้งไม่มีงานที่ไหนแล้วใช่มั้ยคะ”

“ไม่มีแล้วจ้ะ  อังคารหน้ามีถ่ายงานที่เขาใหญ่  ถือว่าไปพักผ่อนด้วยก็แล้วกันนะ”

“ก็ดีค่ะ  งั้นวันนี้กั้งกลับก่อนนะคะ  อ้อ...แล้วคอนโดที่กั้งให้หาได้รึยังคะ”  เพราะหลายครั้งที่เธอต้องกลับบ้านดึกดื่น แล้วมารดาก็มักจะต้องนั่งรอจนเธอกลับบ้านอยู่เสมอ  เธอจึงไม่อยากให้ท่านมาเสียสุขภาพโดยใช่เหตุ  จึงได้ขออนุญาตท่านซื้อคอนโดเอาไว้นอนพักหากวันไหนต้องกลับหลังเที่ยงคืน  ซึ่งแม้จะไม่ยินยอมในตอนแรก  แต่ท้ายที่สุดท่านก็ทนลูกอ้อนของบุตรสาวคนรองไม่ไหว  จึงต้องอนุมัติแต่โดยดี

“ได้แล้วจ้ะ  พี่กะว่าจะพากั้งไปดูวันนี้พอดี  งั้นแวะไปหน่อยมั้ยล่ะ  จะได้ดูว่าชอบรึเปล่า  เสร็จแล้วค่อยไปพักที่บ้าน”

“โอเคค่ะ  ก่อนไปเขาใหญ่กั้งจะได้แวะเอาเสื้อผ้าแล้วก็พวกของใช้ไปเก็บไว้ด้วย  เผื่อต้องกลับดึกๆ จะได้นอนห้องใหม่ซะเลย”

“งั้นก็ไปกันเถอะจ้ะ  นี่ก็เกือบจะบ่ายโมงแล้วเดี๋ยวรถติดหนักอีก” 

แล้วพวกเธอก็เดินทางไปดูคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองพร้อมกัน  ซึ่งกังสดาลก็ค่อนข้างพอใจมากจึงตกลงที่จะซื้อโดยไม่ต้องดูที่ใหม่อีก แม้ราคาของมันจะสูงลิ่วกว่าแปดหลักเลยก็ตาม  แต่เธอก็สามารถซื้อเองได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงที่หามาหลายปีโดยไม่ต้องแบมือขอเงินจากบุพการีแม้แต่สตางค์เดียว




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha