37. Bad Doctor ลุ้นรักคุณหมอร้าย ภาคต่อ อิศรา (จบบริบูรณ์)

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 56 : ตอนที่ 3.2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“อ้าว  ตาวิทย์นี่มาส่งน้องเหรอจ๊ะ  น้าก็ว่าได้ยินเสียงรถคุ้นๆ”  นางเวฬุฬี  มารดาของเวณิกาเอ่ยถามหลานชายข้างบ้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“ครับน้าฬี  น้องแหวนลืมกล่องข้าวผัดเอาไว้  ผมฝากให้เธอด้วยนะครับไม่รู้ไปไหนแล้ว  พอดีคุณแม่ผมฝากซื้อเลยสั่งมาเผื่อน้องด้วย”
“ขอบใจมากนะจ๊ะ  น้าเห็นวิ่งขึ้นไปบนห้องนู่นแล้วล่ะ  เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จก็คงจะลงมาทานเอง”
“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ  ป่านนี้คุณแม่คงจะหิวแย่แล้ว”
“จ้ะ  จริงสิ  พรุ่งนี้วันอาทิตย์น้านัดกับแม่ของวิทย์ทำบาร์บีคิวด้วยกันแน่ะ  ถ้าไม่ได้ไปไหนก็มาทานด้วยกันนะจ๊ะ  น้าจะทำตรงสนามหญ้าหน้าบ้านนี่แหละบ่ายโมงกว่าๆ ก็ว่าจะเริ่มกันแล้วล่ะ”
“ไม่พลาดอยู่แล้วครับ  บาร์บีคิวฝีมือน้าฬีรสชาติอร่อยกว่าเชฟโรงแรมห้าดาวซะอีก  แล้วนี่น้ากานต์ยังไม่กลับเหรอครับ”
“ยังเลยจ้ะ  เห็นว่ามีประชุมท่าทางจะกลับดึกน่ะ  ไปเถอะจ้ะ  เดี๋ยวแม่เราจะหิวจนเป็นลมไปซะก่อน”
“ครับ  ผมลานะครับ”  เขายื่นกล่องข้าวผัดให้กับนางเวฬุฬีก่อนจะกลับไปขึ้นรถแล้วขับออกไปในทันที
หลังจากที่เขากลับไปได้ไม่นาน  เวณิกาก็ค่อยๆ ย่องกลับลงมา
“พี่วิทย์ไปแล้วเหรอคะแม่”
“อ้าวยัยแหวน  แม่นึกว่าหนูไปอาบน้ำซะอีกลูก  พี่เค้าไปแล้วจ้ะ  เห็นว่าน้องลืมข้าวผัดไว้พี่เค้าเลยเอาลงรถมาให้  เอาไปทานก่อนสิจ๊ะกำลังร้อนๆ น่าอร่อยเชียว” 
“ค่ะแม่”  เธอชะเง้อมองไปทางหน้าประตูบ้านเหมือนกลัวเขาจะกลับมาอย่างนั้น
“ทำอะไรน่ะเรา  ท่าทางอย่างกับไปทำอะไรผิดมา  หรือไปงอแงใส่พี่เค้าอีก”  มารดาถามอย่างสงสัย
“เปล่าซะหน่อย  แหวนไม่ได้งอแงนะคะ  ไปกินข้าวดีกว่า  ห๊อมหอม...”  เธอรับเอากล่องอาหารจากมารดาแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องทานอาหารทันที
“ชักจะทำตัวแปลกๆ ไปทุกวันละลูกคนนี้นี่”  นางเวฬุฬีส่ายหน้าอย่างระอาใจ  ก่อนจะเดินไปยังห้องนั่งเล่นเพื่ออ่านหนังสือที่เปิดค้างไว้
“กลับมาแล้วเหรอลูก” แพทย์หญิงภาวิณี  สูตินารีแพทย์วัยใกล้เกษียณประจำโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง เงยหน้ามองบุตรชายที่ถือกล่องข้าวผัดจากร้านโปรดของเธอเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม  ขณะที่เธอกำลังนั่งปอกผลไม้ระหว่างรอ
ตั้งแต่บิดาของพวกเขาซึ่งเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านการผ่าตัดสมองลาจากโลกนี้ไปเมื่อห้าปีก่อน  คุณหมอสองแม่ลูกก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตามลำพัง  โดยมีแม่บ้านและคนสวนรวมกันอีกห้าคนอาศัยอยู่ที่บ้านหลังใหญ่ด้วยกัน
“ครับแม่  พอดีเจอน้องแหวนข้างทางเลยแวะรับแล้วไปส่งน้องก่อนถึงจะมาบ้านเรา  แม่ไปทานข้าวก่อนสิครับ  ข้าวผัดกำลังร้อนๆ เลยครับ”  เขานั่งลงแล้วหอมแก้มมารดาฟอดใหญ่
“จ้ะ  ป้าน้อมเอาไปจัดจานให้ทีนะ”  เธอสั่งแม่บ้านที่นั่งอยู่ข้างกัน
“ได้ค่ะคุณหมอ”  ป้าน้อมรับคำสั่งก่อนจะรับกล่องอาหารนำไปจัดจาน
“พรุ่งนี้แม่จะไปย่างบาร์บีคิวบ้านโน้น  ถ้าลูกไม่ไปไหนก็ไปด้วยกันสิจ๊ะ”
“ครับแม่  น้าฬีก็ชวนอยู่เหมือนกัน  พรุ่งนี้คลินิกปิด  ผมเองก็ไม่มีธุระไปไหน  ยังไงคงต้องไปฝากท้องกับของอร่อยซะหน่อย  งั้นเดี๋ยวเราไปทานข้าวกันนะครับ  ผมจะได้ขึ้นไปอาบน้ำนอน  วันนี้รู้สึกเหนื่อยๆ ยังไงก็ไม่รู้สิครับ”
“ความจริงแม่ว่าวิทย์ก็อายุไม่ใช่น้อยๆ แล้วนะลูก  ควรจะมีคนคอยดูแลได้แล้ว  แม่เองก็ไม่รู้ว่าจะอยู่กับลูกได้อีกกี่ปี  เห็นลูกเหนื่อยแบบนี้แม่ก็อยากให้ลูกมีใครซักคนอยู่ข้างกาย  แล้วนี่เราไม่คิดจะหาสะใภ้ให้แม่เลยรึไงกัน  หรือว่ายังไม่เจอคนถูกใจกันจ๊ะ”  มารดาถามพลางถือจานผลไม้ที่ปอกเสร็จแล้วพากันไปที่ห้องทานอาหาร
“ก็...ไม่เชิงหรอกครับ”  เขาตอบพร้อมกับเริ่มตักอาหารขึ้นมาทาน
“ไม่เชิงนี่แปลว่า...ก็มีมองๆ อยู่อย่างนั้นสิจ๊ะ  ลูกสาวบ้านไหนล่ะ  แม่รู้จักรึเปล่า  จะให้แม่ไปทาบทามให้เมื่อไหร่บอกแม่ได้เลยนะลูก  แม่ไม่มีปัญหาถ้าลูกรักใครแม่ก็รักด้วยอยู่แล้วจ้ะ”  คนเป็นแม่บอกอย่างมีความหวัง
“โธ่  ผมยังไม่รีบขนาดนั้นหรอกครับแม่  อีกอย่าง...ผมก็ยังไม่รู้เลยว่า...เธอคิดยังไงกับผมกันแน่  บางที...ผมอาจจะแอบรักเธอข้างเดียวก็ได้นะครับ”  เขานั่งเหม่อคิดถึงใครบางคนที่ทำหัวใจเขาเต้นแรงได้ทุกครั้ง  ยามที่ได้สบตากัน
“เอ...ยิ่งพูดแบบนี้แม่ก็ยิ่งอยากรู้แล้วสิ  จะใช่คนที่แม่แอบหวังไว้รึเปล่าน้า...”  คนเป็นแม่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
“แล้วแม่หวังว่าจะเป็นใครล่ะครับ”  เขาหันกลับมามองมารดา
“ก็...คนที่อยู่ไม่ไกล  แถวๆ นี้น่ะสิจ๊ะ”  มารดาบอกแค่นั้นแล้วจึงได้ทานอาหารกันต่อไป  เขาจึงไม่ได้ถามต่อ  คิดว่าท่านก็คงจะพอรู้หัวใจบุตรชายอยู่บ้าง
หลังจากทานมื้อค่ำกันเรียบร้อย  คุณหมอหนุ่มจึงกลับขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวจะเข้านอน  แต่ทว่าขณะที่เขาทิ้งตัวลงไปนั้นก็มีเสียงโปรแกรมแชทไลน์ดังขึ้นเสียก่อน  เขาจึงได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูก็พบว่าเป็นน้องสาวข้างบ้านนี่เอง
หนูแหวน : พี่วิทย์นอนยังคะ
หมอวิทย์ : ยังครับ  มีอะไรอย่าบอกว่าคิดถึง?
หนูแหวน : ไม่ได้คิดถึงซะหน่อย แค่จะไลน์มาบอกว่า...ข้าวผัดอร่อยมาก ขอบคุณนะคะ^^
หมอวิทย์ : อะไรกัน ส่งข้อความมาบอกว่าของกินอร่อยเนี่ยนะ เด็กคนนี้นี่
หนูแหวน : บอกแล้วไงว่าไม่ใช่เด็กแล้วน่ะ
หมอวิทย์ : ถ้าอย่างนั้นก็ต้องให้พี่พิสูจน์ก่อน  ว่าไม่ใช่เด็กจริงๆ
หนูแหวน : พิสูจน์ยังไงล่ะ  ว่ามาเลย
หมอวิทย์ : แปลว่าเต็มใจให้พิสูจน์?
หนูแหวน : แน่นอนสิ  คนอย่างแหวนไม่เคยกลัวอยู่แล้ว
หมอวิทย์ : ก็ดี  แล้วพี่จะรอดูว่าจะไม่กลัวจริงๆ รึเปล่า
หนูแหวน : ตามสบายเลยค่ะ  ว่าแต่...เรื่องทำหน้าอกอะ หนูพูดจริงนะ  ถ้าหนูเก็บตังค์ได้เมื่อไหร่ พี่วิทย์ต้องทำให้หนูนะ  นะๆๆๆๆๆ
หมอวิทย์ : ทำหน้าอกน่ะไม่ยากหรอก แต่คงต้อง...วัดขนาดให้แน่ใจก่อน 
หนูแหวน : วัดขนาด?  ทำไงอะ
หมอวิทย์ : อยากรู้เหรอ
หนูแหวน : อ้าวก็อยากสิ  ถามแปลก
หมอวิทย์ : งั้นก็มาหาพี่สิ  เดี๋ยวบอก  อ้อ...รีบมาล่ะ เพราะพี่กำลังจะนอน  ถ้ามัวแต่ช้าล่ะก็...
หนูแหวน : ไปๆ  ไปเดี๋ยวนี้แหละ  อย่าเพิ่งนอนนะ
แล้วเธอก็เงียบหายไป  ไม่ถึงสิบนาทีเขาก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง  เขาจึงรีบลุกไปเปิดประตูก็พบกับน้องสาวข้างบ้านที่ยืนหายใจหอบอยู่หน้าห้อง  แต่ที่สำคัญคือเธอใส่ชุดนอนแบบเสื้อเชิ้ตตัวยาวเลยเข่ามานิดหน่อยเท่านั้น
“มาจริงเหรอเนี่ย  ผู้หญิงอะไรผู้ชายบอกให้มาก็มา” 
“อ้าว  ก็พี่บอกว่าจะวัดขนาดไง  มาๆ  รีบวัดเร็วเข้า”  เด็กสาวถือวิสาสะเดินเข้าไปในห้องของเขาพร้อมกับนั่งหอบอยู่บนเตียงเขาได้อย่างหน้าตาเฉย   เล่นเอาเจ้าของห้องถึงกับทำหน้าไม่ถูก
“มาหาพี่ที่ห้องนี่มีใครเห็นรึเปล่าน่ะ”  เขาไม่อยากให้ใครมองเธอในทางเสียหายหรอกนะ
“ไม่มีใครเห็นเลย   หนูวิ่งขึ้นมาก็ไม่เห็นมีใครสักคน  ป้าวิก็คงจะหลับไปแล้วมั้งคะ  นี่จะสี่ทุ่มแล้วนี่นา”  เธอมองเขาตาใส
“ก็ยังดี  ทีหลังอย่าไปหาผู้ชายคนไหนดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้อีกมันดูไม่ดีเข้าใจรึเปล่า”  เขาบอกพลางนั่งลงข้างเธอ
“ก็พี่วิทย์เรียกหนูมาอะ  เรียกเค้ามาเองแล้วก็บ่นๆ  หนูกลับก็ได้”  เธอลุกจากเตียงเขาอย่างเง้างอนพร้อมกับก้าวเท้าออกไป  เขาจึงรีบคว้ามือเธอไว้แต่เพราะคว้าเร็วไปเธอจึงเสียหลักทิ้งน้ำหนักตัวมาทางเขา  ทำให้ร่างเล็กเซไปหาแล้วดันให้ร่างหนานอนหงายไปบนเตียง  โดยมีเธอนอนทับอยู่ด้านบน
+++++++++++++++อร๊ายยยยยยยยยยยยยยย  หนูแหวนลูกกกกกกกกกก+++++++++++++


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha