37. Bad Doctor ลุ้นรักคุณหมอร้าย ภาคต่อ อิศรา (จบบริบูรณ์)

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 5 : ตอนที่ 1.3


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“เอ่อ...คือ...มาขอโทษนะคะ  ถ้าทำอะไรให้พี่ธนาไม่พอใจ” เธอหันไปคุยกับเขาในที่สุด  เพราะการทำให้เจ้านายไม่พอใจตั้งแต่วันแรกคงไม่เป็นผลดีต่อการทำงานของเธอเท่าใดนัก

“พี่ไม่ได้ไม่พอใจอะไรนี่ครับ”  คนเจ้าเล่ห์แอบยิ้มในใจเมื่อแผนการวางหน้านิ่งเริ่มได้ผล

“แต่...มาคิดว่า...ไม่น่าใช่นะคะ”

“อย่าคิดมากเลยครับ  พี่ก็เป็นแบบนี้ล่ะ  อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ไม่มีอะไรหรอก” 

“อ๋อ...พี่ธนาคงเข้าสู่วัยทองเหมือนแม่ของมาใช่มั้ยคะ  มิน่าล่ะ  มาก็คิดอยู่ว่าพี่จะโกรธมาเรื่องอะไร”  เธอค่อยคลายยิ้มออกมาได้  แต่คนฟังถึงกับทำหน้าไม่ถูก

“พี่เพิ่งอายุสามสิบสามเองครับ  ยังไม่ได้เข้าสู่วัยทองหรอก  นี่พี่...ดูแก่ขนาดนั้นเลยรึไงกัน”  หมดกัน  ความมั่นใจในเสน่ห์อันเหลือล้นของคุณหมอหนุ่ม 

“เปล่านะคะ  มาไม่ได้คิดว่าพี่ธนาแก่  คือมา...มาขอโทษอีกครั้งค่ะ  มาพูดไม่ค่อยเก่ง  อาจจะสื่อสารอะไรผิดพลาดไปอย่าถือสามาเลยนะคะ”  เมื่อเห็นสีหน้าตกใจของเขา  ก็ทำให้เธอรู้ตัวว่าทำผิดพลาดอีกแล้ว  หวังว่าเขาคงจะไม่เปลี่ยนใจไล่เธอออกตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มงานหรอกนะ

“เฮ้อ...โอเคครับ  พี่ก็ไม่ได้จะถือสาอะไรหนูมาลี...เอ่อ...น้องมาหรอกนะ” 

“ถ้า...พี่ธนาอยากเรียกมาว่าหนูมาลีก็ตามใจค่ะ  มาจะไม่ห้ามอีกแล้ว”  เธอบอกเขาในที่สุด  เพราะดูเหมือนเขาจะพอใจและอารมณ์ดีมากกว่าหากได้เรียกเธอแบบนี้

“จริงเหรอครับ  พี่เรียกหนูมาลีได้จริงๆ นะ”  เขาดีใจจนยิ้มไปทั้งดวงหน้ายิ่งทำให้เธอมั่นใจว่าคิดไม่ผิด

“ค่ะ  พี่ธนาจะเรียกมาว่าอะไรก็ตามใจค่ะ  มาอนุญาต”

*‘เรียกที่รักเลยได้รึเปล่า’*  คนเจ้าเล่ห์แอบคิดในใจ

“ขอบคุณครับ  แล้วนี่หนูมาลีทานมื้อเช้ารึยัง  พี่ยังไม่ได้ทานเลย  เดี๋ยวทานเป็นเพื่อนพี่ก่อนนะ  แล้วค่อยเริ่มงาน”

“เอ่อ...ค่ะ”  อยากจะบอกว่าเธอต้มโจ๊กทานไปแล้วเพราะคิดว่าไม่อยากเป็นภาระให้คนที่บ้านนั้นจัดหาให้  แต่เมื่อเขาถามเหมือนไม่ได้ต้องการคำตอบจริงจังนัก  เธอจึงไม่อยากปฏิเสธให้เขาต้องเสียหน้าอีก

“หนูมาลีไม่ต้องเกร็งหรอกนะครับ  อยู่กับพี่ก็ทำตัวสบายๆ คิดซะว่าพี่เป็น...พี่ชายคนนึงก็ได้”  คนที่ไม่อยากเป็นพี่ชายใครแต่ก็ไม่อยากให้เธออึดอัดใจที่ต้องอยู่ใกล้กันรีบบอก

“ขอบคุณนะคะที่ให้เกียรติมา  ว่าแต่...ที่บ้านพี่ธนามีใครอยู่บ้างเหรอคะ  เมื่อวานที่ไปก็เจอแต่พี่กับหนูฟ้าใสสองคน  ยังไม่ได้ทำความรู้จักกับภรรยาของพี่เลย” 

“ภรรยาเหรอครับ   คือว่าพี่ไม่มี...”

กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง...

ยังไม่ทันที่เขาจะได้บอกเรื่องที่เธอถาม  ก็มีสายเรียกเข้ามาในโทรศัพท์ของเธอเสียก่อน 

“ขอโทษนะคะ  ขอรับสายสักครู่ค่ะ”  เธอหันไปบอกเขาก่อนจะกดรับสายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม  เหมือนดีใจที่ปลายสายโทรมาอย่างนั้น

(“ว่าไงจ๊ะที่รัก  โทรหามาเวลานี้อย่าบอกนะว่าเพิ่งตื่นเลยคิดถึง”) 

แค่ได้ยินเธอเรียกปลายสายว่า ‘ที่รัก’  หัวใจของอดีตหมอหนุ่มก็แทบหลุดลอยไปในทันที  นี่เธอ...มีแฟนแล้วอย่างนั้นเหรอ  มิน่าล่ะ  ถึงพยายามทำตัวเหินห่างกับเขานัก  โธ่  ชีวิตของไอ้ธนา  นี่ต้องมาอกหักตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มจีบเลยเหรอวะ

มาลีรัตน์คุยโทรศัพท์ต่ออีกไม่นานก็กดวางสายโดยที่คนขับรถไม่มีแก่ใจจะแอบฟังเธออีก  ตอนนี้เขาใจลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

“พี่ธนา  ระวังค่ะ!” 

เอี๊ยด!!!

เสียงของเธอทำให้เขาได้สติ  ก่อนที่เขาจะเหยียบเบรคได้ทันก่อนจะชนเข้ากับรถจักรยานยนต์คนหนึ่งที่วิ่งออกมาจากซอยข้างๆ

“หนูมาลีเป็นอะไรรึเปล่าครับ”  เขารีบหันไปถามเธอด้วยความตกใจ  ส่วนคู่กรณีก็ขับรถออกไปแล้ว  เพราะยังไม่เกิดอุบัติเหตุใดๆ  และตอนนี้รถของเขาก็จอดนิ่งอยู่ข้างทาง  ดีที่ยังไม่ออกถนนเส้นหลักไม่อย่างนั้นเขาเบรคไม่ทันเป็นแน่

“มาไม่เป็นอะไรค่ะ  พี่ธนาไม่สบายรึเปล่าคะ  ทำไมดูเหม่อๆ”  เธอถามเขาบ้างหลังจากที่ตั้งสติได้เช่นกัน

“เปล่าครับ  พี่แค่...คิดอะไรเพลินไปหน่อยน่ะ  ขอบคุณนะครับที่รีบตะโกนบอกพี่  ไม่อย่างนั้นพี่คงชนมอเตอร์ไซค์คันนั้นไปแล้วแน่เลย”  เขาบอกอย่างสำนึกผิด

“ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ  มาก็มัวแต่คุยกับเพื่อนไม่ได้ช่วยมองทางให้พี่ต้องขอโทษด้วยเหมือนกันค่ะ”

“คุยกับ...เพื่อน...เหรอครับ  พี่นึกว่าหนูมาลีคุยกับ...แฟนซะอีก”  หัวใจที่เหี่ยวเฉา เหมือนจะฟูฟ่องขึ้นมาอีกครั้ง  แต่ก็ยังไม่กล้าคาดหวังอะไรเพราะคิดว่าเธออาจจะโกหกเขาก็ได้

“มายังไม่มีแฟนหรอกค่ะ  อ๋อ  สงสัยพี่ธนาเข้าใจผิดเพราะเพื่อนชื่อที่รักมั้งคะ”  เธอยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน

“เพื่อนชื่อที่รักเหรอครับ”  คราวนี้เขายิ้มขึ้นมาได้อีกครั้ง

“ใช่ค่ะ  ยัยกั้งก็รู้จัก  เพื่อนรุ่นเดียวกับยัยกั้งนั่นแหละค่ะ  เธอชื่อที่รัก  ตอนมาอยู่บ้านแล้วรับสายเพื่อนคนนี้  พ่อกับแม่ก็ตกใจอยู่เหมือนกัน  ถ้าพี่ธนากลัวว่ามามีแฟนแล้วจะทำให้เสียงานก็ไม่ต้องห่วงนะคะ  มาไม่ได้คบหาใครและจะทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีที่สุดแน่นอนค่ะ”  เธอให้คำมั่น  และมันก็ทำให้เขายิ้มกว้างกว่าเดิม

“แหม..พี่ก็...ไม่ได้คิดเรื่องนั้นซะหน่อยนี่ครับ”  เขาแก้ตัวและรีบขับรถกลับบ้านที่อยู่ไม่ไกลด้วยความระมัดระวังมากขึ้น  อย่างน้อยตอนนี้เขาก็มีกำลังใจจะจีบเธอแล้ว  แม้จะไม่รู้ว่าเธอจะมีให้เขาหรือไม่ก็ตาม

คฤหาสน์ของธนากร

“พี่...โค...สวย...มาแย้ว...”  เด็กหญิงตัวน้อยรีบวิ่งเตาะแตะเข้าไปหาพี่เลี้ยงคนใหม่จนเกือบหกล้ม  ดีที่แม่บ้านที่อยู่ข้างๆ รับตัวเอาไว้ทัน

“หนูฟ้าใส  เดินระวังหน่อยสิลูก  ค่อยๆ เดินนะคะคนเก่ง  พี่คนสวยจะมาอยู่กับเราที่นี่แล้ว  หนูจะได้อยู่กับพี่คนสวยทั้งวันเลยดีรึเปล่าคะ”  ผู้เป็นพ่อเข้าไปอุ้มบุตรสาวตัวกลมขึ้นมาแล้วพาเดินไปหาพี่เลี้ยงคนใหม่

“จ้า...อุ้มๆ”  เด็กน้อยยื่นมือไปหาพี่เลี้ยงของตัวเอง  มาลีรัตน์จึงขยับตัวเข้ามาใกล้แล้วรับเธอไปอุ้มเอาไว้เสียเอง

“เด็กดี  เดี๋ยวพี่มาถักเปียให้หนูฟ้าใสดีมั้ยคะ  วันนี้จะผูกโบว์สีอะไรดีน้า...”  คนช่างเอาใจเด็กรีบบอก  โดยมีสายตาของพ่อเด็กคอยมองอยู่ตลอด

“ถะ..เป...ชมพู...”  เด็กหญิงตอบพร้อมกับตบมือหัวเราะชอบใจ

“สีชมพูนะคะ  ได้เลย  เดี๋ยวพี่มาจะแปลงร่างให้เจ้าหญิงตัวน้อยเองนะคะ”  แล้วเธอก็พาเด็กหญิงตัวน้อยไปนั่งที่โซฟาแล้วเริ่มถักเปียอย่างคล่องแคล่ว 

“เดี๋ยวให้คนเอากระเป๋าของคุณมาไปเก็บที่ห้องข้างๆ ห้องหนูฟ้าใสเลยนะครับ  แล้วก็เตรียมอาหารเช้าไว้ด้วย  อ้อ...พ่อกับแม่ผมอยู่บ้านรึเปล่าครับจะได้พาคุณมาไปทำความรู้จักท่านก่อน”  เขาหันไปคุยกับแม่บ้านคนหนึ่ง

“คุณท่านทั้งสองเพิ่งเดินทางไปอยุธยาก่อนหน้าที่คุณธนาจะกลับเข้ามาครู่เดียวเองค่ะ  เห็นว่าคุณย่าของคุณธนาไม่สบาย  อาจจะอยู่ค้างที่นู่นหลายวัน  ฝากให้คุณธนากับคุณมาดูแลหนูฟ้าใสแทนด้วยค่ะ”

“อ้าว  อย่างนั้นเหรอครับ  ไม่เป็นไรครับขอบคุณมาก  ไปจัดการเรื่องอื่นที่ผมบอกก็แล้วกัน”

“ได้ค่ะ”  แม่บ้านคนเดิมพาสาวใช้อีกสองคนไปช่วยกันขนกระเป๋าเสื้อผ้าของมาลีรัตน์ขึ้นไปไว้ที่ห้องนอนชั้นบนตามคำสั่ง  ก่อนจะลงมาจัดเตรียมโต๊ะอาหารเป็นลำดับต่อไป





+++++++++แหมๆๆๆๆ  พี่ธนาเกือบอกหักแล้วมั้ยล่ะ  อิอิ+++++++++++++


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha