37. Bad Doctor ลุ้นรักคุณหมอร้าย ภาคต่อ อิศรา (จบบริบูรณ์)

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 60 : ตอนที่ 3.6


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

วันต่อมา
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ  พี่หมอสุดหล่อ  วันนี้แหวนสวยพอจะไปนั่งเฝ้าพี่ได้รึเปล่าคะ”  เสียงหวานเอ่ยทักทายมาแต่ไกล  ทำให้คนที่กำลังนั่งจิบกาแฟยามเช้าอยู่ที่โต๊ะทานอาหารต้องหันไปมองตาม
น้องสาวข้างบ้านที่ปกติชอบสวมแต่เสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์ขายาว  วันนี้มาในลุคคุณหนูด้วยชุดเดรสสีฟ้าอ่อนแบบสายเดี่ยวกระโปรงยาวเหนือเข่า  แถมยังปล่อยผมยาวสวยไม่ได้มัดรวบเหมือนทุกครั้ง  เล่นเอาคุณหมอหนุ่มแทบสำลักกาแฟที่เพิ่งจิบเข้าไป
“เอ่อ...” 
“ว่าไงคะ  แหวนสวยรึเปล่า”  เธอเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับหมุนตัวให้เขาดูอีกรอบก่อนจะส่งยิ้มหวานละลายใจมาให้อีก
“สวยครับ  สวยมาก...” 
“จริงนะ  ดีใจจัง  งั้นก็รีบไปสิคะดื่มกาแฟหมดยัง”  เธอชะโงกหน้ามามองกาแฟในมือเขา
“ไม่ต้องรีบหรอกน่า  คลินิกเปิดตั้งเก้าโมง  นี่ยังไม่ถึงแปดโมงเลยมานั่งกินอะไรก่อนมั้ย” 
“ไม่เอาหรอกค่ะ  แหวนกินข้าวต้มฝีมือแม่มาแล้วยังอิ่มอยู่เลย  งั้นแหวนนั่งแชทกับเพื่อนรอก็ได้ค่ะ”  เธอบอกพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า  ก่อนจะนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว
“แชทกับใครน่ะ  ยิ้มหน้าบานขนาดนั้น”   เขายื่นหน้าไปมองใกล้ๆ อย่างสนใจ
“เพื่อนค่ะ  มันชอบส่งรูปตลกๆ มาให้ดู” 
“เพื่อนผู้ชายหรือผู้หญิงล่ะ”  แกล้งถามลอยๆ
“ผู้ชายค่ะ  ชื่อพงศ์”  เธอตอบโดยไม่หันมามองหน้าเขาด้วยซ้ำ  เลยไม่เห็นว่าหน้าหล่อๆ ของคุณหมอหนุ่มบูดบึ้งเพียงใด
“เพื่อนคนอื่นไม่มีให้คุยรึไงกัน” 
“ก็มีค่ะ  แต่พงศ์เค้าแชทมาก่อนนี่นา  แล้วพี่วิทย์จะมาเหวี่ยงแหวนทำไมคะ”  เธอหันไปมองเพราะน้ำเสียงของเขาดูเหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่าง
“ไม่ได้เหวี่ยงนี่  ก็แค่สงสัยว่าทำไมจะต้องยิ้มหน่อยยิ้มใหญ่ขนาดนั้น”
“อยากรู้ก็ดูสิคะ  ดูรูปที่นางส่งมาอย่างฮาเลย  เนี่ยตอนที่แอบส่องผู้ชายแผนกเดียวกัน  ดูนางทำหน้า”  เธอยื่นโทรศัพท์ให้เขาดู  คุณหมอหนุ่มจึงถึงบางอ้อในที่สุด  ว่าเขาหึงผิดคนเสียแล้ว
เพื่อนชื่อพงศ์ที่เธอบอก คือชายไม่แท้แต่ยังไม่กล้าแต่งหญิง  แม้เขาจะสวมชุดพนักงานชาย  แต่กรีดอายไลน์เนอร์พร้อมดัดขนตางอนยิ่งกว่าสาวๆ บางคนเสียอีก  แถมรูปที่เธอให้เขาดูก็ยังเป็นรูปหน้าตาหื่นๆ ที่เขาแอบมองผู้ชายข้างโต๊ะอีกด้วย
“เป็นไงล่ะคะ  ตลกมากเลยเนาะ  นี่นะคะ  ถ้าแหวนเรียกนางว่าพงศ์ต่อหน้าผู้ชายที่นางชอบนะ  นางจะเคืองมากเลยล่ะ  นางชอบให้เรียกว่า  พิ้งค์กี้” 
“หา...เนี่ยนะพิ้งค์กี้”  เขารู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที
“ใช่ค่ะ  แต่นางนิสัยดีมากเลยนะคะ  เป็นคนมีน้ำใจ  ตอนเรียนอยู่นางก็จะเป็นคนอาสาเอางานไปส่งที่ห้องพักอาจารย์ตลอดเลยด้วยค่ะ”
“อ๋อ...” ใบหน้าที่ตึงเครียดในตอนแรกเริ่มเปลี่ยนเป็นยิ้มได้อีกครั้ง
“แล้วนี่ตกลงตะกี๊งอนอะไรแหวนคะ  เห็นหน้าเหวี่ยงๆ” 
“เปล๊า...ไม่ได้เหวี่ยงอะไรนี่   พี่อิ่มละ  เราไปกันเถอะ” 
“อ้าว  บทจะไปก็ไป  อะไรของพี่คะเนี่ย” 
“อย่าบ่นน่าลุกขึ้นเร็วเข้า”  เขารั้งคนตัวเล็กขึ้นมาแล้วพาเธอออกไปหน้าบ้านในทันที
“ขับให้พี่ด้วย”  อยู่ดีๆ  เขาก็ยื่นกุญแจรถให้แถมยังเดินไปที่เบาะข้างคนขับแล้วเปิดประตูไปนั่งหน้าตาเฉย
“อ้าว  นี่...ตกลงที่ให้แหวนมาด้วยคือหาคนขับรถสินะ  ไอ้พี่บ้า” เธอว่าให้แต่ก็ยอมทำหน้าที่คนขับแต่โดยดี
“บ่นจัง  รีบไปเร็วเดี๋ยวรถติด”
“ค่า...เจ้านาย...”  เขาเร่งเร้า  เธอจึงต้องสตาร์ทรถและขับออกไปในที่สุด
ตลอดทางคุณหมอหนุ่มก็ลอบมองสารถีสาวอยู่ตลอด  นี่เป็นครั้งแรกที่เขาให้ผู้หญิงขับรถคันโปรดให้   อย่าว่าแต่ผู้หญิงเลย  ขนาดเพื่อนผู้ชายเขาก็ไม่เคยให้ใครได้ขับรถคันนี้มาก่อน  เพราะเขาจะติดนิสัยไม่ไว้ใจให้คนอื่นขับ  แต่น่าแปลกที่วันนี้เขากลับรู้สึกว่าอยากนั่งเฉยๆ จะได้มองเธอได้ชัดแบบนี้
“แล้วนี่จะไปทำงานกับพ่อ  เตรียมตัวดีแล้วเหรอ”  เขาชวนคุย
“ก็ยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลยค่ะ  เมื่อวานเพิ่งจะไปซื้อชุดทำงานมา  วันนี้ก็มาเป็นคนขับรถให้พี่นี่ไงคะ”  แอบประชดเขาเบาๆ
“เอาน่า  ขับรถให้พี่นั่งบ้างจะเป็นไรไป  ตอนที่เราเพิ่งหัดเดิน  พี่ให้เราขี่คอตั้งหลายรอบไม่เห็นบ่นซักคำ” 
“โอ้โห  นี่ทวงบุญคุณเหรอคะ”
“ใช่สิ  ไม่แค่ให้ขี่คอนะ  พี่ยังช่วยน้าฬีอาบน้ำให้เราอีกต่างหาก”
“แล้วไงคะ  จะให้หนูช่วยอาบน้ำให้พี่บ้างก็ได้นะ”  เธอมองค้อนเขา
“แน่ใจ?”  คนเจ้าเล่ห์ยิ้มกริ่ม
“อะไรคะ”  เธอชำเลืองมองเขาเล็กน้อย  เพราะต้องสนใจการจราจรที่คับคั่งตรงหน้ามากกว่า
“ก็เรื่องที่ว่าจะอาบน้ำให้พี่นั่นไง” 
“อ๋อ  ได้สิคะ  อีกหน่อยพอพี่แก่ตัวไปซักอายุเจ็ดแปดสิบ  อาบน้ำเองไม่ไหว  แหวนนี่แหละจะคอยดูแลพี่เอง” 
“อะไรนะ...อายุ....เจ็ดแปดสิบ”  เขาไม่อยากคิดเลยว่าสภาพของตัวเองตอนนั้นจะเป็นยังไง
“ก็ใช่สิคะ”
“พูดเหมือนกับว่า...เราจะอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่าเลยเนาะ”  เขาแอบหยอก
“เอ่อ...ก็...”  เด็กสาวถึงกับทำหน้าไม่ถูก
“ถามจริงนะ...แหวนน่ะ...คิดจะแต่งงานมีครอบครัวบ้างรึยัง”  เขาลองหยั่งเชิง
“หา...แต่งงานมีครอบครัวเหรอคะ  แฟนยังหาไม่ได้เลย  จะให้แต่งกับใครล่ะ” 
“ก็แล้ว...ถ้ามีคนเค้าอยากจะแต่งด้วยล่ะ  สนใจรึเปล่า” 
“ใครเหรอคะ”  เธอหันมองเขาอีกครั้ง
“ก็ยังไม่มีหรอก  พี่แค่ถามเฉยๆ ไง  ว่าเราจะสนใจรึเปล่า”
“มันก็ต้องดูว่าแหวนชอบเค้ารึเปล่าสิคะ  ใช่ว่าเค้าอยากแต่งกะแหวน  แล้วแหวนต้องแต่งกะเค้าเมื่อไหร่กัน  จริงรึเปล่าคะ”
“ก็จริง” 
“แล้วพี่วิทย์ล่ะคะ  ไม่คิดเรื่องแต่งงานเหรอ  อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้วนี่นา”
“แค่สามสิบสามน่ายังไม่ทันแก่หรอก”  เขารีบดักคอ
“ไม่มากแต่ก็ไม่น้อย  แหวนเห็นพี่เอาแต่ทำงาน  แล้วก็ควงคนนั้นคนนี้ไปเรื่อย  ไม่คิดจะจริงจังกับใครเหรอคะ”
“ถามแบบนี้อยากให้พี่มีแฟนรึไง”  เขาย้อนถาม
“ก็ไม่ได้หมายความแบบนั้น  แหวนก็แค่...ถามเฉยๆ”
“เอาเป็นว่าเราแต่งเมื่อไหร่พี่ก็แต่งเมื่อนั้นแหละ  พอใจยัง”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแหวนด้วยล่ะคะ  พี่วิทย์นี่ชอบพูดอะไรแปลกๆ อยู่เรื่อย” 
บทสนทนาของพวกเขาสิ้นสุดแค่นั้น  เพราะการจราจรเริ่มหนาแน่นมากยิ่งขึ้น  เวณิกาจึงต้องใช้สมาธิในการขับ  ซึ่งเขาก็ไม่คิดจะชวนคุยอีกจนกระทั่งพวกเขามาถึงคลินิกในเวลาเก้าโมงกว่า
+++++++++++++ตอนหน้าติดเหรียญแล้วจ้า++++++++++++++++


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha