35. อิศรา ซีรี่ส์ My Mafia Doctor II (จบบริบูรณ์)

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 8 : EP.8


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

รถคันหรูแล่นผ่าน รปภ.หน้ารั้ว  เข้ามาถึงประตูคฤหาสน์ของคนที่นอนนิ่งในที่สุด  กังสดาลหันไปมองคนที่ยังหลับอยู่ด้วยความรู้สึกหลากหลาย

“เวลานอนก็น่ารักดีหรอก  แต่เวลาอื่น...น่าตีชะมัด  คนอะไรไม่คิดจะรับฟังกันบ้างเลย  พี่ต้องเชื่อกั้งมากกว่าคนอื่นสิคะ  ในเมื่อกั้ง...”  เธอหยุดพูดเพียงเท่านั้น  เพราะรู้ว่าพูดไปก็คงไม่มีอะไรที่มันดีขึ้นมา

“พี่หมอคะ  พี่หมอ  ถึงบ้านพี่แล้วค่ะ  ตื่นได้แล้วนะคะจะได้ขึ้นไปนอนบนห้อง  เดี๋ยวกั้งก็จะกลับบ้านแล้วเหมือนกัน”  เธอเอื้อมมือไปเขย่าที่หัวไหล่เขาเบาๆ  แต่คนเมาก็ยังไม่ได้สติ

“พี่หมอ  ได้ยินกั้งมั้ยคะ” 

“อื้อ...อย่ากวนคนจะนอน”  เขาตอบโดยที่ยังไม่ยอมลืมตา

“จะมานอนอะไรในรถล่ะคะ  ถึงบ้านพี่แล้ว  รีบลงไปสิคะ”

“ไม่ไป...จะนอน”  นอกจากเขาจะไม่สนใจเธอแล้ว  ยังจะบิดตัวนั่งตะแคงหันหลังให้เธออีก

“คนอะไรขี้เซาชะมัด  แล้วนี่มีใครอยู่บ้างละเนี่ย”  นางแบบสาวตัดสินใจดับเครื่องยนต์และเปิดประตูรถลงไป  แต่เพราะเวลาตอนนี้เป็นตีหนึ่งกว่าๆ  พวกแม่บ้านจึงไม่มีใครอยู่แถวนี้ 

เธอเดินตามหาคนที่น่าจะพาเจ้าของบ้านกลับขึ้นห้องได้  แต่ก็ไร้วี่แวว 

“พี่หมอคะ  ได้ยินกั้งรึเปล่า  เดี๋ยวกั้งจะพาไปนอนบนห้องนะคะ  พี่หมอลุกไหวมั้ยคะ”  เธอเปิดประตูแล้วเขย่าตัวเขาอีกครั้ง  คนตัวโตจึงค่อยๆ ปรือตาขึ้นมามอง

“จะทำอะไร...”  เขาถามเสียงอ้อแอ้เต็มที

“กั้งจะพาพี่หมอขึ้นไปนอนบนห้องค่ะ  ลุกขึ้นมาก่อนนะคะ  ขืนนอนตรงนี้ได้ปวดหลังตอนเช้าแน่เลย”  เธอพยุงเขาให้ออกมาจากรถอย่างทุลักทุเล  ขนาดว่าความสูงของเธอกับเขาพอๆ กัน  แต่เพราะร่างกายที่แตกต่างก็ทำให้เธอกับเขาแทบจะพากันล้มทั้งยืน

กว่าเธอจะพาเขาเข้ามาในบ้านได้ก็เล่นเอาเหงื่อตก  ยิ่งเมื่อมองขึ้นไปที่บันไดตรงหน้า  เธอก็ยิ่งคิดหนัก

“พี่หมอค่อยๆ เดินนะคะ  อย่าพากั้งตกบันไดลงมาล่ะ”  เธอหันไปบอกคนที่ซุกใบหน้าคมกับซอกคอหอมกรุ่นนั้นอย่างหวั่นๆ  ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์มาหวั่นไหวกับผู้ชายคนเดียวในหัวใจอีกแล้ว  จะมีก็แค่ภาระที่หนักอึ้งที่ดูเหมือนเขาจะทิ้งน้ำหนักมาหาเธอทั้งตัวจนเกร็งไปหมดแล้ว

สองร่างเดินเซไปทางซ้ายบ้างทางขวาบ้างแต่ก็ขึ้นมาถึงห้องพักของเขาจนได้  ห้องที่เธอเคยขึ้นมาครั้งหนึ่งสมัยที่ยังไม่ได้หมางใจกัน  ตอนนั้นจำได้ว่าเธอมาขอให้เขาช่วยติววิชาวิทยาศาสตร์ของ ม.ปลายให้  ซึ่งมันก็เป็นครั้งเดียวที่เธอได้เข้ามาอยู่ในห้องนี้กับเขาตามลำพัง

เธอเอื้อมมือไปหมุนลุกบิดก่อนจะผลักประตูเข้าไปมือขวาที่ยังประคองคนเมาเริ่มอ่อนล้าไปทุกที  เธอจึงเอื้อมมือซ้ายไปควานหาสวิตซ์ไฟจนกระทั่งภายในห้องสว่างขึ้นมา

“พี่หมอคะ  กั้งมาส่งถึงห้องแล้วนะ  หวังว่าตื่นมาพรุ่งนี้คงไม่โวยวายหาว่ากั้งพยายามเข้าหาพี่อีกล่ะ”  เธอพาเขาไปที่เตียงนอนสีขาวสะอาดขนาดยักษ์  แต่พอจะประคองให้เขาล้มตัวลงนอน  คนที่ดูจะไม่มีสติในตอนแรกกลับเอนตัวมาทางเธอมากขึ้น  จนสองร่างล้มลงไปนอนทาบทับกันอยู่บนเตียงโดยมีเขาอยู่ด้านบน

“อุ๊ย!  พี่หมอ...ถอยออกไปก่อนสิคะ  กั้งหายใจไม่ออก”  เธอพยายามดันตัวเขาออกไปแต่มันก็ช่างยากเย็นนัก

“กั้ง...ทำไมทำแบบนี้..ทำไม...” 

“กั้งไม่ได้ทำอะไรนะคะ  พี่หมอนั่นแหละ  รีบลุกไปจากตัวกั้งเลยนะ”  สองมือบางคอยดันอกแกร่งเอาไว้  แต่ยิ่งดันมันก็เหมือนจะยิ่งแนบชิดกันมากขึ้น

“ทีกับคนอื่น...ไม่เห็นทำแบบนี้...ทีกับพี่ทำไมต้องรังเกียจ”  เขามองหน้าเธอราวกับคนที่ไม่ได้มีอาการมึนเมาแม้แต่น้อย

“นี่ตกลงพี่หมอเมาจริงรึเปล่าคะ  หรือว่าสร่างเมาแล้ว  กั้งจะได้กลับ”  เธอเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่น  ไม่กล้าสบดวงตาคมคู่นั้นเลยให้ตายเถอะ

“พี่ถาม...ทำไมรังเกียจพี่”  เขาใช้มือข้างหนึ่งจับที่แก้มนวลเอาไว้ให้เธอหันกลับมามองหน้ากันอีกครั้ง

“กั้ง...ไม่ได้...รังเกียจนี่คะ  พี่หมอนั่นแหละที่...รังเกียจกั้ง”  เธอตอบน้ำเสียงน้อยใจ

“ทำไมนะกั้ง...ทำไมกั้งถึงเป็นกั้งคนเดิมไม่ได้  ผู้ชายพวกนั้นมีดีอะไร  ทำไม...”

“กั้งก็คือกั้งคนเดิมค่ะ  เคยเป็นยังไงก็เป็นอย่างนั้น  แต่พี่หมอต่างหากที่ไม่เชื่อใจกั้งอีกแล้ว  ปล่อยค่ะ  ดึกมากแล้วกั้งไม่ควรอยู่ที่นี่” 

“อยู่ที่นี่แล้วมันเป็นยังไง  ทีอยู่กับผู้ชายอื่นทั้งคืนยังทำได้”

“ถ้าพี่หมอจะพูดจาดูถูกกั้งแบบนี้  เราก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกค่ะ  กั้งเคยบอกไปแล้วว่าพี่หมอเข้าใจเรื่องทั้งหมดผิด  แต่ในเมื่อพี่หมอไม่เชื่อก็ตามใจ”

“เข้าใจผิดเหรอ  ที่พี่เห็นกั้งหอมแก้มอาจารย์ตอนปีหนึ่งแถมยังติดกระดุมเสื้อให้กันหลังเสร็จกิจ  ที่กั้งออกมาจากโรงแรมกับนายแบบ  ที่กั้งเริงรักกับผู้ชายอีกคนในรถ  และที่กั้งไปหานายธนทัตนั่นอีก  หรือแม้แต่ข่าวฉาวของกั้งที่มีมาไม่เว้นแต่ละวัน  ถามจริงเถอะกั้ง  ถ้ากั้งไม่ได้ทำจริง  ทำไมหลักฐานมันถึงได้เยอะแยะมากมายขนาดนั้นล่ะ” 

“เรื่องอาจารย์ที่พี่หมอพูด  กั้งอธิบายได้นะคะ  ตอนนั้นกั้งไปส่งงานให้กับอาจารย์คนนั้นจริง  แล้วได้พบกับพี่สวยที่เป็นภรรยาของอาจารย์เธอบอกว่าอยากให้กั้งไปเป็นนางแบบ  แล้วเธอก็ลองให้กั้งถ่ายรูปคู่กับอาจารย์ดู  ที่พี่หมอบอกว่าเห็นกั้งหอมแก้มอาจารย์  มันก็แค่มุมกล้อง  ส่วนเรื่องติดกระดุมเสื้อนั่นก็แค่การถ่ายภาพ  ซึ่งความจริงอาจารย์เค้าก็ไม่ได้อยากถ่ายด้วยเพราะอยู่ในมหา’ลัยมันดูไม่เหมาะสม  แต่พี่สวยแกอยากส่งภาพไปให้รุ่นพี่ในวงการได้ดูตอนนั้นเลย  นอกจากถ่ายภาพเดี่ยว  เธอก็เลยขอให้กั้งถ่ายภาพคู่  เพื่อจะได้ดูว่ากั้งแสดงอารมณ์ออกมาได้รึเปล่า  ถ้าพี่หมอไม่เชื่อ  กั้งจะไปขอภาพถ่ายต้นฉบับจากพี่สวยมาให้ก็ได้  ส่วนเรื่องผู้ชายคนอื่นกั้งเองก็ไม่รู้ค่ะ  ไม่รู้ว่าใครที่จงใจใส่ร้ายกั้ง  ไม่รู้ว่าใครที่ตั้งใจทำให้กั้งเป็นผู้หญิงเลวร้าย  พี่หมอ...เชื่อกั้งได้มั้ยคะ”  เธอมองเขาด้วยแววตาอ้อนวอน

“แปลว่ากั้ง...ไม่ได้...มีใคร  ไม่ได้...ทำตัวเหลวไหลใช่รึเปล่า”  ไม่รู้ทำไมเขาจึงอยากกลับมาเชื่อใจเธออีกครั้ง  อาจเป็นเพราะลึกๆ แล้ว  เขาก็ไม่คิดว่าเธอจะทำตัวร้ายกาจได้ถึงขนาดนั้นจริงๆ

“กั้งก็คือกั้งค่ะ  เป็น...น้องสาวของพี่หมอคนเดิม  กั้งแค่อยากขอโอกาสให้พี่หมอได้กลับมามองกั้งอีกครั้ง” 

“แล้วพี่จะลองคิดดูก็แล้วกันว่ากั้งสมควรได้รับโอกาสนั้นรึเปล่า”  เขายังคงทำปากแข็ง  ทั้งที่หัวใจอ่อนยวบไปหมด

“พี่หมอ...ไม่เชื่อใจกั้งจริงๆเหรอคะ” หยาดน้ำใสๆ ที่เธอพยายามกลั้นเอาไว้ไหลออกมาด้วยความช้ำใจ

“กั้ง...”  เขาไล้ปลายนิ้วเรียวไปที่แก้มใสเพื่อปาดน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน

“กั้งคงเป็นผู้หญิงที่เลวร้ายสำหรับพี่ไปแล้วสินะคะ  ขอโทษด้วยค่ะ  ที่กั้งคาดหวังมากเกินไป”  เธอดันเขาออกห่างแล้วรีบลุกขึ้น  แต่พอจะก้าวเท้าออกไปจากห้องนั้น  เขาก็รีบลุกมาคว้าเธอเอาไว้จนร่างเล็กกลับเข้ามาปะทะแผงอกแกร่งอีกครั้ง

“พี่หมอ...”

ใบหน้าคมฉกวูบลงมาแล้วริมฝีปากหยักก็แนบชิดลงบนเรียวปากสีกุหลาบอย่างโดยหา  เขาจูบเธอ  จูบด้วยความบ้าคลั่งเมื่อคิดว่าร่างนุ่มนิ่มนี้เคยมีใครครอบครองไปแล้วบ้าง

กังสดาลพยายามดันตัวเขาให้ออกห่าง  แต่เธอก็ไม่อาจต้านทานความหวามไหวในใจได้  ร่างเล็กอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมกอดของเขาอยู่เนิ่นนาน  พอๆ กับที่เขาดูดกลืนความหอมหวานจากโพรงปากอิ่มด้วยลิ้นสากอย่างย่ามใจ




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha