แอบชู้

โดย: นักษา



ตอนที่ 4 : บทที่ 3 บทพิสูจน์อันหอมหวาน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เช้าวันรุ่งขึ้นก่อการบอกธนพรถึงเรื่องที่เปลี่ยนใจให้ปวิตราไปทำงานที่บริษัท ขณะรับประทานอาหารเช้าด้วยกัน ซึ่งเช้านี้ปวิตราตื่นสายจึงไม่ได้ลงมาร่วมโต๊ะด้วย

“ทำไมคุณก้องถึงเปลี่ยนใจล่ะคะ” ธนพรถามถึงเหตุผล เธอดีใจที่สามีเปลี่ยนใจเพราะไม่อยากเห็นหลานรักเสียใจ

“ผมมาคิดๆ ดูแล้วก็เห็นดีด้วยที่จะให้หนูน้ำไปทำงานกับผม จะได้ไม่มีใครมารังแกโขกสับใช้งานจนน่าเป็นห่วง”

“ขอบคุณนะคะที่เปลี่ยนใจ ที่พรอยากให้หนูน้ำไปทำงานเป็นผู้ช่วยเลขาของคุณก้องก็เพราะเหตุผลนี้แหละค่ะ พรไม่อยากให้หลานถูกคนอื่นรังแกเอา ทำงานที่บริษัทของเราเองสบายใจกว่าและไม่มีใครกล้ามารังแกด้วย”

“ผมว่าพรห่วงหนูน้ำมากเกินไปนะ เธอโตแล้วไม่ใช่เด็กที่ไม่รู้ประสาอะไร”

“ก็พรรักหนูน้ำเหมือนลูกนี่คะ ยิ่งพรไม่มีลูกพรยิ่งรักหนูน้ำมากขึ้น อีกอย่างพรก็อยากชดใช้...” ธนพรพูดค้างไว้นาน จนสามีต้องเอ่ยถาม

“ชดใช้อะไร”

“อ๋อ...ชดใช้ให้พี่สาวของพรไงคะ พี่สาวรักและดูแลพรอย่างดีมาตลอด พรก็อยากตอบแทนด้วยการดูแลหนูน้ำให้ดีที่สุดบ้าง”

“ถ้าอย่างนั้นวันนี้พรก็พาหนูน้ำไปซื้อชุดทำงานนะ ซื้อพวกกระเป๋ารองเท้าด้วยเลย อ้อ...เครื่องประดับด้วยนะ หนูน้ำอยากได้อะไรพรก็ซื้อให้เลยนะ ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่าย”

“ขอบคุณนะคะคุณก้อง คุณดีกับพรและหลานของพรเหลือเกิน พรรักคุณค่ะ”

คำพูดของภรรยาทำให้ก่อการยิ้มแหยนิดๆ ในใจนั้นรู้สึกผิดกับสิ่งที่กำลังจะทำลงไป นี่ถ้าธนพรรู้ว่าเขาคิดเช่นไรและกำลังจะทำอะไรกับหลานของเธอ เธอยังจะขอบคุณเขาแบบนี้หรือไม่!

 

ธนพรพาปวิตรามาช็อปปิ้งเสื้อผ้า กระเป๋าและรองเท้าสำหรับใส่ทำงานที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง สองน้าหลานเลือกซื้อกันอย่างสนุกสนาน ธนพรซื้อแต่ของใช้ดีๆ ราคาแพงให้หลานรักเพราะสามีอนุญาตให้ใช้จ่ายได้เต็มที่ไม่อั้น

ความจริงก่อการก็ไม่เคยสั่งห้ามเรื่องการใช้เงิน บัตรเครดิตที่เขาทำให้เธอก็มีวงเงินเป็นล้าน แต่ที่ผ่านมาธนพรไม่เคยใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายซื้อของไม่เลือก เธอซื้อของใช้แต่ละอย่างคือชอบจริงๆ ซึ่งก็มีแพงบ้างถูกบ้างปะปนกันไป

“ชุดนี้ด้านบนน้าว่ามันดูโป๊ไปนิดนะหนูน้ำ” ผู้เป็นน้าออกความคิดเห็นเมื่อเห็นหลานรักเลือกชุดที่จะใส่ทำงานเซ็กซี่เกินไปหน่อย

“ไม่โป๊หรอกค่ะน้าพร มันมีเสื้อคลุมแขนยาวใส่ทับอีกทีหนึ่งค่ะ”

“น้าไม่อยากให้หนูแต่งตัวเซ็กซี่มากนักเลย เดี๋ยวพวกหนุ่มๆ ในบริษัทมันจะมาวอแวกับหนู”

“ไม่ดีเหรอ ไหนน้าพรเคยบอกว่าอยากให้หนูมีแฟนไงล่ะคะ” ปวิตราส่งยิ้มทะเล้นให้น้าสาว

“ก็ใช่ หนูน้ำอายุ 23 แล้วก็มีแฟนได้น้าไม่ห้าม มีแฟนอายุเท่านั้น คบหาดูใจกันสักสองสามปีแล้วแต่งงานเป็นเวลาที่เหมาะ น้าไม่อยากให้หนูเหมือนน้า มาแต่งงานตอนอายุมากแล้วจนมีลูกยาก”

“บางทีชีวิตคนเราก็วางแผนไม่ได้เป๊ะไปเสียหมดหรอกนะคะ มีแฟนตอนนี้ก็ใช่ว่าจะได้แต่งงานเร็ว บางคนคบกันมาเป็นสิบปียังเลิกกันเลยค่ะ”

“นั่นสินะ แต่น้าขอเตือนหนูน้ำเลยนะ ว่าอย่าไปมองไอ้พวกพนักงานหนุ่มๆ ที่กินเงินเดือนแค่หมื่นสองหมื่นเด็ดขาด อย่างหนูน้ำของน้าต้องได้กับคนดีๆ ที่มีฐานะมั่นคง สามารถเลี้ยงดูหนูให้สุขสบายได้ไปตลอดชีวิต เพราะฉะนั้นมองแต่พวกระดับผู้บริหารจ้ะ”

“น้าพรไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ คนที่หนูจะมองก็มีแต่ระดับผู้บริหารเท่านั้นค่ะ”

“ดีมากจ้ะหลานน้า”

ปวิตรายิ้มให้ธนพรก่อนจะหลุบเปลือกตาลงเพื่อปิดบังแววตาบางอย่าง ซึ่งหากผู้เป็นน้าสาวล่วงรู้ได้คงไม่มีวันพูดเช่นนี้แน่

 

อีกสองวันต่อมาปวิตราก็ได้เข้าทำงานที่บริษัทของก่อการ ในตำแหน่งผู้ช่วยเลขาของเขา วันแรกของการทำงานธนพรตามไปส่งหลานรักถึงบริษัท เพื่อฝากฝังปวิตรากับอรสิริเลขารุ่นน้องที่เคยทำงานเป็นผู้ช่วยเธอมาก่อนที่เธอจะลาออกเพื่อแต่งงานกับก่อการด้วยตัวเอง

เธอฝากให้อรสิริสอนงานและดูแลหลานของเธอเป็นอย่างดี ซึ่งอรสิริก็รับปากและนึกเอ็นดูท่าทางสดใสอ่อนน้อมของปวิตราไม่น้อยทีเดียว หลังจากพาพนักงานคนใหม่ไปแนะนำให้เหล่าผู้จัดการแต่ละแผนกรู้จักแล้ว ธนพรก็อยู่ทานข้าวเที่ยงกับสามีและหลานสาวด้วยก่อนจะกลับไปในตอนบ่าย

“พี่อรทำงานที่นี่นานแล้วเหรอคะ” ปวิตราซึ่งนั่งทำงานอยู่ใกล้ๆ กับโต๊ะของอรสิริเอ่ยถามเพื่อทำความคุ้นเคยกัน

“นานแล้วจ้ะ ตั้งแต่พี่พรยังไม่ได้แต่งงานกับคุณก้องเลย ตอนนั้นพี่พรยังเป็นเลขาของคุณก้องอยู่และพี่ก็เข้ามาเป็นผู้ช่วยของพี่พร”

“แล้วน้าพรมาที่บริษัทบ่อยไหมคะ”

“ไม่บ่อยหรอก เดือนหนึ่งก็จะมาหาคุณก้องสักครั้งหนึ่ง พี่พรเคยบอกว่าไม่อยากมารบกวนเวลางานของคุณก้อง”

“แหม...แบบนี้ถ้าน้าก้องพาสาวๆ มาจู๋จี๋ที่ทำงานทำไงล่ะคะ” ปวิตราพูดเสียงกลั้วหัวเราะ ทำเหมือนพูดเล่นๆ ไม่คิดอะไรแต่ในใจเธอนั้นตรงกันข้าม

“ไม่มีหรอก หลังจากคุณก้องแต่งงานก็ถอดเขี้ยวเล็บหมดแล้วจ้ะ พี่พรนี่เก่งมากเลยนะที่จับคุณก้องได้ซะอยู่หมัด เมื่อก่อนคุณก้องเจ้าชู้มาก เสือผู้หญิงตัวยงเลยล่ะ โซฟาในห้องทำงานนี่คือสนามรักดีๆ นี่เอง” ประโยคท้ายๆ อรสิริพูดเสียงเบากว่าเดิมเพราะกลัวเจ้านายจะออกมาได้ยินที่เธอนินทา

“น้าพรโชคดีนะคะ หนูอยากโชคดีแบบน้าพรบ้างจังค่ะ”

“สวยๆ แบบหนูน้ำเดี๋ยวก็มีหนุ่มๆ เข้ามาให้เลือก” สองสาวหัวเราะคิกคักให้กัน ก่อนเสียงจากอินเตอร์คอมบนโต๊ะทำงานจะดังขึ้น เลขาสาวกดรับเสียงของก่อการก็ดังขึ้น

“คุณอร ช่วยชงกาแฟให้ผมหน่อย แล้วให้หนูน้ำเอาเข้ามาให้ผมเองนะ”

“ได้ค่ะคุณก้อง”

“ไปหนูน้ำ พี่จะสอนหนูชงกาแฟสูตรที่คุณก้องชอบ ต่อไปนี้หน้าที่ชงกาแฟพี่ขอยกให้หนูก็แล้วกันนะจ๊ะ”

“ได้ค่ะพี่อร”

ปวิตราเดินตามไปอย่างไม่เกี่ยงงอน เมื่อชงกาแฟเสร็จหญิงสาวก็ยกเข้าไปให้ก่อการที่ห้องทำงาน ซึ่งเขากำลังนั่งอ่านเอกสารรายการต่างๆ อยู่

“กาแฟได้แล้วค่ะน้าก้อง”

“ขอบใจจ้ะหนูน้ำ ชงเองหรือเปล่า”

“ชงเองค่ะ ตามสูตรที่น้าก้องชอบ”

“ชื่นใจจัง แค่รู้ว่าหนูน้ำเป็นคนชงให้เองกับมือ กาแฟแก้วนี้ก็อร่อยยิ่งขึ้นเป็นร้อยเท่า” เขาบอกเสียงหวานนัยน์ตาฉ่ำ หญิงสาวมองสบก่อนจะยิ้มเขินอาย

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ”

ท่าทีเอียงอายของปวิตรายิ่งทำให้ก่อการมั่นใจมากขึ้น แต่เขาก็อยากพิสูจน์มากกว่านี้อีก ชายหนุ่มมองกาแฟในแก้วแล้วลุกขึ้นเดินไปหาแม่กวางน้อยน่ารักที่ยืนอยู่ มือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟขึ้นมา และก่อนที่ทันได้เอ่ยอะไรต่อ จู่ๆ ร่างสูงก็ยืนเสียหลักเล็กน้อยทำให้กาแฟในแก้วหกใส่เสื้อคลุมและสันมือบอบบางของหญิงสาว

ก่อการตกใจที่เหตุการณ์เกินความตั้งใจของเขาไป เพราะชายหนุ่มต้องการแค่ให้กาแฟหกรดเสื้อคลุมของเธอเท่านั้น

“หนูน้ำ น้าขอโทษ เป็นอะไรมากหรือเปล่า เจ็บมากไหม” เขารีบวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะแล้วคว้ามือบางมาตรวจดูด้วยความรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไรคะน้าก้อง”

“ไม่เป็นไรได้ยังไง ดูสิมือแดงเลย น้าเรียกให้คุณอรเอายามาทาให้ดีกว่านะ”

“อย่าคะ ไม่ต้องหรอกค่ะ หนูไม่เป็นอะไรมากจริงๆ เพราะน้ำมันไม่ได้ร้อนจัด” เธอยิ้มให้พลางวางมืออีกข้างทับลงบนมือของเขาที่จับมือเธออยู่ พอได้ยินเช่นนี้หนุ่มใหญ่ก็รู้สึกโล่งใจ อารมณ์ห่วงหายไปและถูกแทนที่ด้วยอารมณ์รัญจวนใจแทน เขาลูบมือเธอช้าๆ แล้วจ้องดวงตาคู่สวยด้วยสายตาเหมือนจะกลืนกินเธออย่างเปิดเผย จนคนโดนมองสั่นสะท้านไปทั้งกายและใจ

“น้าก้องทำไมมองหนูแบบนี้ล่ะคะ” เธอถามเสียงแผ่ว

“น้ามองหนูแบบไหนเหรอ” เขากระซิบถามกลับบ้างอย่างยั่วเย้า “ดูสิ เสื้อหนูน้ำเลอะกาแฟแล้ว ถอดออกดีกว่านะ”

ปวิตรายอมให้ก่อการถอดเสื้อคลุมออกอย่างง่ายดาย พอถอดออกชุดทำงานของเธอจากดูสุภาพก็กลายเป็นดูเซ็กซี่ขยี้ใจชายเหลือเกิน เพราะเสื้อด้านบนเป็นแบบเกาะอกเว้าลึกตรงร่องอกพอสมควร กระโปรงก็บานพลิ้วสั้นเลยสะโพกลงมาไม่ถึงคืบ

“ว่าไงล่ะ น้ามองหนูแบบไหนเหรอ” หนุ่มใหญ่ถามซ้ำพลางลูบไล้ฝ่ามือไปตามเรียวแขนจนมาถึงไหล่มน เสือผู้หญิงแบบเขามีหรือจะไม่รู้ว่าตอนนี้ปวิตรากำลังประหม่าอาย สิ่งที่เขากำลังทำกับเธอ ถ้าเธอไม่มีใจให้คงสะบัดหนีไปแล้ว แต่นี่เธอยังยืนตัวสั่นเหมือนลูกนกตกน้ำอยู่ ช่างน่าเอ็นดูเหลือเกิน

“ก็...มองเหมือนจะ...จะกินหนู”

“แล้วหนูยอมให้น้ากินไหมล่ะ” เขาก้มหน้าลงถามเสียงพร่า

“หนู...กลัวค่ะ”

“กลัวอะไรคนดี” ก่อการกำลังตกอยู่ในห้วงสิเน่หา จึงค่อยๆ ดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอกซึ่งคนถูกดึงก็ไม่คิดขัดขืนสักนิด ชายหนุ่มสูดดมความหอมของเส้นผมสลวยแล้วไล่ดอมดมลงมาเรื่อยๆ จนถึงแก้มอิ่ม เขาจูบแก้มเธอเต็มๆ แล้วเลื่อนมาที่ริมฝีปากอิ่มสวย

เรียวปากทั้งสองคนบรรจบกัน เหมือนมีกระแสไฟบางอย่างที่รุนแรงเกิดขึ้น ก่อการคำรามในลำคอก่อนจะบดจูบลงบนริมฝีปากงามหนักๆ ทีหนึ่งเพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้ฝันไป สิเน่หาที่อัดแน่นในอกทำให้หนุ่มใหญ่ขาดความยับยั้งช่างใจใดๆ อีก เขารู้แต่ว่าเขาอยากได้เธอ อยากได้แม่สาวน้อยคนนี้แทบขาดใจ

“น้าก้อง...” ปวิตราเรียกอีกฝ่ายเสียงสั่น แม้จะเตรียมใจมาแล้วแต่ก็อดหวั่นใจกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นไม่ได้

“อย่าห้ามน้า ให้น้าจูบหนูน้ำนะที่รัก” เขากระซิบของเสียงพร่า

“ที่รักเหรอคะ”

“ใช่...ที่รัก ยอดรักของน้า” เขาบอกแล้วปิดปากเธอด้วยจุมพิตแสนเร่าร้อน ปวิตรามึนงงไปชั่วขณะก่อนจะจูบตอนเขาซึ่งแม้เธอจะยังไม่ชำนาญแต่ก็เรียนรู้ได้เร็วจนทำให้ชายหนุ่มร้องครางออกมาด้วยความพอใจเป็นที่สุด

คำพูดของเขาช่างหวานยิ่งนัก แต่หญิงสาวก็รู้สันดานผู้ชายดี ยามกำลังคลั่งรักแบบนี้พูดได้ทุกอย่างนั่นแหละ พอได้สมใจอยากแล้วก็ทำเป็นลืมเหมือนไม่เคยพูดอะไรไว้มาก่อน แต่เธอก็ไม่สนใจหรอก เพราะเป้าหมายของเธอไม่ใช่คำหวานลวงโลกพวกนี้

ก่อการกอดจูบลูบคลำเรือนร่างงามเหมือนคนตายอดตายอยากไม่มีผิด ชายหนุ่มดันร่างบางไปติดขอบโต๊ะทำงาน มือหนาข้างหนึ่งลูบไล้ต้นขาขาวผ่องก่อนจะสอดมือเข้าไปในกระโปรง เขาลูบกลีบกุหลาบงามผ่านเนื้อผ้าบางของอันเดอร์แวร์ สะกิดเพียงไม่กี่ครั้งจุดนั้นก็หลั่งน้ำหวานออกมา

ก่อการเริ่มแหย่นิ้วเข้าไปตรงขอบของอันเดอร์แวร์เพื่อสัมผัสเนื้อแท้ของสาวเจ้า ปวิตราครวญครางด้วยความซ่านเสียวก่อนจะเลื่อนมือลงตามไปคว้ามือของอีกฝ่ายไว้

“ให้น้าสัมผัสหนูน้ำนะจ๊ะ” เขาวอนขอเสียงแหบพร่าก่อนซบใบหน้าลงที่ซอกคอระหง ซุกไซ้ให้อารมณ์เธอเตลิดคล้อยตามเขามากขึ้น

“อย่าคะ หนูอาย”

“อย่าอายเลย น้าอยากสัมผัส อยากดู อยากเลีย” เขาเงยหน้าขึ้นมาแล้วแลบลิ้นเลียปากเธอเล่น ก่อนจะจูบหยอกเย้าอย่างเอ็นดู เขารู้ว่าเธออยากลองแต่ก็ยังมีความกลัวอยู่

“ฮื้อ...น้าก้อง...อ๊ะ...” ปวิตราร้องออกมาด้วยความสยิวเมื่อนิ้วมือของเขาสะกิดติ่งเสียวของเธอ ทว่าก่อนที่ทุกอย่างจะดำเนินต่อไปก็มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น หนุ่มสาวต่างหยุดชะงักแล้วมองหน้ากัน ก่อนหญิงสาวจะผลักชายหนุ่มออกห่างซึ่งเขาก็ยอมถอยโดยดีทั้งที่ใจนั้นไม่อยากเลย

ปวิตราลนลานรีบหยิบเสื้อคลุมมาสวมใส่ หมายจะวิ่งเข้าห้องน้ำเพื่อซ่อนตัวและสำรวจสภาพของตัวเอง ทว่าก่อนไปก่อการก็คว้าแขนเธอเอาไว้ซะก่อนพร้อมกับถาม

“หน้าน้ามีลิปสติกหรือเปล่า”

“มะ...มีค่ะ”

“รีบเช็ดให้น้าเร็วเข้า”

ปวิตราทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว เมื่อเสร็จแล้วเธอก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป ก่อการถอนใจเฮือกใหญ่นึกอยากไล่อรสิริออกนักที่มาขัดจังหวะความสุขของเขา ดีนะที่อีกฝ่ายเคาะประตูก่อนและรอคำสั่งของเขาว่าให้เข้ามาได้หรือไม่ เพราะเขาเคยสั่งไว้เนื่องจากเมื่อก่อนเธอชอบเปิดมาเจอเขากำลังฟัดสาวๆ พอดี

“เข้ามาได้”

“ขอโทษค่ะคุณก้อง พอดีคุณเปรมเอาเอกสารด่วนมาให้เซ็นค่ะ” อรสิริเปิดประตูเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ หญิงสาวงงเมื่อไม่เห็นปวิตราในห้องทำงาน ก่อการเดาได้จึงบอกว่า

“มองหาหนูน้ำเหรอ เธอเข้าห้องน้ำอยู่”

อรสิริยิ้มแหยๆ ให้และรอจนเจ้านายเซ็นเอกสารเสร็จ ก็พอดีกับที่ปวิตราเดินออกมาจากห้องน้ำ หญิงสาวไม่กล้าสบตาใครจึงคิดจะเดินออกจากห้องไปแต่ต้องหยุดเพราะก่อการเรียกเอาไว้ ส่วนอรสิรินั้นเดินถือเอกสารออกจากห้องไปแล้ว

“เดี๋ยวสิหนูน้ำ น้ามีอะไรจะพูดด้วย”

“อะไรหรือคะ” เธอก้มหน้าถาม เขาจึงต้องใช้ปลายนิ้วเชยคางมนให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน จึงเห็นแววขัดเขินในดวงตาคู่งาม เขายิ้มอ่อนโยนให้แล้วบอก

“เย็นนี้ไปทานข้าวข้างนอกกับน้านะจ๊ะ”

“แต่ว่าน้าพร...”

“เดี๋ยวน้าจัดการเอง ตกลงนะจ๊ะคนดีของน้า”

ปวิตราไม่ตอบนอกจากยิ้มให้แล้วเดินออกจากห้องไป แต่ปฏิกิริยาของเธอเพียงเท่านั้นก็ทำให้ชายหนุ่มผิวปากได้อย่างสบายใจ

อา...มีความสุขจังโว้ย คืนนี้เสือจะกินกวางตัวน้อยให้หนำใจไปเลย ก่อการคิดอย่างมีความสุข ตัณหาราคะที่มีมากล้นทำให้เขาหลงลืมความผิดชอบชั่วดีไปหมด หลงเหลือแต่ไฟสวาทที่พร้อมแผดเผา

ส่วนคนที่เพิ่งเดินออกจากห้องทำงานไปนั้น ก็เดินกลับไปนั่งโต๊ะทำงานด้วยใจอันระทึกกับสิ่งที่กำลังจะเกิดในค่ำคืนนี้ ทุกอย่างช่างเป็นไปตามที่เธอหวังเร็วเหลือเกิน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha