37. Bad Doctor ลุ้นรักคุณหมอร้าย ภาคต่อ อิศรา (จบบริบูรณ์)

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 8 : ตอนที่ 1.6


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ยาชายังออกฤทธิ์อยู่น่ะ  แต่อีกไม่กี่ชั่วโมงหนูมาลีอาจจะรู้สึกเจ็บขึ้น  ไม่ต้องห่วงหนูฟ้าใสหรอกนะครับ  ดูแลตัวเองให้หายดีก่อนแล้วค่อยดูแลลูกของเรา...เอ่อ...พี่พูดผิดไปหน่อย  ลูกของพี่น่ะ”  คนตัวโตยิ้มเขินก่อนจะปล่อยมือจากมือเล็กแล้วขับรถต่อไปอย่างอารมณ์ดี

“จริงสิคะ  เอ่อ...แล้วแม่ของหนูฟ้าใสเค้า...ไปไหนเหรอคะ  ทำไมถึงได้ปล่อยให้ลูกอยู่กับพ่อตามลำพังแบบนี้ล่ะคะ”

“แม่หนูฟ้าใสเค้าตายไปตั้งแต่หนูฟ้าใสคลอดใหม่ๆ แล้วครับ”  เขาบอกเสียงเศร้า

“โธ่  หนูฟ้าใส  มา...เสียใจด้วยนะคะ  พี่คงรักภรรยาของพี่มากเลย”

“นี่...หนูมาลีอย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะครับ  พี่ยังไม่มีเมีย”

“อ้าว...แต่หนูฟ้าใส...”  มาลีรัตน์งงไปหมด  เขามีลูกแต่ไม่มีเมีย  ตกลงมันยังไงกันแน่นะ

“เกือบสองปีที่แล้วพี่ยังทำงานเป็นหมออยู่ภาคใต้ครับ  วันนั้นพี่กำลังจะขับรถกลับคอนโดหลังจากหมดเคสฉุกเฉินตอนเที่ยงคืน แต่พอมาถึงรถก็ได้ยินเสียงเด็กทารกร้องไห้ดังมาก พี่ก็เลยมองหาต้นตอของเสียงก็ปรากฎว่าหนูฟ้าใสถูกทิ้งเอาไว้ข้างถังขยะซึ่งมีรถของพี่จอดอยู่ตรงนั้นคันเดียว  พี่ก็เลยรีบพาหนูฟ้าใสกลับเข้าไปในโรงพยาบาล  ให้พวกพยาบาลเค้าช่วยดูแลไปก่อน  จากนั้นพวกเราก็ช่วยกันตามหาแม่ของเธอจนรู้ว่าเป็นใคร”  เขาเล่าเรื่องราวในอดีตให้เธอฟัง

“พี่กับแม่หนูฟ้าใสเราไม่รู้จักกันมาก่อนหรอกครับ ตอนที่เจอตัว...แม่หนูฟ้าใสก็...โดนฆ่าตายไปแล้ว  ถูกแทงตายน่ะ  คิดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับแก๊งค้ายา  แล้วพอสืบประวัติดูผู้หญิงคนนั้นก็ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน  ตอนแรกพวกเราก็คิดว่าคงจะต้องพาเด็กไปให้มูลนิธิที่เกี่ยวข้อง  แต่พอได้อยู่กับแกนานๆ เข้า พี่ก็สงสารน่ะ  ไม่อยากให้แกโตมาแบบไม่มีอนาคต  อีกอย่างที่ตัวหนูฟ้าใส...ก็มีหลักฐานบางอย่างที่อาจจะนำไปสู่คนร้ายที่ฆ่าแม่เธอหรือไม่ก็อาจจะเป็นหลักฐานให้เราสืบหาครอบครัวทางพ่อเธอได้”

“แบบนี้เอง  งั้นหนูฟ้าใสก็ไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของพี่ธนาสิคะ”

“ใช่ครับ  เราไม่มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดเลย  พี่ตัดสินใจรับหนูฟ้าใสมาเลี้ยงก็ให้แม่กับพ่อช่วยเลี้ยงด้วยนั่นแหละ  นี่ก็ให้ท่านช่วยเซ็นรับรองบุตรให้  เพราะพี่มันตัวคนเดียวการจะรับเด็กเป็นลูกมันต้องทำหลายขั้นตอน  ตอนนี้ถ้าพูดกันจริงๆ  หนูฟ้าใสก็เป็นน้องสาวของพี่นั่นแหละ  แต่พี่ชอบเรียกเธอว่าลูกมากกว่า  รู้อย่างนี้แล้ว  หนูมาลี..คงไม่รังเกียจที่จะเป็นพี่เลี้ยงเด็กให้กับหนูฟ้าใสหรอกนะครับ”  เขาถามอย่างหวั่นใจ

“ไม่หรอกค่ะ  ยิ่งได้รู้แบบนี้แล้วมาก็ยิ่งสงสารแกมากขึ้น  ขอบคุณนะคะที่เลือกมาให้เป็นพี่เลี้ยงของเธอ  มาสัญญาค่ะว่าจะตั้งใจดูแลเธอให้ดีที่สุด  จะเลี้ยงดูแกให้เติบโตขึ้นมาเป็นคนดี  ให้แม่ของแกที่อยู่บนสวรรค์และพี่ธนาได้ภาคภูมิใจค่ะ”

“พูดแบบนี้...เหมือนกับว่าหนูมาลี...จะอยู่เป็นพี่เลี้ยงเด็กไปจนกว่าแกจะโตเลยนะครับ”  เขาหันมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์แต่ก็แอบภูมิใจในตัวเธอมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

“เอ่อ...มา...”  เธอไม่กล้าพูดอะไรอีก  ได้แต่ก้มหน้าแล้วบีบมือตัวเองแน่น  ซึ่งเขาก็พอจะมองออกว่าเธอคงจะรู้สึกเขินอยู่ไม่น้อยกับการพูดแบบนั้นออกมา

หนึ่งเดือนผ่านไป

แผลของมาลีรัตน์หายเป็นปกติดีแล้วตั้งแต่สองสัปดาห์ก่อน  ตอนนี้เธอทำหน้าที่พี่เลี้ยงเด็กได้อย่างสมบูรณ์แบบ  ทำให้หนูฟ้าใสติดเธอมากกว่าทุกคนในบ้านด้วยซ้ำเพราะพี่เลี้ยงเด็กคนนี้คอยดูแลเธอเป็นอย่างดี  แม้จะไม่ถึงกับตามใจจนเด็กเสียคนก็ตาม

อีกทั้งบิดามารดาของธนากรก็แอบรู้ความรู้สึกในใจของบุตรชาย  จึงพยายามหาโอกาสให้คนทั้งสองได้ศึกษากันมากขึ้น  เพราะพวกท่านรู้สึกเอ็นดูว่าที่สะใภ้อยู่ไม่น้อย อาจจะเพราะบุคลิกของเธอน่ารัก  เรียบร้อย  อ่อนหวานไม่เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่บุตรชายจอมกะล่อนเคยควงมาก็เป็นได้

“หนูฟ้าใสนอนแล้วเหรอครับ”  ธนากรเอ่ยถามหลังจากแอบย่องเข้ามาในห้องนอนของบุตรสาวและเห็นว่ามาลีรัตน์กำลังจะเดินไปปิดไฟดวงเล็กพอดี

“นอนแล้วค่ะ  กินนมอิ่มก็นอนเลย  ไม่งอแงสักนิด  น่ารักที่สุดเลยค่ะ”  เธอหันกลับไปมองเด็กหญิงที่นอนอยู่บนเตียงเล็ก  โดยมีสาวใช้อีกคนนอนเฝ้าอยู่

“งั้น...เดี๋ยวลงไปหาอะไรดื่มเป็นเพื่อนพี่หน่อยสิครับ  พี่อยากดื่มอะไรอุ่นๆ หน่อย  แต่ก็ไม่ค่อยถนัดงานในครัวเท่าไหร่”  เขาบอกพลางส่งสายตาเว้าวอน

“ได้ค่ะ  เหมียวจ๊ะ  พี่ไปก่อนนะถ้าหนูฟ้าใสตื่นแล้วงอแงก็ไปเรียกพี่ละกันนะ”  เธอหันไปบอกสาวใช้ที่มีอาการง่วงงุนอย่างเห็นได้ชัด

“ได้ค่ะพี่มา”  เด็กสาววัยสิบเจ็ดร่างท้วมซึ่งเป็นลูกของแม่บ้านคนหนึ่งขานรับ  ช่วงนี้เป็นช่วงที่เธอปิดเทอม  จึงขันอาสามาช่วยดูแลคุณหนูของบ้านแทนมารดาที่ไม่ค่อยสบาย

“ขอบใจจ้ะ”  เธอมองนางฟ้าตัวน้อยอีกครั้งก่อนจะเดินตามพ่อบุญธรรมของเด็กออกไปด้านนอก  เลยลงไปถึงชั้นล่างซึ่งเป็นห้องครัวที่ตอนนี้ไม่มีคนอยู่  เพราะเป็นเวลากว่าสี่ทุ่มแล้ว

“พี่ธนาอยากดื่มอะไรคะ  เดี๋ยวมาจัดการให้ค่ะ”  เธอถามเขาเมื่อเข้ามาถึงห้องครัวแล้ว

“อะไรก็ได้ครับ แล้วแต่หนูมาลีเลย” 

“อ้าว  ไหงมาโยนให้มาเลือกแบบนี้ล่ะคะ  มาไม่รู้นี่นาว่าพี่ธนาอยากดื่มอะไร” 

“แล้ว...หนูมาลีชอบดื่มอะไรล่ะครับ”  คนเจ้าเล่ห์เดินเข้ามาหาเธอใกล้ๆ  จนร่างบางที่ยืนอยู่หน้าตู้เย็นขนาดใหญ่ต้องถอยหลังไปเรื่อยๆ  กระทั่งหมดทางหนีเพราะสะโพกผายชนกับอ่างล้างจานไปเสียแล้ว

“เอ่อ...มา...ชอบดื่มนมสดค่ะ  แบบเย็นๆ  ไม่ชอบทำให้อุ่นเท่าไหร่”  เธอตอบคำถามเขาตามความจริง  

“พี่ก็ชอบนมสดเหมือนกันครับ...ชอบมาก”  สองมือหนาวางลงข้างลำตัวของเธอ  ราวกับจะกักบริเวณไม่ให้เธอเลี่ยงไปทางไหนได้อีก  พร้อมกับที่ใบหน้าคมโน้มลงมาจนเกือบชิดใบหน้างาม  เธอจึงต้องรีบยกมือขึ้นมาดันอกแกร่งภายใต้ชุดนอนนั้นเพื่อรักษาระยะห่าง

“งะ...งั้น  เดี๋ยวมาไปรินให้นะคะ  พี่ธนาช่วย...หลบไปหน่อยได้รึเปล่าคะ”  เธอบอกเขาเสียงสั่น  หัวใจเต้นโครมครามไปหมด

“ทำไมล่ะครับ  กลัวพี่เหรอ”  เขายังคงรุกต่อไป  ทั้งที่ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา  เขาไม่เคยแสดงอาการแบบนี้กับเธอมาก่อน  เพราะไม่อยากทำให้เธอตกใจกลัวเขามากจนเกินไป  อุตส่าห์เฝ้ารอเวลาที่เธอจะได้รู้จักเขาให้มากขึ้น  จนกระทั่งวันนี้  เขาก็ไม่อยากแค่แอบมองเธอเฉยๆ อีกต่อไปแล้ว






+++++++++++++++อร๊ายยยยยยยยย  พี่ธนาจะรุกหนักกว่าเดิมแล้วน้าาาาา   เตรียมฟินกันได้เลยจ้า+++++++++

ปล.  ไรท์จะเริ่มติดเหรียญตั้งแต่ตอนหน้าแล้วจ้า  


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha