อาญาร้ายเทพบุตรมาร by หงสรถ [วางแผงแล้วที่ 7-11]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 20 : อาญาร้ายเทพบุตรมาร ตอนที่ 10---(1)---


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 10

ประตูไม่ได้ล็อกแล้วนี่ เจ้าของร่างเล็กผุดรอยยิ้มดีใจเมื่อพบว่าไม่ได้ล็อกเหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมา สองเท้าเล็กค่อยๆ ก้าวออกจากห้องพักอย่างระมัดระวัง ดวงตากลมสวยสอดส่ายมองหาเจ้าของห้องพักแต่กลับไม่พบใคร นอกจากกลิ่นของอาหารที่ลอยแตะจมูกเรียกให้น้ำย่อยในกระเพาะให้เริ่มทำงาน เธอจึงเดินไปตามกลิ่นของอาหารแทนที่จะรีบหาเอกสารประจำตัวแล้วหนีออกไปจากที่นี่

“ตื่นแล้วเหรอค่ะนายหญิง หิวหรือยังคะ” แม่บ้านวัยห้าสิบหันมายิ้มพร้อมคำทักทายอย่างเป็นมิตร

“ตะ...ตื่นแล้วค่ะ” คนถูกเรียกว่านายหญิงขานรับด้วยเสียงติดๆ ขัดๆ ระคนเก้อเขิน เพราะคุณป้าท่านนี้มองเธอ แล้วก็ยิ้มใหญ่เลย ว่าแต่ป้าแกจะยิ้มทำไมล่ะ มธุราก้มสำรวจตัวเองก็พบว่าเธอก็ไม่ได้เสื้อผ้าของเธอก็ปกติดี

“นายหญิงจะให้ป้าตั้งโต๊ะเลยไหมคะ อาหารพร้อมแล้วค่ะ อ๋อ! ป้าก็ลืมแนะนำตัวเองไปเลย ป้ามาเรียนะคะ” บอกกล่าวจบแล้วก็ส่งยิ้มมอบให้นายหญิงคนสวย

“ตั้งเลยก็ได้ค่ะ รู้สึกหิวแล้วเหมือนกัน ว่าแต่อีตาหน้าโหดไม่อยู่เหรอคะ” มธุราเอ่ยถามเพื่อให้แน่ใจ เพราะหลังจากท้องอิ่ม เธอจะแอบป้าออกไปหาของที่โดนคนหน้าโหดถูกยึด

“หมายถึงคุณเคลย์ริกหรือเปล่าคะนายหญิง” สีหน้าของคนถามขมวดยุ่งเล็กน้อย

“ก็มีอยู่คนเดียวแหละค่ะ ว่าแต่ป้าอย่าเรียกหนูว่านายหญิงเลยนะคะ ฟังแล้วทะแม่งไงก็ไม่รู้ เอาเป็นว่าป้ามาเรียเรียกหนูว่าแอนนี่นะคะ ฟังแล้วรู้สึกดีกว่ากันเยอะเลย” มธุรายิ้มตาหยีให้กับผู้อาวุโสที่มองอย่างเอ็นดู

“ป้าเรียกนายหญิงน่ะถูกแล้ว เพราะต่อไปคุณก็จะมาเป็นนายหญิงของแม็คแคลตัน ป้าต้องฝึกเรียกไว้จะได้ชิน ส่วนคุณเคลย์ริก ออกไปโรงพยาบาลตั้งแต่เช้าแล้วล่ะค่ะ แล้วก็ไปทำงานเลย เห็นว่าค่ำๆ จะกลับมารับประทานอาหารค่ำกับนายหญิงค่ะ”

“เขาบอกไว้แบบนั้นเหรอค่ะ” ถามจบแล้วมธุราก็ใช้สมองครุ่นคิดว่าจะใช้เวลานี้ให้เป็นประโยชน์ได้อย่างไรบ้าง โดยเฉพาะกับป้ามาเรีย ที่คงจะรู้อะไรเกี่ยวกับอีตาหน้าโหดไม่มากก็น้อย แล้วหลังจากนั้นเธอจะหาทางติดต่อกลับไปที่บ้านแล้วบอกให้ทางพี่ชายช่วยติดต่อสถานทูตเพื่อช่วยเหลือเธอได้กลับประเทศไทย

“ค่ะนายหญิง”

“โธ่ป้าขา เรียกแอนนี่นะคะ นะคะ” มธุราเอ่ยขอร้อง เพราะไม่ชอบคำว่านายหญิงเอาซะเลย

“ถ้าป้าเรียกแอนนี่ เดี๋ยวป้าก็ถูกคุณเคลย์ริกตำหนิเอาสิค่ะนายหญิง” เพราะได้รับคำสั่งมาอย่างนี้ก่อนจะถูกส่งมาดูแลนายหญิงใหญ่แห่งแม็คแคลตัน แล้วมีหรือที่ตนจะกล้าขัดคำสั่ง ที่คุณเคลย์ริกย้ำนักย้ำหนาว่าให้เรียกนายหญิง

“ป้าก็เรียกนายหญิงเฉพาะตอนที่มีเจ้านายป้าอยู่ไงค่ะ นะคะคุณป้า นะๆ” มธุราออดอ้อนเสียงหวาน แม่บ้านวัยกลางคนเลยพยักหน้ารับยิ้มๆ ก่อนจะจัดอาหารเช้าขึ้นโต๊ะให้กับนายหญิงคนใหม่

“อาหารฝีมือป้านี่อร่อยนะคะ ว่าแต่ทำไมป้าถึงได้ทำอาหารไทยเป็นด้วยล่ะคะ” แม้รสชาติจะไม่ค่อยถูกปากเธอเท่าไหร่ก็เถอะ เพราะมันต้มยำกุ้งนี่ก็เผ็ดเปรี้ยวน้อยไปหน่อยแต่ก็ดีกว่าต้องทนกินอาหารเลี่ยนๆ ที่ฝรั่งชอบทานกันแม้ตอนมาแรกๆ เธอชอบหรอกอาหารฝรั่ง แต่พอทานบ่อยเข้าก็ทั้งเลี่ยนและเบื่อได้เหมือนกัน

“ป้าหัดมาจากนายหญิงค่ะ คือเมื่อตอนที่นายหญิงยังมีชีวิตอยู่ ท่านเดินทางไปพักผ่อนที่ประเทศไทยแล้วได้ไปรับประทานต้มยำกุ้งที่นั่น ซึ่งท่านชอบมากๆ ค่ะ ท่านก็เลยหัดทำเอาไว้รับประทานที่บ้าน คุณเคลย์ริก เธอก็ชอบรับประทานต้มยำกุ้งเหมือนกันนะคะคุณแอนนี่” แม่บ้านวัยกลางคนบอกเล่าด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขทุกครั้งยามที่คิดถึงนายหญิงแคทเทอรีน แต่แล้วความสุขก็ค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อนายหญิงเริ่มเก็บตัวและคิดมากจนล้มป่วยและจากลูกชายทั้งสามของท่านไป

“แบบนี้นี่เอง น่าดีใจจังค่ะ ที่มีคนชอบอาหารไทย” มธุราก็ปลื้มปริ่มไม่น้อยเมื่อมาเจอคนชอบอาหารไทยบ้านเกิดของตัวเอง แจ๋วเลย! เธอคิดแผนออกแล้วว่าจะทำยังไง ถึงจะได้กลับบ้านโดยไม่ต้องติดต่อให้พี่ชายช่วยเหลือ มธุราดีดนิ้วดังเปาะแล้วก็ยิ้มกว้างเรียกให้แม่บ้านวัยกลางคนมองอย่างสงสัย

“คุณแอนนี่ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

“เปล่าค่ะ แอนนี่แค่ดีใจที่มีคนชอบอาหารบ้านเกิดของแอนนี่ก็เท่านั้น ว่าแต่ป้ามาเรียพอจะเล่าเรื่องของเจ้านายป้าให้แอนนี่ฟังบ้างได้ไหมคะ คือแบบว่าแอนนี่ไม่ค่อยจะรู้เรื่องส่วนตัวของเจ้านายป้าเท่าไหร่ เพราะเจ้านายของป้าเป็นคนไม่ค่อยพูด แถมยังชอบทำหน้าโหดตลอดด้วย เลยทำให้แอนนี่ไม่กล้าถาม” หน้าตากระตือรือร้นอย่างรู้เต็มแก่ ส่วนป้าแม่บ้านก็อึกอักไปครู่หนึ่ง แต่เมื่อหวนนึกถึงคำพูดของเจ้านายหนุ่มที่บอกว่าหากนายหญิงถามอะไรเกี่ยวกับตัวเขาก็ให้บอกไปเลย เพราะเขาไม่มีอะไรจะปิดบัง

มาเรียจึงบอกเล่าเท่าทราบให้กับนายหญิงรับฟัง ที่มธุราก็ได้รู้แค่ว่าอีตาหน้าโหดเป็นลูกชายคนโตของคุณไทรเฟียกับนายหญิงแคทเทอรีน และมีน้องชายฝาแฝดที่ตอนนี้คนหนึ่งเดินทางไปดูแลธุรกิจที่ดูไบ ส่วนอีกคนก็เดินทางไปพักผ่อนแล้วก็จะถูกส่งตัวไปดูแลงานที่สาขาประเทศไทย แล้วอีกเรื่องที่เธอไม่ได้อยากจะรู้เลยก็คืออีตาหน้าโหดเคยมีแฟนมาคนหนึ่งและวางแผนจะแต่งงานกันอยู่แล้ว แต่ก็มาเลิกรากันไปเสียก่อน เลยทำให้ครองตัวเป็นโสดจนถึงทุกวันนี้ ระหว่างนั้นก็มีสาวๆ มาห้อมล้อมไม่หยุด โดยเฉพาะคุณไฮดี้

อยากรู้จริงๆ ว่าแม่ไฮดี้คนนี้ตาบอดหรือเปล่า ถึงได้มาหลงใหลผู้ชายที่ชอบคิดเองเออเอง แถมยังชอบทำหน้าโหดตลอดเวลา แหวะ! อีตานี่ไม่เห็นจะมีเสน่ห์ตรงไหนเลย มาหลงได้ไงเนี่ยมธุราเบ้ปากออกเล็กน้อยขณะครุ่นคิด แต่พอเธอมานึกถึงหน้าของอีตาโหดดูแล้ว จะว่าเขาก็ดูหล่อเหลาเอาการเชียวแหละ แถมยังร่ำรวยขนาดนั้นก็เป็นธรรมดาที่จะมีผู้หญิงมาหลงใหล

“แล้วป้ามาเรียพอจะรู้สาเหตุไหมคะว่าทำไมเจ้านายของป้าถึงดูไม่ค่อยจะลงรอยกับคุณพ่อ” มธุราไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไปง่ายๆ แม้ว่าป้ามาเรียจะมีสีหน้าลำบากใจมากก็เถอะ แต่เธออยากรู้นี่น่าเลยต้องซักถามทุกเรื่องที่อยากรู้

“ถ้าป้าเล่าแล้วคุณแอนนี่อย่าไปบอกคุณเคลย์ริกนะคะว่ารู้มาจากป้า”

“แอนนี่สัญญาค่ะ” สิ้นคำสัญญาเธอก็นั่งรับฟังเรื่องบาดหมางระหว่างพ่อลูก สาเหตุก็เกิดมาจากที่คุณไทร์เฟียแอบมีคนอื่นและเลี้ยงดูปูเสื่อกันเป็นอย่างดี โดยมีการมอบเงินให้ครั้งล่ะหลายล้าน ทำให้นายหญิงแคทเทอรีนคิดมากจนล้มป่วย เข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่นจนลูกชายสืบรู้ถึงสาเหตุของการล้มป่วยของคนเป็นแม่เข้า ก็เลยไปต่อว่าคนเป็นพ่อจนทะเลาะกันใหญ่โตอยู่หลายครั้ง แล้วพอนายหญิงแคทเทอรีนเสียชีวิต อีตาโหดก็ย้ายออกจากบ้านไปอยู่ตามลำพัง นานๆ ทีจะกลับเข้าบ้านสักครั้ง แล้วกลับไปแต่ละครั้งก็พูดคุยกับคนเป็นพ่อด้วยท่าทีเย็นชา

“แล้วป้ามาเรียเคยเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่าคะ” มธุรารอลุ้นจนตัวโก่ง

“ไม่เคยหรอกค่ะ แต่ป้าพอได้ยินคนสนิทของคุณไทร์เฟียพูดกันว่าเธอเป็นคนสวยมาก แล้วก็รักคุณไทร์เฟียจริงๆ แต่ป้าคิดว่าถึงจะรักมากแค่ไหน หากรู้ว่าผู้ชายที่ตัวเองรักมีครอบครัวอยู่ก็ควรจะตัดใจ” น้ำเสียงของแม่บ้านสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด ไม่ต่างจากมธุราที่แม้ไม่เคยรู้จักนายหญิงแคทเทอรีนมาก่อน เธอยังรู้สึกสงสารท่านเลย ท่านคงต้องทุกข์ทรมานใจมากๆ แน่

เธอมันผู้หญิงแพศยา รู้ทั้งรู้ว่าผู้ชายที่เธอไปนอนด้วยมีครอบครัวอยู่แล้ว เธอก็ยังจะไปนอนให้ผู้ชายเอา

มธุราหวนคิดถึงคำต่อว่าต่อขานที่คนมีปมในใจพยายามยัดเยียดให้ด้วยสีนิ่วคิ้วขมวด พร้อมเสียงถอนหายใจดังออกเป็นระยะ และพยายามคิดว่าการที่ถูกจับตัวมาครั้งนี้พี่ลียาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ เพราะเธอไม่อยากเสียเพื่อน แต่ต่อให้พยายามตัดความคิดนี้ออกไปอย่างไร สุดท้ายแล้วเธอก็วกกลับมาคิดว่าพี่ลียาต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องบ้าๆ พวกนี้ตลอด

พี่ลียาต้องการให้เธอรับกรรมแทน ทั้งที่ตัวเองเป็นคนก่องั้นเหรอเนี่ย แล้วไอ้ที่บอกจะพาไปแนะนำให้รู้จักกับแฟนก็คงเพราะวางแผนมาก่อนแล้วแน่ๆ อีตาหน้าโหดถึงไปจับตัวเธอมาหลังจากคุณไทร์เฟียขอตัวกลับไปได้ไม่กี่นาที เฮ้ย!  พี่ลียาทำแบบนี้กับแอนนี่ได้ยังไง แอนนี่เกือบจะโดนฆ่าตายตั้งหลายครั้ง แล้วไหนยังเกือบจะโดนไอ้พวกโจรมุมตึกทำร้ายอีก ไม่ได้การล่ะ เธอจะต้องหาทางติดต่อกับพี่ลียาแล้วถามไถ่ให้รู้เรื่องว่าทำไมต้องโยนความผิดมาให้เธอด้วย มธุราครุ่นคิดอย่างโกรธๆ

“คุณแอนนี่ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ” มาเรียเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นสีหน้าของนายหญิงดูไม่ค่อยจะดีนัก

“แอนนี่ไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะ ว่าแต่ป้ามาเรียจะอยู่ที่นี่ทั้งวันเลยหรือเปล่าคะ” เพราะถ้าป้าอยู่เธอคงจะค้นหาอะไรไม่สะดวกนัก ว่าแต่ห้องพักที่นี่จะติดกล้องเอาไว้หรือเปล่านะ แล้วถ้าติดไว้อีตาหน้าโหดก็ต้องรู้แน่ๆ เลยว่าเธอค้นห้อง แต่คงไม่หรอกติดหรอก มธุราพยายามคิดเข้าข้างตัวเองไว้ก่อนแล้วต่อให้เขาเห็นว่าเธอค้นห้อง เธอก็ไม่สนใจ

“ป้าต้องอยู่ทำความสะอาดห้องพัก แล้วก็ทำอาหารค่ำให้คุณเคลย์ริกกับคุณแอนนี่ แล้วป้าก็จะกลับบ้าน ว่าแต่คุณแอนนี่ถามป้าทำไมล่ะคะ”

“ถ้างั้นป้ามาเรียก็ทำแค่ความสะอาดห้องนะคะ ส่วนเรื่องอาหารค่ำ แอนนี่ขอแสดงฝีมือเอง แต่ว่าแอนนี่คงต้องรบกวนให้ป้ามาเรียไปซื้อของมาให้แอนนี่ทำอาหารสักหน่อยนะ” คนมีแผนอยู่ในใจยิ้มหวานทำหน้าอ้อนๆ

“เดี๋ยวป้าจัดการให้ค่ะ” แม่บ้านวัยกลางคนยิ้มเอ็นดู พลางนึกอยากให้นายหญิงแคทเทอรีนได้หน้าหญิงสาวน่ารักคนนี้นัก เพราะนายหญิงเองก็เป็นห่วงเรื่องคู่ครองของลูกชายทั้งสาม แต่ก็ไม่สามารถอยู่จนได้เห็นลูกชายทั้งสามเป็นฝั่งเป็นฝาได้

“ขอบคุณค่ะป้า อีกเดี๋ยวแอนนี่จะลิสต์รายการมาให้นะคะ” จากนั้นเธอก็ช่วยป้ามาเรียจัดเก็บจานชามไปล้าง ทั้งที่ถูกห้ามแล้ว ทว่าคนไม่ชอบเอาเปรียบใครอย่างมธุราก็ดื้อดึงช่วยทำจนได้ และเมื่อจัดการเสร็จแล้วเธอก็เดินออกมาหากระดาษและปากกาที่พบอยู่บนโต๊ะเล็กๆ มุมห้อง หญิงสาวจดรายการที่อยากได้แล้วนำมาให้ป้ามาเรีย 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha