37. Bad Doctor ลุ้นรักคุณหมอร้าย ภาคต่อ อิศรา (จบบริบูรณ์)

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 3 : ตอนที่ 1.1


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

วันต่อมา

บ้านของธนากร

“สวัสดีค่ะ  หนูมาสัมภาษณ์งานตำแหน่งพี่เลี้ยงเด็กค่ะ”  มาลีรัตน์  สาวหน้าใสวัย  23  ปี  เพื่อนรักของกัสดาลยกมือไหว้แม่บ้านวัยกลางคนที่ออกมาต้อนรับหน้าประตูคฤหาสน์หรู   หลังจากที่เธอลงจากแท็กซี่และเดินเข้ามาภายในแล้ว

“อ๋อ  คุณธนาแจ้งไว้แล้วค่ะ  คุณมาลีรัตน์ใช่รึเปล่าคะ”

“ใช่ค่ะ”

“เชิญที่ห้องทำงานของคุณธนาได้เลยค่ะ”  แม่บ้านบอกพร้อมกับเดินนำหญิงสาวท่าทางเรียบร้อยอ่อนหวานไปที่ห้องทำงานของนักสืบพ่อลูกอ่อน

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

“คุณธนาคะ  คุณมาลีรัตน์มาแล้วค่ะ”  แม่บ้านตะโกนบอกอยู่ด้านนอก

“เชิญเข้ามาเลยครับ”  เสียงคนที่อยู่ภายในตอบกลับมา

“เชิญค่ะ”  แม่บ้านเปิดประตูให้หญิงสาว

“ขอบคุณนะคะ”  เธอยกมือไหว้อย่างมีมารยาทอีกครั้ง  ก่อนจะก้าวเข้าไปภายในห้อง

ภาพแรกที่มาลีรัตน์เห็นคือผู้ชายหนุ่มรูปหล่อที่กำลังนั่งเล่นกับลูกสาวตัวเล็กอยู่ตรงพื้นห้องพร้อมด้วยตุ๊กตาหลากหลายแบบ  ทำให้เธออดยิ้มตามไม่ได้  นึกอิจฉาแม่เด็กอยู่ไม่น้อยที่มีสามีอบอุ่นแบบนี้

“สวัสดีค่ะ  คุณคงจะเป็นคุณธนาใช่รึเปล่าคะ”  เธอยกมือไหว้เจ้าของบ้านด้วยท่าทีเรียบร้อยพร้อมกับแววตาอ่อนโยนที่ทอดมองไปยังเด็กหญิงตัวน้อย  ทำให้เขาเกิดความประทับใจแรกต่อหญิงสาวหน้าตาน่ารัก  อ่อนหวาน  ผิวขาวอมชมพู  ผมสีดำขลับยาวเคลียไหล่  รูปร่างผอมบางในชุดเดรสสีขาวแขนยาวกระโปรงยาวกรุมข้อเท้าได้อยู่ไม่น้อย  แต่สิ่งที่กังสดาลบอกได้อย่างไม่มีผิดเพี้ยนก็คือ  เธอคนนี้เหมาะสมกับฉายาแม่ชีเสียจริงๆ

“ใช่ครับ  เชิญนั่งที่เก้าอี้ก่อนนะครับ  เดี๋ยวผมจะให้แม่บ้านพาหนูฟ้าใสไปเล่นข้างนอกก่อน”

“ไม่เป็นไรค่ะ  ให้มาอุ้มแกไว้ก็ได้ค่ะ  คุณจะได้ทดลองงานมาไปในตัวเลยว่าสามารถเข้ากับลูกสาวของคุณได้รึเปล่า”  ข้อเสนอของเธอทำให้เขาพอใจมากทีเดียว

“ก็ดีครับ  ฟ้าใสจ๋า...”  เขาอุ้มบุตรสาวตัวน้อยขึ้นมาแล้วพาเดินไปหาว่าที่พี่เลี้ยงคนใหม่ที่ดูจะผ่านแบบทดสอบตั้งแต่ยังไม่เริ่มสัมภาษณ์

“จ๋า...”  เด็กหญิงตอบรับด้วยเสียงใสและรอยยิ้มหวาน

“ให้พี่คนสวยลองอุ้มฟ้าใสดูนะครับ  ถ้าฟ้าใสชอบก็บอกป๊ะป๋านะ  ป๊ะป๋าจะได้บอกให้พี่เค้าอุ้มฟ้าใสตลอดเลย”   แล้วเขาก็ส่งเด็กน้อยไปให้มาลีรัตน์ซึ่งดูเหมือนสองสาวจะเข้ากันได้เป็นอย่างดี

“ฉวย...ฉวย...คิก...คิก...”   เด็กหญิงหัวเราะชอบใจที่มีพี่สาวคนสวยมาอุ้ม  แถมเธอยังจับปลายผมมาลีรัตน์เล่นอย่างสนุกสนานอีกด้วย  จนคนเป็นพ่อต้องรีบขยับเข้าไปห้าม

“ฟ้าใสไม่เอาไม่ดึงผมพี่เค้าสิลูก...เอ่อ...ขอโทษนะครับ”  ให้ตายเถอะนี่เขากำลังประหม่าเวลาอยู่ต่อหน้าผู้หญิงงั้นเหรอ  ไม่น่าเป็นไปได้น่า  แต่ทำไม...เวลาที่ได้มองเธอใกล้ๆ แบบนี้หัวใจเขาถึงได้เต้นแรงนักล่ะ  แล้วไอ้กลิ่นน้ำหอมที่เหมือนกลิ่นแป้งเด็กนี่อีก  ทำไมมันหอมละมุนขนาดนี้นะ

“ไม่เป็นไรค่ะ  เด็กๆ ก็ชอบเล่นแบบนี้แหละ  ฟ้าใสจ๋า  พี่ชื่อพี่มานะคะ  เดี๋ยวพี่มาจะช่วยถักเปียให้ฟ้าใสดีรึเปล่าเอ่ย  ฟ้าใสชอบถักเปียมั้ยคะ”

“ถะ...เป...ชอบๆ...”  เด็กหญิงตบมือแปะๆ  อย่างชอบใจ

“งั้นฟ้าใสนั่งบนตักพี่มานะคะ  ขออนุญาตนั่งตรงนี้นะคะ”  มาลีรัตน์หันไปมองที่โซฟาข้างกับจุดที่เธอยืนอยู่

“ได้ครับ  เชิญตามสบายเลย”  เขาช่วยรับซองเอกสารที่เธอถือมาและกระเป๋าสะพายใบหนึ่งจากมือเธอไว้  แล้ววางบนโต๊ะก่อนจะมองเธอกับบุตรสาวนั่งถักเปียให้กันอย่างอารมณ์ดี

ภาพของหญิงสาวหน้าสวยที่ไร้ซึ่งเครื่องสำอางใดๆ บนใบหน้ากำลังตั้งอกตั้งใจถักเปียให้เด็กหญิงที่อยู่บนตัก  ทำให้คนเป็นพ่อมีความสุขอย่างประหลาด  เขาเคยคิดอยู่เหมือนกันว่าหากเขามีภรรยาและลูกสาวเป็นของตัวเอง  ทุกอย่างก็คงจะเป็นแบบนี้  เอ๊ะ...แต่เธอคือพี่เลี้ยงเด็กนี่หว่า  ไม่ใช่ภรรยาของเขาเสียหน่อย  นี่เขาจะฟุ้งซ่านมากเกินไปรึเปล่านะ

“เสร็จแล้วค่ะ  ฟ้าใสน่ารักที่สุดเลย  คุณว่าสวยมั้ยคะ”  เธอเงยหน้าไปมองสบตากับเขา

“สวยครับ”  เขาตอบรับโดยไม่ได้มองบุตรสาวแม้แต่นิดเดียว

“ดีจังเลยค่ะ  ถ้ายังไงเรามาเริ่มสัมภาษณ์งานกันเลยดีมั้ยคะ  เผื่อคุณมีนัดสัมภาษณ์คนอื่นจะได้ไม่เสียเวลา”  เธอบอกโดยไม่ได้สังเกตเลยสักนิดว่าสายตาที่เขามองเธอในตอนนี้มันต่างจากตอนแรกขนาดไหน

“อ๋อ  ครับ  ดีครับ  งั้นเดี๋ยวให้ฟ้าใสออกไปเล่นข้างนอกก่อนดีกว่า  ผมไม่อยากให้เธอห่วงเล่นกับคุณจนคุยกันไม่รู้เรื่อง”  เขาบอกโดยไม่ได้รอคำตอบของเธอ  กลับเดินออกไปเปิดประตูและเรียกแม่บ้านแถวนั้นให้มาอุ้มหนูฟ้าใสออกไปซึ่งดูเหมือนเด็กหญิงตัวน้อยจะงอแงอยู่บ้างเพราะกำลังติดพี่เลี้ยงคนใหม่  แต่เธอก็เชื่อฟังบิดามากกว่าใครจึงไม่โวยวายมากนัก

“เอาล่ะ  ตอนนี้ก็มาคุยเรื่องของเรา  เอ่อ...ผมหมายถึงเรื่องงานของเราดีกว่านะครับ”  ตั้งสติหน่อยไอ้ธนา  เจอสาวหน้าใสไม่กี่นาทีอย่าเพิ่งประหม่านักสิวะ  เขาบอกตัวเองอยู่ในใจ

“ได้ค่ะ  ให้มานั่งตรงไหนดีคะ”  เธอถามเพราะตอนนี้ลุกขึ้นมายืนอีกครั้ง

“นั่งที่โซฟาเหมือนเดิมก็ได้ครับ”  เขาหันไปคว้าเอกสารและกระเป๋ามาคืนให้กับเธอ  เธอจึงรับไว้และเปิดซองยื่นเอกสารสมัครงานให้กับเขา

“ต้องกรอกใบสมัครก่อนรึเปล่าคะ  มาจะได้จัดการให้เรียบร้อยก่อนสัมภาษณ์งาน”

“ครับ  กรอกหน่อยก็ดี”  เขาลุกไปหยิบใบสมัครของสำนักงานนักสืบมาให้  ซึ่งเธอก็ไม่ได้ติดใจอะไรเพราะกังสดาลบอกเมื่อวานแล้วว่าเขาทำธุรกิจอะไร

“ขอบคุณค่ะ  ถ้าอย่างนั้นรอสักครู่นะคะ”  เธอก้มหน้าลงกรอกเอกสารอย่างตั้งใจด้วยท่าทีเรียบร้อยและไม่ได้มีทีท่าว่าอยากจะทอดสะพานให้กับเขาเหมือนสาวๆ ที่มาสมัครงานคนก่อนเลยแม้แต่น้อย  ทำให้เขารู้สึกต่างออกไป  เหมือนเธอไม่สนใจเขายังไงไม่รู้

เขานั่งมองเธอกรอกเอกสารไปเรื่อยๆ  พอมาถึงช่องสถานะภาพ  พอเห็นเธอกรอกช่อง ‘โสด’  เขาก็อดยิ้มตามไม่ได้ ทั้งที่เธออาจจะโกหกอยู่แต่เขาก็เลือกจะเชื่ออย่างไม่มีข้อสงสัย  จนเมื่อเธอกรอกเอกสารเรียบร้อยและยื่นหลักฐานประกอบการสมัครให้  เขาจึงเหมือนหลุดจากภวังค์

“เรียบร้อยค่ะ”  เธอส่งยิ้มให้เล็กน้อย

“ครับ  งั้นเรามาเริ่มสัมภาษณ์งานกันเลยดีกว่า  คุณต้องการเงินเดือนเท่าไหร่ครับ”

“คะ?  คือเรา...ไม่ต้องถามอย่างอื่นก่อนเหรอคะ”  เธอมองเขาด้วยความสงสัย

“ไม่ต้องหรอกครับ  เพราะผมตกลงรับคุณเข้าทำงานแล้ว”

“จริงเหรอคะ  ทำไม...”

“ถ้าลูกสาวผมชอบใครผมก็ชอบคนนั้นด้วยน่ะครับ  หมายถึง...คุณเหมาะจะเป็นพี่เลี้ยงของหนูฟ้าใสครับ  แล้วตกลงว่าคุณต้องการเงินเดือนเท่าไหร่ครับ”

“เอ่อ...เรื่องนั้น...แล้วแต่คุณจะเห็นสมควรดีกว่าค่ะ  มาไม่กล้าเรียกร้อง”  เธอยังคงงุนงงไม่หายต่างหาก

“ถ้าอย่างนั้นสามเดือนแรกผมจะจ่ายให้คุณเดือนละหนึ่งหมื่นห้าหันบาทก่อน  และถ้าคุณผ่านทดลองงานผมจะจ่ายให้คุณเดือนละสองหมื่นห้าละกันนะครับ”

“ทดลองงานหมื่นห้าผ่านงานสองหมื่นห้าเลยเหรอคะ  คือมัน...”  นี่งานพี่เลี้ยงเด็กเค้าได้เงินเดือนกันเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย  เยอะกว่างานบริษัทที่เธอเคยทำมาซะอีก

“ทำไมเหรอครับ  มันน้อยไปหรือยังไง”

“ไม่ค่ะ  ไม่ใช่นะคะ  มาแค่คิดว่ามันมากเกินด้วยซ้ำค่ะ  คือถ้าคุณเห็นว่ามาเป็นเพื่อนของกั้งเลยอยากจะจ้างแพง  คุณก็อย่าคิดแบบนั้นเลยนะคะ  เอาเท่าที่เหมาะสมจะดีกว่าค่ะ  มาไม่คิดว่างานพี่เลี้ยงเด็กจะหนักหนาอะไรขนาดนั้นอีกอย่างหนูฟ้าใสแกก็ดูไม่ดื้อเลยด้วยท่าทางจะเลี้ยงง่ายนะคะ”  เธอรีบบอกเขา  ยิ่งทำให้เขารู้สึกดีที่เธอไม่ฉวยโอกาสนี้เอาไว้

“ไม่มากไปหรอกครับ  เพราะว่า...ผมจะให้คุณมาค้างที่นี่  อยู่กับลูกสาวของผมยี่สิบสี่ชั่วโมงเพื่อความสะดวกน่ะครับ  คุณโอเครึเปล่าล่ะ”

“มาค้าง...ที่นี่เลยเหรอคะ”

“ทำไมเหรอครับ  หรือว่าคุณมา...มีใครรออยู่ที่บ้าน”

“ไม่มีหรอกค่ะ  มาอยู่บ้านคนเดียว  พ่อแม่อยู่ต่างจังหวัดกันหมด  มาเป็นลูกชาวสวนค่ะ  พ่อกับแม่ทำสวนผลไม้อยู่ที่จันทบุรี”





++++++++++++แบบนี้เค้าเรียกว่ารักแรกพบรึเปล่าน้าาาาาาา++++++++++


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha