35. อิศรา ซีรี่ส์ My Mafia Doctor II (จบบริบูรณ์)

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 10 : EP.10


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“เมื่อไหร่จะเสร็จคะ  กั้งเมื่อยแล้วนะ  น้ำก็กระเด็นมาโดนจนเปียกหมดแล้วเนี่ย”  เธอถามน้ำเสียงไม่สบอารมณ์นัก  แน่ล่ะใครจะใจเย็นอยู่ได้  นี่มันจะตีสองแล้วนะ  และเธอยังต้องมาอยู่ในสถานการณ์ที่ทำให้หายใจไม่ทั่วท้องแบบนี้อีก

“เสร็จแล้วๆ  ขี้โวยวายจังนะเรา”  เขาปิดฝักบัวแล้วคว้าผ้าเช็ดตัวบนชั้นวางมาพันรอบเอวสอบเอาไว้หลวมๆ

“เสร็จแล้วก็ออกไปสิคะ  ปลดล็อกกุญแจมือให้ด้วยล่ะ” 

“แล้วจะอาบน้ำใช่รึเปล่า  พี่จะได้ไปหาเสื้อมาให้ใส่นอน”

“ค่ะ  ไม่อาบคงไม่ได้แล้วมั้งคะ  เสื้อผ้าเปียกน้ำหมดแล้วนี่”  เธอลืมตาแล้วหันมามองคนที่เปลือยท่อนบนด้วยหัวใจเต้นแรง  นี่เขาคิดจะอ่อยเธอหรือยังไงกัน 

“งั้นก็อาบไป  เสร็จแล้วก็บอกละกัน  จะได้เอาเสื้อให้  ตามมาก่อน  กุญแจอยู่ในลิ้นชัก”  เขาว่าพลางเดินนำเธอไปด้านนอกอย่างอารมณ์ดี  เธอก็จำต้องเดินตามเพราะถูกพันธนาการด้วยกุญแจมืออยู่อย่างนั้น

เมื่อเขาปลดล็อกให้แล้ว  เธอก็เข้าไปอาบน้ำบ้าง  โดยรับเสื้อเชิ๊ตตัวหนาของเขาเอาไว้ด้วย  เพราะไม่อยากเปิดประตูตอนที่ยังแต่งตัวไม่เรียบร้อย  ต่อให้เขาไม่ได้พิศวาสเธอก็เถอะ  แต่ก็ไม่อยากให้เขามองว่าเธอตั้งใจอ่อยเขาอีก

คนตัวโตสวมชุดนอนและไปกดล็อกประตูห้องนอนเรียบร้อย ก่อนจะกลับมานอนรอใครบางคนบนเตียง  เตียงที่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้นอนมาก่อน  นอกจากเธอคนนี้เท่านั้น

กังสดาลกลับออกมาหลังจากอาบน้ำไม่นานนัก  ด้วยเสื้อเชิ๊ตสีขาวที่ยาวเลยเข่าขึ้นไปเล็กน้อย  ใบหน้างามที่ปราศจากเครื่องสำอางแต่งแต้ม  ทำให้เธอดูอ่อนเยาว์และน่ามองมากกว่าทุกครั้ง

“พี่ว่าความจริงเราไม่ต้องแต่งหน้าก็ได้นะ  แบบนี้ดูเป็นธรรมชาติมากกว่า”  เขาบอกและอมยิ้มเล็กน้อย 

“ก็มันเป็นงานนี่คะ  กั้งก็ไม่อยากแต่งหน้าทุกวันหรอก  หนักหน้าจะตาย”  เธอบอกพลางก้าวขึ้นเตียงโดยไม่ต้องรอให้เขาบอก

“ใจกล้าเหมือนกันนี่เรา  เดินขึ้นเตียงกับผู้ชายง่ายๆ โดยไม่ตะขิดตะขวางใจสักนิด”  เขาว่าให้

“ก็กั้งง่วงนี่คะ  อีกอย่างกั้งก็ไม่อยากเสียเวลาหาที่นอนใหม่หรอก  พี่หมอก็นอนเถอะค่ะ  พรุ่งนี้ไม่มีงานทำรึไง”

“พรุ่งนี้พี่เข้าสาย  แล้วเราล่ะ  มีงานที่ไหนรึเปล่า”

“พรุ่งนี้มีถ่ายแบบตอนบ่ายค่ะ  ตอนเช้าว่าจะไปขนของก่อน”  เธอบอกพลางดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเอาไว้แล้วจึงล้มตัวลงนอน

“ขนของ?  ของอะไร  แล้วขนไปไหน”  เขาถามพร้อมกับขมวดคิ้วเข้มอย่างสงสัย  คงไม่ใช่ว่าย้ายไปอยู่กับใครหรอกนะ

“พวกของใช้กับเสื้อผ้าบางส่วนค่ะ  กั้งซื้อคอนโดไว้  เอาไว้นอนเวลาที่กลับดึกๆ แบบวันนี้  เพราะมันสะดวกกว่าขับรถกลับบ้าน  ไม่อยากให้แม่รอดึกด้วย”  แล้วเธอก็หลับตาลงเมื่อรู้สึกง่วงจนทนไม่ไหวเขาจึงไม่ได้ถามอะไรอีก  เพราะคิดว่าเธอเองก็คงจะทำงานมาเหนื่อยจริงๆ

เขาล้มตัวลงนอนและดึงเธอมากอดเอาไว้แนบกาย  ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขากล้าทำในสิ่งที่หัวใจเรียกร้อง  แต่ทุกการกระทำมันเป็นไปโดยอัตโนมัติ  รวมไปถึงจูบนี้ที่เขาประทับลงบนแก้มนวลนั้นอย่างอ่อนโยน  จนนางแบบสาวถึงกับต้องลืมตาขึ้นมองทันที

“พี่หมอ...ชักจะลวนลามกั้งมากเกินไปแล้วนะคะ  อย่าบอกนะว่าหลงเสน่ห์กั้งเข้าให้แล้วน่ะ”  เธอยิ้มยั่ว

“พูดจาเลอะเทอะ  ใครจะไปหลงเสน่ห์เรากัน”  ปากก็พูดแบบนั้น  แต่ก็ยังคงกอดเธอไม่ยอมห่าง

“ใจแข็งให้ได้ตลอดไปละกันนะคะ  หวังว่าถ้าเห็นกั้งมีแฟนจะไม่แอบไปร้องไห้เสียดายกั้งทีหลังล่ะ”  เธอแกล้งหยอก

“มีแฟน?  ใครล่ะแฟนเรา”  คนที่กำลังอารมณ์ดีรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันทีเมื่อคิดว่าเธอกำลังคบหาใครอยู่

“ตอนนี้ยังไม่มีค่ะ  แต่อีกหน่อยก็ไม่แน่  คนมาจีบกั้งเยอะแยะไป  สักวันก็คง...จะได้เจอคนที่...เค้ารักในตัวตนของกั้งจริงๆ และเชื่อมั่นในตัวกั้ง...ไม่เหมือนกับ...”  เธอมองหน้าเขาแทนคำอธิบาย

“จะบอกว่าพี่ไม่เคยเชื่อมั่นในตัวกั้งงั้นสิ”

“แล้วใช่มั้ยล่ะคะ  พี่หมอไม่เคยมองว่ากั้งเป็นคนดีเลยสักครั้ง  กั้งมันก็แค่...ผู้หญิงเหลวแหลกในสายตาพี่เท่านั้น”  เธอพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้กับเขาเพราะกลัวว่ายิ่งเห็นหน้าเขานานเท่าไหร่  เธอจะอ่อนแอเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น  แต่กลับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นแม้จะเป็นเพียงการกอดจากด้านหลังก็ตาม

เขาคงจะเป็นบ้าไปแล้ว  ที่ยังต้องการเธออยู่อย่างนี้  แม้จะยังไม่ชัดเจนว่าเธอเคยมีใครหรือผ่านอะไรมาขนาดไหน  แต่เขาก็ยัง...รัก...รักเธอมากมายเหลือเกิน

หนึ่งปีก่อนเขาพยายามตัดใจจากเธอเพราะรู้สึกผิดหวังและเสียใจจนเกินจะรับไหว  เขาจึงได้รับแพรวาเข้ามา  พยายามสะกดจิตตัวเองมาตลอดว่าเขารักแพรวา  รักผู้หญิงที่แสนจะเรียบร้อยอ่อนหวานคนนั้น  แต่มาจนถึงตอนนี้...เขากลับไม่อาจลืมผู้หญิงตรงหน้าได้เลยแม้แต่วินาที

เขาแสดงออกกับเธอด้วยการเกลียดชัง  ซัดสาดพายุแห่งอารมณ์ให้โหมกระหน่ำลงไปหาเธอ  บอกตัวเองอยู่เสมอว่าเธอคือผู้หญิงร้ายกาจและจอมมารยา  เขาไม่ควรรักเธอ  ไม่ควรแม้แต่จะมีใจให้  แต่เขากลับทำไม่ได้  จนในที่สุดก็ต้องสวมบทผู้ชายหลายใจด้วยการพาเธอกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้งอย่างในตอนนี้


พระอาทิตย์ยังไม่ได้เวลาโผล่พ้นจากขอบฟ้า  กังสดาลก็ต้องรีบลุกขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเองเพราะเธอต้องแอบออกไปจากที่นี่ก่อนที่พวกแม่บ้านหรือคนอื่นๆ จะตื่นขึ้นมาพบเข้า  จึงทำให้คุณหมอหนุ่มต้องลุกตาม

“จะรีบไปไหนล่ะ  เพิ่งจะตีสี่กว่าเองนะ ยังนอนไม่ถึงสองชั่วโมงดีเลย”  เขาถามเสียงงัวเงีย

“ขืนรอตอนเช้าทุกคนก็รู้สิคะว่ากั้ง...อยู่ที่นี่  กั้งยังไม่อยากได้ชื่อว่าเป็นชู้กับแฟนคนอื่นหรอกนะ”  แม้ว่าเขากับเธอจะไม่ได้มีอะไรเกินเลยก็ตาม

“ทีกับผู้ชายคนอื่นไม่เห็นสนใจนี่  ว่าจะเป็นชู้ของใครรึเปล่า” 

“ก็กั้งไม่ได้ทำอะไรที่ไม่ดีนี่คะ  ไม่รู้ล่ะ  กั้งกลับก่อนดีกว่าพี่หมอนอนต่อเถอะค่ะ  กั้งกลับเองได้แค่เดินข้ามรั้วไปเท่านั้น”  เพราะบ้านของเธอกับเขามีประตูรั้วที่เชื่อมถึงกันได้อยู่ด้านข้าง

“เดี๋ยวพี่ลงไปส่งละกัน  เผื่อมีใครมาเห็นเข้าเราจะเสียหาย”  เขาผุดลุกขึ้นก่อนจะหาเสื้อคลุมมาสวมทับชุดนอนเอาไว้แล้วเดินนำหน้าเธอไปอย่างลับๆ ล่อๆ เพราะเกรงใครจะตื่นมาเจอ

เมื่อลงมาถึงประตูรั้วด้านข้างแล้ว  กังสดาลก็ข้ามผ่านไปยืนอยู่ในเขตบ้านตัวเองอย่างปลอดภัย  โดยมีเขาที่ยังยืนอยู่อีกฝั่ง

“กลับไปนอนสิคะ  ยังง่วงอยู่ไม่ใช่รึไงกัน”  เธอหันมาถาม

“ไม่เป็นไร  พี่จะรอดูจนกว่าเราจะเดินเข้าไปในบ้านแล้ว” 

“กลัวกั้งจะหนีไปเที่ยวที่อื่นรึไงคะ”  เธอมองค้อนเขา

“ถ้าบอกว่าห่วงจะเชื่อมั้ยล่ะ”  เขาตอบเสียงเรียบ  แววตาคู่นั้นไม่ได้บ่งบอกว่าอยู่ในอารมณ์ไหน  แต่ก็ทำให้เธออบอุ่นใจอย่างประหลาด

“ขอบคุณนะคะ”  เธอตัดสินใจหมุนตัวกลับ  แต่พอจะก้าวเท้าก็เปลี่ยนใจหันหลังแล้วเดินมาหาเขาอีกครั้ง

“ลืมอะไรเหรอ”  เขาถาม

“ลืมให้รางวัลที่พี่หมออุตส่าห์เป็นห่วงกั้งค่ะ”  พูดจบเธอก็ยื่นริมฝีปากบางไปจูบที่แก้มสากแผ่วเบา  ก่อนจะผละออกมาแต่พอจะก้าวเดินไป  เขาก็รั้งตัวเธอเข้ามาหาอีกครั้ง  ก่อนจะบดจูบที่ปากนุ่มดูดดื่ม

“พี่ชอบการขอบคุณแบบนี้มากกว่า  จำเอาไว้ด้วยล่ะ”  เขาขยี้ศีรษะเล็กอย่างเอ็นดูเมื่อเห็นเธอทำหน้าเหวอ  พร้อมกับทอดสายตาอ่อนโยนนั้นไปให้  จนคนมองรู้สึกเหมือนว่าเธอกำลังจะตกหลุกรักเขาอีกครั้ง

“กั้งจะรอนะคะ  รอวันที่พี่หมอ...จะหันมามองกั้งบ้าง”  เธอบอกแค่นั้นแล้วจึงได้วิ่งกลับไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่ของตนเอง

“พี่ก็จะรอวันนั้นเหมือนกัน...”  เขายืนมองจนกระทั่งเห็นเธอเข้าไปในในตัวคฤหาสน์แล้ว  จึงได้เดินกลับไปบนห้องพักของตนเองดังเดิม  โดยไม่รู้เลยว่า  เหตุการณ์ก่อนหน้านี้  ถูกพบเห็นโดยใครบางคนเข้าให้แล้ว




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha