37. Bad Doctor ลุ้นรักคุณหมอร้าย ภาคต่อ อิศรา (จบบริบูรณ์)

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 32 : ตอนที่ 2.2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“วันนี้ทำไมดูอารมณ์ดีจังเลยล่ะคะคุณสิน”  เอื้อมพร  เลขาสาวใหญ่วัยสี่สิบปีมองเจ้านายของเธออย่างสงสัย  ขณะที่รอให้เขาเซ็นเอกสารในช่วงเช้า
“ผมก็เป็นแบบนี้ทุกวันนี่ครับพี่เอื้อม”  
“ไม่จริงหรอกค่ะ  พี่เอื้อมทำงานกับคุณสินมาสามปีแล้วนะคะ  ยังไม่เคยเห็นคุณสินนั่งยิ้มคนเดียวแบบนี้เลย เอ...หรือว่าท่านประธานสุดหล่อของ เอส.อาร์.เอส. กำลังจะมีความรักรึเปล่าคะ”  เธอแอบสงสัย
“คิดว่างั้นเหรอครับ”  เขาไม่ตอบรับแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ
“ใช่ค่ะ  ว่าแต่สาวคนไหนกันเหรอคะที่กุมหัวใจคุณสินได้  ใช่สาวๆ ในบริษัทนี้รึเปล่าคะ” 
“เอกสารเซ็นเสร็จแล้วครับ  ขอบคุณมาก”  ท่านประธานหนุ่มยื่นแฟ้มคืนให้และไม่พูดถึงเรื่องที่ทำให้เขายิ้มได้ทั้งวันอีก  เลขาของเขาจึงต้องกลับไปแบบคาใจ
สุรสินเอนตัวพิงกับพนักเก้าอี้แล้วนึกไปถึงสาวน้อยคนเดิม  ไม่คิดเลยว่าการที่ได้พูดคุยกับเธอก่อนการทำงาน  มันจะทำให้โลกทั้งใบของเขาสว่างสดใสขนาดนี้
แต่ที่ทำให้เขานึกหงุดหงิดเล็กน้อย  ก็ไอ้ความคิดพิเรนทร์ๆ ที่หาว่าเขาไม่แมนนี่แหละ
“ป่านนี้จะทำอะไรอยู่นะ”  เมื่อความคิดถึงมันพุ่งพล่านจนเก็บไม่อยู่  เขาจึงได้เปิดกล้องวงจรปิดในคอมพิวเตอร์แล้วไล่ดูเธอไปที่ละจอราวกับพวกโรคจิต  จนกระทั่งได้เห็นเธออยู่ที่ร้านกาแฟด้านล่างบริษัทพร้อมกับผู้ชายอีกคนหนึ่งที่เขาจำได้ว่าอยู่ฝ่ายการตลาด
“มาฝึกงานวันเดียวก็หว่านเสน่ห์ไปทั่วเลยนะยัยตัวแสบ”  หัวใจของหนุ่มโสดร้อนรุ่มมากขึ้น  เมื่อเห็นเธอพูดคุยกับชายคนนั้นไปพร้อมกับหัวเราะร่าอย่างกับอารมณ์ดีนักหนา  ยิ่งดูก็ยิ่งน่าโมโหจนเขาต้องผุดลุกขึ้นมาแล้วก้าวออกไปจากห้องนั้นอย่างรวดเร็ว
“อ้าวคุณสินจะไปไหนเหรอคะ”  เอื้อมพรเงยหน้ามองท่านประธานหนุ่มอย่างสงสัย
“ไปซื้อกาแฟครับ” 
“เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้...”  เอื้อมพรยังพูดไม่ทันจบ  เจ้านายของเธอก็เดินดุ่มๆ ไปยังลิฟต์ฝั่งขวาอย่างรวดเร็ว
ร้านกาแฟใต้ตึก
“ไม่น่าเชื่อเลยนะครับว่าน้องปัญยังไม่มีแฟน  ทั้งน่ารักแล้วก็คุยเก่งแบบนี้น่ะ”  เรืองฤทธิ์ถามพลางส่งยิ้มหวานให้เธอ
“ปัญคิดว่ามันไม่ใช่สิ่งสำคัญกับชีวิตนี่คะ  ปัญอยากช่วยพ่อกับแม่ทำงานมากกว่า  เรื่องแฟนน่ะ  ถ้าถึงเวลามันก็คงจะมาเอง  แม่ปัญบอกไว้ค่ะ” 
“น่ารักจังเลยนะครับ  พี่เคยคิดนะว่าถ้ามีแฟนพี่ก็อยากมีแฟนแบบน้องปัญนี่แหละครับ”  เขายังจีบเธอต่อ  แต่คนโดนจีบเหมือนจะยังไม่รู้ตัว
“ขอให้พี่ฤทธิ์เจอคนๆ นั้นเร็วๆ นะคะ  ปัญเอาใจช่วยค่ะ”  
“โธ่  น้องปัญครับ  ที่พี่พูดน่ะพี่หมายถึง...”
“อ้าวพี่สิน  มาซื้อกาแฟเหมือนกันเหรอคะ”  ปัญจรีย์หันไปทักทายชายหนุ่มที่เข้ามาในร้าน
“ใช่แล้วล่ะ  นี่เรา...มาซื้อกาแฟไปดื่มเหมือนกันเหรอ”  เขาถามเธอแต่สายตากลับมองที่พนักงานชายซึ่งกำลังหน้าซีดเพราะไม่คิดว่าปัญจรีย์จะรู้จักกับประธานบริษัทแถมยังดูสนิทสนมกันเสียด้วย
“เปล่าหรอกค่ะ  ปัญมากับพี่ฤทธิ์มาซื้อให้พี่ที่แผนกค่ะพี่เค้าฝากมาซื้อ  ปกติปัญไม่ดื่มกาแฟค่ะ”  เธอบอกเขาตามตรง
“อ้อ...พี่ที่แผนกเค้าใช้นักศึกษาฝึกงานหนักขนาดนี้เลยเหรอ  มาวันแรกก็ต้องลงมาซื้อกาแฟให้ซะแล้ว  นายน่ะกลับขึ้นไปก่อน  บอกคนที่แผนกว่าถ้าใครอยากดื่มก็ให้ลงมาซื้อเอง  แล้วแจ้งคุณโอภาสด้วยว่าให้ขึ้นไปหาท่านประธานตอนสิบเอ็ดโมง” 
“เอ่อ ได้ครับ”  เรืองฤทธิ์ก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม  ก่อนจะรีบเดินออกไปจากร้านอย่างรวดเร็ว
“พี่สินไปบอกพี่ฤทธิ์แบบนั้นทำไมคะ  แค่มาซื้อกาแฟเองหนูทำได้ค่ะ  เดี๋ยวพี่ที่แผนกเค้าจะโกรธแล้วหาว่าหนูไม่ยอมทำตามที่พี่ๆ เค้าบอกเอานะคะ”  เธอบอกอย่างกังวลใจ
“เชื่อเถอะว่าไม่มีใครกล้าโกรธปัญหรอก  แล้วนี่ได้สั่งกาแฟรึยังล่ะ”
“ยังเลยค่ะ  รอคิวอยู่อีกคิวเดียวก็ถึงแล้ว”
“งั้นก็สั่งให้พี่แทนก็แล้วกัน เอาอเมริกาโน่เย็นนะ เดี๋ยวพี่ไปนั่งรอตรงนั้นละกัน  สั่งเครื่องดื่มให้ตัวเองด้วยล่ะ  เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”
“แต่หนูต้องรีบกลับขึ้นไปทำงานนะคะ”
“ทีซื้อให้คนอื่นยังซื้อได้เลย  หรือว่า...ไม่กลัวพี่จะเอาเรื่องที่เรานินทาท่านประธานไปพูดแล้วล่ะ”
“พี่สินจะแบล็คเมล์หนูเหรอคะ  คนอะไรใจร้ายจัง”  เธอทำหน้างอ
“ไม่ได้จะแบล็คเมล์  แค่พูดให้ฟังเฉยๆ  ถ้าไม่สะดวกจะซื้อกาแฟให้พี่ก็ไม่เป็นไรนะ  พี่ไม่ได้ว่าอะไรอยู่แล้ว”  เขายกยิ้มมุมปากแล้วยืนรอคำตอบ
“โอเคค่ะ  เดี๋ยวหนูซื้อให้ก็ได้  แต่ห้าม...ไปบอกใครเรื่องนั้นนะคะ  ไม่งั้นหนูงอนจริงด้วย” 
“ก็แค่นั้นแหละ”  คนเจ้าเล่ห์เดินไปนั่งตรงที่นั่งประจำของเขาอย่างอารมณ์ดี  ก่อนจะมองไปที่นักศึกษาฝึกงานคนสวยอยู่ตลอด
ปัญจรีย์ยืนต่อคิวไม่นานก็ถึงคิวของเธอ  และกาแฟที่เขาต้องการก็มาเสิร์ฟตรงหน้าในที่สุด
“เชิญดื่มได้เลยค่ะ  หนูขอตัวกลับขึ้นไปทำงานต่อก่อนนะคะ”  เธอบอกเขาอย่างงอนๆ
“จะรีบไปไหนล่ะ  นั่งอยู่เป็นเพื่อนกันก่อนสิครับ  แล้วพี่บอกให้สั่งเครื่องดื่มให้ตัวเองด้วยทำไมไม่สั่งล่ะ”  เขาถามพลางยกแก้วกาแฟขึ้นมาดื่ม
“หนูไม่รู้จะดื่มอะไรนี่คะ  อีกอย่างหนูก็อยากรีบกลับไปทำงานแล้ว”
“มันจะมีงานอะไรให้นักศึกษาฝึกงานทำกันนักเชียว  ถ้ามันมีเยอะขนาดนั้นเค้าคงไม่ใช้เรามาซื้อกาแฟหรอกมั้ง  ถ้าไม่ดื่มก็นั่งเป็นเพื่อนพี่นี่แหละ  จนกว่าพี่จะดื่มเสร็จพี่ถึงจะให้เรากลับขึ้นไปข้างบน”
“พี่สิน  ทำไมเผด็จการจังคะ  ถ้าหนูไม่ผ่านการฝึกงานนะหนูจะโกรธพี่จริงๆ ด้วย”  เธอมองค้อนเขา  แต่ก็ยอมนั่งลงแต่โดยดี
“ผ่านแน่นอนน่าไม่ต้องห่วงหรอก  กินเค้กมั้ยเดี๋ยวพี่สั่งให้  เค้กร้านนี้อร่อยนะ”  เขาถามอย่างเอาใจ
“อร่อยขนาดไหนคะ”  คนหน้างอเริ่มสนใจขึ้นมาเมื่อพูดถึงของโปรดอีกอย่าง  ยิ่งเห็นแบบนี้เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าสามารถง้อเธอได้ไม่ยากนัก
“อยากรู้ก็ต้องลองชิมดูสิครับ  ไปเลือกได้เลยกี่ชิ้นก็ได้พี่จ่ายให้เองจะได้เลิกงอนกันไง”
“กี่ชิ้น...ก็ได้จริงๆ นะคะ”  เธอเริ่มยิ้มออกมาได้
“จ้า  ตามสบายเลยจะเหมาหมดร้านเลยก็ได้นะ”  เขายิ้มขันกับท่าทางของเด็กอยากได้ขนม
“ไม่เอาหรอกค่ะ  ขืนเหมาหมดร้านเงินเดือนพี่สินคงหมดแน่เลย  งั้นหนูขอไปเลือกก่อนนะคะ”  เธอรีบลุกจากโต๊ะแล้วไปยืนอยู่หน้าตู้เค้กอย่างรวดเร็ว  ก่อนจะเลือกบลูเบอร์รี่ชีสเค้กมาหนึ่งชิ้น  และเดินกลับมานั่งกับเขาตามเดิม
“ชอบเหรออันนี้น่ะ”  เขาถามอย่างสนใจ
“ค่ะ  หนูกินเลยนะคะ”  เธอส่งยิ้มหวานให้เขาโดยไม่รู้ตัว  รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองกระตุกแรงอย่างไม่น่าเชื่อ
“อื้อ...กินสิถ้าไม่อิ่มก็ไปเอาเพิ่มได้นะ” 
“ไม่เป็นไรค่ะ  ชิ้นเดียวก็พอแล้ว  มันแพง  ตั้งแปดสิบแน่ะกินข้าวได้ตั้งสองจานเลยนะ”  เธอบอกอย่างนึกเสียดาย  แต่ก็อดใจไม่ไหวสุดท้ายเลยต้องตักเค้กมาทานทีละคำด้วยความเอร็ดอร่อย
“กินดีๆ สิครับ  ดูสิปากเลอะหมดแล้วเห็นมั้ย” เขาหยิบทิชชูบนโต๊ะแล้วยื่นไปซับที่มุมปากของเธออย่างอ่อนโยน  ทำให้ปัญจรีย์รู้สึกเขินอย่างบอกไม่ถูก
“ขอบคุณค่ะ  พี่สินชิมมั้ยคะ  เดี๋ยวหนูไปเอาช้อนมาให้เหลือคำสุดท้ายพอดีเลย”  เธอถามแก้เขิน
“น่าชิมเหมือนกันนะ”  ทั้งเค้ก...ทั้งคน...
“งั้นเดี๋ยวหนู...อ้าว...พี่สิน...ช้อนนั่น...”  เธอยังไม่ทันได้ลุกไปไหนเขาก็หยิบช้อนของเธอแล้วตักเค้กเข้าปากอย่างไม่นึกรังเกียจ 
“อร่อยจริงๆ ด้วยแฮะ”  โดยเฉพาะได้กินช้อนเดียวกับเธอแบบนี้
“แต่นั่นมัน...ช้อนของหนูนะคะ” 
“อ้าวเหรอ  โทษทีพี่ลืมไป”  เขาบอกพร้อมกับตีหน้ามึน
“เค้กก็หมดแล้ว  งั้น...หนูขอขึ้นไปทำงานต่อก่อนนะคะ ไม่อยากเกเรตั้งแต่วันแรก” 
“ขึ้นไปได้  แต่คงไม่ใช่แผนกเดิมนะ”
“คะ?  พี่สินหมายความว่ายังไงเหรอคะ”
++++++อร๊ายยยยยยยยยยยย  พี่สินนนนนนนนนนนนนนน   เค้าเขินน้าาาาาาาาาาาาาาาา+++++++++++


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha