แอบชู้

โดย: นักษา



ตอนที่ 1 : บทนำ


ตอนต่อไป

“หนูน้ำ...”

            “น้าพร!

            สองสาวต่างวัยต่างโผเข้ากอดกันแน่นแล้วร้องไห้ออกมาเสียงดังให้สมกับความเสียใจที่เกิดขึ้น จนเวลาผ่านไปพอสมควรทั้งคู่ก็ผละออกจากกันแล้วมองหน้ากัน หญิงสาวที่อายุมากกว่าเอ่ยถามเสียงสั่นเครือว่า

            “ทำไมหนูน้ำไม่บอกน้าให้เร็วกว่านี้ล่ะ ไม่อย่างนั้นน้าคงมาทันได้เผาศพพี่ฝ้ายแล้ว น้าคงได้ขอ...” ธนพรหยุดพูดเพราะพูดไม่ออก มันเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่ลำคอ น้ำตาที่แห้งไปเมื่อครู่นี้ไหลรินออกมาอีกครั้ง เมื่อนึกถึงความเลวที่เคยทำกับพี่สาวเอาไว้ เธอน่าจะรู้ข่าวให้เร็วกว่านี้ จะได้มาทันวันเผาศพและเพื่อขออโหสิกรรมต่อพี่สาวเพียงคนเดียวของเธอ ธนพรคิดในใจอย่างรู้สึกเสียดายและเสียใจยิ่งนัก แต่เธอก็ไม่โทษหลานสาวหรอก เพราะตัวเธอเองก็ไม่ได้ติดต่อกลับมาหาทุกคนเลย

            “น้าคงได้อะไรคะ” ปวิตราถามพลางจ้องหน้าน้าสาวเขม็ง ธนพรเป็นน้องสาวของมารดาเธอ ซึ่งไม่ได้ติดต่อกันมานานหลายปีแล้วนับจากที่บิดาของเธอเสียชีวิตลง อีกฝ่ายก็ย้ายออกจากบ้านไปและไม่ติดต่อกลับมาอีกเลย

            “ก็...คงได้มาทันเผาศพพี่ฝ้ายไง ว่าแต่ตอนนี้หนูฝ้ายจะทำยังไงต่อไปล่ะ” ธนพรถามด้วยความเป็นห่วง

            “หนูก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันค่ะน้าพร ตอนนี้หนูคิดอะไรไม่ออกแล้วค่ะ บางทีหนูก็อยากจะตายตามแม่ไปด้วยอีกคน” ปวิตราสะอื้นไห้อย่างน่าสงสาร

            “อย่าคิดแบบนั้นนะหนูน้ำ” ผู้เป็นน้าตกใจกับความคิดของหลานสาว

“ตอนนี้หนูมืดแปดด้านไปหมดแล้วค่ะ เพราะตอนนี้หนูไม่เหลืออะไรแล้ว แม่ก็ตาย บ้านหลังนี้ก็กำลังจะถูกยึด เงินทองที่เคยมีก็เอาไปรักษาอาการป่วยของแม่จนแทบหมดแล้ว หนูไม่เหลืออะไรไม่เหลือใครแล้วค่ะน้าพร”

“ไม่จริงจ้ะ หนูน้ำยังเหลือน้าอีกคนหนึ่งนะ น้าจะดูแลหนูเอง ไปอยู่กับน้านะ” ธนพรรีบคว้าตัวหลานสาวมากอดไว้แนบอก แม้จะจากกันไปหลายปีแต่ความรู้สึกรักใคร่เอ็นดูในตัวหลานสาวคนนี้ก็ยังไม่เสื่อมคลาย เธอยังจำได้ดีว่าเธอกับปวิตราสนิทกันมากแค่ไหน พวกเธอคุยและปรึกษากันได้ทุกเรื่อง แม้จะยังไม่เคยมีลูกแต่ธนพรก็กล้าพูดได้เต็มปากว่าเธอรักปวิตราเหมือนลูกสาวคนหนึ่งมาตลอด

“ขอบคุณนะคะ แต่หนูไม่อยากไปเป็นภาระให้น้าพรเลย หนูกลัวจะไปรบกวนน้ากับสามีของน้า”

“ไม่รบกวนหรอก คุณก้องไม่ว่าอะไรหรอกจ้ะ เขายังบอกน้าเลยว่าให้ช่วยหนูให้เต็มที่”

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น” น้าสาวเอ่ยขัดขึ้น “หนูน้ำจะต้องไปอยู่กับน้าจ้ะ ส่วนบ้านหลังนี้น้าจะให้เงินหนูไปไถ่คืนจากธนาคาร เอามาเก็บไว้เป็นสมบัติของหนู แล้วน้าจะให้คุณก้องหาตำแหน่งงานในบริษัทให้หนูทำด้วยจ้ะ หนูน้ำไม่ต้องกังวลนะ น้าจะดูแลหนูต่อจากพี่ฝ้ายเอง น้าจะดูแลหนูให้ดีที่สุดเพื่อ...” เพื่อไถ่บาปที่น้าได้ก่อไว้กับครอบครัวของหนู ธนพรต่อประโยคนี้ในใจและนึกขอบคุณพี่สาวที่รักษาสัญญาไม่เล่าเรื่องราวอันเลวร้ายระหว่างเธอกับพี่สาวและพี่เขยให้ปวิตราฟัง ไม่อย่างนั้นหลานรักคงโกรธเกลียดเธอไปตลอดชีวิต

“เพื่ออะไรคะน้าพร” ปวิตราเงยหน้าขึ้นมองทั้งน้ำตา ดวงตาคู่สวยแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ดูช่างน่าสงสารเหลือเกินจนผู้เป็นน้าส่งยิ้มปลอบประโลมให้แล้วเอ่ยว่า

“เพื่อพี่ฝ้ายยังไงล่ะ พี่ฝ้ายจะได้หมดห่วง”

“ค่ะ แม่ต้องหมดห่วงและต้องดีใจแน่ๆ ที่หนูจะได้ไปอยู่กับน้าพร”

สองน้าหลานยิ้มให้กันก่อนจะกอดกันร้องไห้อีกครั้ง หลังจากวันนั้นธนพรก็ช่วยหลานสาวจัดการเรื่องทุกอย่างจนเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว ก็พาปวิตราไปอยู่ที่กรุงเทพฯ ด้วยกันซึ่งเธอตั้งใจไว้ว่าจะเลี้ยงดูหลานสาวให้ดีที่สุด เพื่อชดใช้สิ่งที่เธอทำไว้กับพี่สาวและพี่เขย


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha