37. Bad Doctor ลุ้นรักคุณหมอร้าย ภาคต่อ อิศรา (จบบริบูรณ์)

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 7 : ตอนที่ 1.5


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“เจ็บหน่อยนะ”

เขาบอกขณะที่กำลังทำแผลให้กับเธอ  แม้จะพยายามเบามือแล้ว  แต่ฤทธิ์ของแอลกอฮอลล์ฆ่าเชื้อก็ทำให้เธอแสบจนใบหน้างามเหยเก  มือบางบีบกันแน่น  ริมฝีปากอิ่มปิดสนิทพยายามจะไม่ร้องออกมาเพราะกลัวเขาจะเป็นห่วงมากกว่านี้

“ค่ะ”  เธอพยักหน้ารับ  แต่เขาก็รู้ดีว่าเธอต้องเจ็บอยู่ไม่น้อย

“เดี๋ยวพี่จะพาไปเย็บแผลที่คลินิกแถวนี้ก่อนนะครับ  คลินิกเพื่อนพี่เองแหละ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ  แผลแค่นี้เอง  มา...ทนได้ค่ะ”

“ทนได้แต่ทำไมต้องทน  อีกอย่างก็ไม่ใช่แผลแค่นี้ซักหน่อย  แผลของหนูมาลีลึกพอสมควรเลยนะ  ตอนนี้พี่แค่ล้างแผลและฆ่าเชื้อให้ก่อนเท่านั้นเอง  แต่แผลมันเปิดต้องได้รับการเย็บให้เรียบร้อย  อย่าดื้อสิครับ”

“พี่ธนาพูดเหมือนเป็นหมอเลยนะคะ”  เธอเอ่ยถาม

“อ้าว  นี่พี่คงยังไม่ได้บอกหนูมาลีสินะ  ว่าแต่ก่อนพี่ก็เป็นหมอจริงๆ นั่นแหละครับ  แต่ตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นนักสืบแทนแล้ว”  เขาบอกด้วยสีหน้าที่ผ่อนคลายขึ้นระหว่างที่เก็บอุปกรณ์ทำแผลต่างๆ ลงกล่องไว้เหมือนเดิม

“จริงเหรอคะ  แล้วทำไมไม่เป็นหมอต่อไปล่ะคะ  อาชีพนักสืบกับหมอไม่เห็นจะเกี่ยวข้องกันเลย” 

“เรื่องมันยาวน่ะครับ  เอาไว้พี่จะเล่าให้ฟังละกันนะ”

“ก็ได้ค่ะ  แต่...ต้องไปเย็บแผลจริงๆ เหรอคะ  มา...กลัวเข็ม”  เธอยิ้มเจื่อนใบหน้างามที่ซีดเผือดนั้นบ่งบอกว่าเธอกลัวจริงๆ

“ไม่ต้องกลัวหรอกครับ  แผลนี้น่าจะเย็บแค่...สองสามเข็มเท่านั้นแหละ”

“สองสามเข็ม!  เอ่อ...มา...ไม่ไปนะคะ  มากลัวจริงๆ”  เธอเผลอตัวจับมือเขาแล้ววิงวอนด้วยสายตาจนเขาแทบละลายอยู่แล้ว

“หนูมาลีครับ  ไม่ต้องกลัวเจ็บหรอกนะ  ก่อนเย็บแผลหมอเค้าก็จะฉีดยาชาให้อยู่แล้ว  พอยาออกฤทธิ์หนูมาลีก็จะไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย”

“แน่นะคะ”  เธอถามเสียงสั่น

“แน่สิครับ  เชื่อพี่ธนานะ  ถ้ากลัวก็...จับมือพี่ไว้แบบนี้ก็ได้”  เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน  ทำให้เธอรู้สึกตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่  มือเล็กจึงรีบปล่อยมือหนาในทันที

“เอ่อ...มาขอโทษค่ะ  มา...ไม่ได้ตั้งใจ...”

“แต่พี่เต็มใจครับ  หมายถึง...เต็มใจที่จะทำให้หนูมาลีหายกลัวน่ะ  อย่ามัวแต่คุยกันอยู่เลยนะ  รีบไปที่คลินิกดีกว่า  จะได้กลับมาพักผ่อน”

“มานี่แย่จังเลยนะคะ  ยังไม่ทันได้ทำงานเลยก็ต้องมาเป็นภาระให้พี่ธนาซะแล้ว  เอาเป็นว่ามาจะไม่รับเงินเดือนเดือนนี้ละกันนะคะ  รอมาหายดีแล้วมาถึงค่อยรับ  แต่มาก็จะช่วยดูแลหนูฟ้าใสเท่าที่มาจะพอทำได้ค่ะ”

“อย่าห่วงเรื่องหนูฟ้าใสเลยครับ  บ้านนี้มีคนดูแลแกเยอะแยะแล้ว  แค่หนูมาลีนั่งยิ้มสวยๆ แล้วเล่นตุ๊กตาเป็นเพื่อนแกแค่นั้นแกก็มีความสุขแล้วล่ะ”

“โธ่  แต่มาเป็นพี่เลี้ยงเด็กนะคะ  ไม่ได้มาเล่นเป็นเพื่อนเล่นเด็กซะหน่อย  อีกอย่างค่าจ้างที่พี่ธนาให้ก็เยอะด้วย  มาไม่อยากบกพร่องต่อหน้าที่”  เธอบอกอย่างคนที่ไม่สบายใจนัก  ยิ่งทำให้เขารู้สึกประทับใจในตัวของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

“อย่าคิดมากเลยครับ  หนูมาลีบาดเจ็บก็เพราะเข้ามาดูแลลูกของพี่  แค่นี้พี่ก็ดีใจแล้วล่ะ  แต่ถ้าหนูมาลีจะให้พี่คิดเงินเดือนหลังจากวันที่พร้อมทำงานจริงๆ ก็ตามใจครับ  มาเถอะเดี๋ยวพี่พาไปหาหมอก่อน”  เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนทำท่าเหมือนจะอุ้มเธออีกครั้ง  เธอจึงรีบท้วง

“มา...เดินเองได้ค่ะ  พี่ธนาไม่ต้องอุ้มหรอกนะคะ”  แค่ตอนที่เขาอุ้มเธอมาเมื่อครู่  เธอก็เขินจะแย่อยู่แล้ว  ขืนให้เขาอุ้มอีกเธอคง...

“ว๊าย!  พี่ธนา...ปล่อยมาลงนะคะ”  เธอร้องเสียงหลงเมื่อคนเอาแต่ใจไม่ยอมรับฟังอะไรทั้งนั้นกลับโอบอุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาวแถมยังยิ้มแปลกๆ กับเธออีกต่างหาก

“บอกแล้วไงครับว่าอย่าดื้อ  ไม่งั้นหมอจะ...จับฉีดยา...หลายๆ เข็มเลยนะ”  เขาบอกแค่นั้นแล้วก็พาเธอมุ่งหน้าไปยังรถเก๋งยุโรปคันหรูไม่ใช่รถกระบะคันเดิม  ก่อนจะพาเธอไปยังคลินิกแถวบ้านที่ใกล้ที่สุดโดยไม่สนใจเลยว่าเธอจะอายเขามากแค่ไหน  ที่ถูกเขาแตะเนื้อต้องตัวอยู่ตลอดเวลาแบบนี้  ทั้งที่พวกเขาเพิ่งรู้จักกันแค่สองวันเท่านั้น

คลินิกแห่งหนึ่ง

“เรียบร้อยแล้วนะครับ  หลังจากนี้ก็ต้องระวังอย่าให้แผลโดนน้ำ  แล้วก็...”

“ไม่ต้องพูดมากน่า  ฉันรู้หรอกว่าต้องทำยังไง  เสร็จแล้วใช่มั้ยจะได้พาเธอกลับบ้าน”  อดีตหมอมองเพื่อนที่เป็นเจ้าของคลินิกอย่างไม่ค่อยพอใจนัก  ดูเหมือนเขาจะคิดผิดไปถนัดที่พาเธอมาที่นี่  เพราะสายตาที่เจ้าของคลินิกมองเธอไม่ต่างจากที่เขามองเลยสักนิด

“แค่นี้ทำมาหวงนะครับไอ้หมอธนา  เสร็จแล้วออกไปรับยาด้วยล่ะ  ว่าแต่...คนนี้เหรอแม่ของหนูฟ้าใสน่ะ”  คุณหมอวัยเดียวกันแอบยิ้มขันพร้อมกับหันไปมองหน้าคนไข้ที่ทำหน้างง

“เอ่อ...ไม่ใช่นะคะ  มาเป็น...”  เธอกำลังจะบอกความจริง  แต่ก็โดนใครบางคนแทรกขึ้นมาก่อน

“เออ  รู้แล้วก็อย่ามายุ่งกับคนมีเจ้าของแล้วมันบาปเข้าใจรึเปล่า  ไปกันเถอะหนูมาลี  เดี๋ยวพี่พาไปรอที่รถนะครับพี่จะรอรับยาก่อน”  ธนากรรีบอุ้มเธอขึ้นมาอีกครั้ง  โดยไม่สนใจรถเข็นที่จอดอยู่ข้างเตียงเลยสักนิด  เล่นเอาคุณหมอเจ้าของคลินิกอดขำคนขี้หวงไม่ได้

ธนากรกลับเข้ามาในรถอีกครั้งพร้อมถุงยา  แล้วจึงรีบพาเธอกลับบ้านแต่ระหว่างทางมาลีรัตน์ก็เอาแต่เงียบจนเขานึกเอะใจจนต้องหันไปมอง

“มีอะไรรึเปล่าครับ”

“ทำไมพี่ธนาถึงบอกคุณหมอไปแบบนั้นล่ะคะ”  เธอเอ่ยถามเขาน้ำเสียงเง้างอน

“แบบนั้นน่ะแบบไหนครับ”  ก็รู้หรอกว่าเธอหมายถึงอะไร  แต่เขายังทำหน้ามึน

“ก็ที่...ช่างเถอะค่ะ  ขอบคุณนะคะที่พามา  ค่ารักษาเท่าไหร่คะเดี๋ยวมาคืนเงินให้ค่ะ”  เธอไม่อยากรู้สึกขุ่นเคืองใจกับผู้มีพระคุณไปมากกว่านี้เลยเลือกที่จะไม่พูดถึงมันอีก

“ไม่ต้องคืนพี่หรอกครับ  หนูมาลีก็ถือว่าเป็นคนของพี่...หมายถึง...เป็นพนักงานของพี่น่ะ  พี่ก็ต้องดูแลเป็นธรรมดา” 

“แต่มายังไม่ได้ทำงานอะไรให้พี่เลยนะคะ  มาเกรงใจ  มาวันแรกก็...”

“พี่บอกแล้วไงครับว่าอย่าคิดมาก  เจ็บแผลอยู่รึเปล่า”  เขาเอื้อมมือหนามากุมมือเล็กเอาไว้ด้วยความตั้งใจและไม่ยอมให้เธอได้ดึงมือออกดังเช่นก่อนหน้านี้  จึงได้เห็นว่าแก้มนวลแดงเรื่อขึ้นมาดูน่ารักน่าทะนุถนอมเหลือเกิน

“มะ...ไม่เจ็บค่ะ”

“ยาชายังออกฤทธิ์อยู่น่ะ  แต่อีกไม่กี่ชั่วโมงหนูมาลีอาจจะรู้สึกเจ็บขึ้น  ไม่ต้องห่วงหนูฟ้าใสหรอกนะครับ  ดูแลตัวเองให้หายดีก่อนแล้วค่อยดูแลลูกของเรา...เอ่อ...พี่พูดผิดไปหน่อย  ลูกของพี่น่ะ”  คนตัวโตยิ้มเขินก่อนจะปล่อยมือจากมือเล็กแล้วขับรถต่อไปอย่างอารมณ์ดี






+++++++++++แหมๆๆๆ  พี่ธนาก็ขี้หึงไม่เบาะเลยนะคะ  อิอิ+++++++++++++


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha