15. แผนลวงใจนายซาตาน ซีรี่ส์ เสน่หาซาตาน III

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 7 : EP.7


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เขาเปลี่ยนชุดนอนแบบมีเสื้อคลุมเรียบร้อย  จึงก้าวไปนอนบนเตียง  แล้วหันไปเรียกให้เธอมานอนบ้าง  เมื่อเห็นเธอยังลังเล
“เป่าผมเสร็จแล้ว  ก็มานอนสิ”  เขาดึงผ้าห่มบนเตียงลงไปเพื่อให้เธอได้ขึ้นมานอน  เธอจึงลุกไปนอนตรงที่เขาจัดให้  แต่ก็นอนอยู่ห่างๆ  แทบจะชิดขอบเตียงเลยด้วยซ้ำ
“เอ่อ  ราตรีสวัสดิ์นะคะ”  เธอรีบนอนหันหลังให้เขา  พยายามข่มตาให้หลับ  แต่แล้วเธอก็ต้องสะดุ้งสุดตัว  เมื่อเขาดึงตัวเธอมากอดเอาไว้
“นอนแบบนั้นเดี๋ยวก็ตกเตียงหรอก  นอนกับพี่ดีๆ สิ  บอกแล้วไงว่าไม่ต้องกลัวน่ะ”  เขากอดเธอเอาไว้แนบอก  ใบหน้าของเธออยู่ห่างกับใบหน้าของเขาแค่คืบเท่านั้น
“ค่ะๆ  นอนเถอะนะคะ  หนูง่วงแล้ว”  เธอรีบหลับตาลง  เพราะสายตาที่เขามองมาทำให้เธอร้อนวูบวาบไปหมด
“นอนแล้วเหรอ  กลางวันก็นอนทั้งวัน  ยังจะง่วงอีกรึไง”  เขาแกล้งชวนเธอคุย
“ก็ไหนพี่บอกให้รีบนอนเองนี่คะ  จะเอายังไงกันแน่ล่ะ”  เธอมองเขาอย่างขุ่นเคือง
“แล้วนอนหลับเหรอ  ถ้านอนไม่หลับก็มาคุยกันก่อนสิ”  เขาพลิกตัวนอนตะแคง  จ้องหน้าของเธออยู่อย่างนั้น
“จะคุยอะไรล่ะคะ”  อันที่จริง  เธอก็ยังไม่ง่วงจริงๆ นั่นแหละ
“ก็เรื่องงานของอิงฟ้าไง  ตอนนี้ยังรับงานถ่ายแบบอยู่รึเปล่าล่ะ”  เขาสนใจเรื่องนี้  เพราะไม่อยากให้เธอทำมันอีก  แม้เขาจะยอมรับ  ว่าเขาเองก็ชอบอ่านหนังสือพวกนี้เหมือนกัน
“ไม่ได้รับแล้วค่ะ  ตั้งแต่คุณ...เอ่อ..คุณพ่อไม่อนุญาตค่ะ”  เธอเกือบหลุดออกไปแล้วไหมล่ะ  ว่าคุณลุงจ้างให้มายั่วเขาน่ะ
“ก็ดีแล้ว  งานโชว์เนื้อโชว์หนังแบบนั้นน่ะ  เลิกไปซะก็ดี  แล้วพรุ่งนี้เลิกเรียนกี่โมงล่ะ”  เขายิ้มพอใจกับเขาคำตอบที่ได้รับ
“บ่ายสามค่ะ  ทำไมคะ”  เธอถามอย่างสงสัย
“ไม่มีอะไร  พี่จะได้ไปรับที่มหาลัยไง”  เขาบอกอย่างอารมณ์ดี  แต่คนฟังถึงกับทำตาโต
“พี่จะไปรับหนูทำไมคะ  หนูกลับบ้านเองได้”  เธอรีบห้ามเขาทันที
“พี่ไม่ได้จะรับหนูกลับบ้านนี่  จะรับไปที่สำนักงานของพี่ต่างหากล่ะ  พรุ่งนี้พี่ต้องอยู่เคลียร์งานที่สำนักงานจนดึก  อยากให้อิงฟ้าไปอยู่เป็นเพื่อนหน่อย    ไหนว่าชอบพี่นักหนาไม่ใช่เหรอ ไม่อยากอยู่กับพี่บ้างรึไง  พี่อุตส่าห์เปิดโอกาสให้แล้วนะ” เขาพูดเหมือนหลงตัวเองซะเหลือเกิน  จนเธออดหมั่นไส้ไม่ได้
“ไม่เห็นจะอยากอยู่ด้วยซักหน่อย  คนหลงตัวเอง”  เธอแลบลิ้นใส่เขา  เขาจึงงับที่ลิ้นของเธอเบาๆ  ทำให้เธอตกใจมาก  
“คนอะไร  ปากไม่ตรงกับใจ  แบบนี้ต้องลงโทษ”  เขาดึงตัวเธอมาจูบเอาไว้อย่างดูดดื่ม  ลิ้นร้อนตวัดรับกับลิ้นอุ่นนุ่มในปากอิ่มอย่างเมามัน  เขาจูบเธออย่างหิวกระหาย แม้เธอพยายามดันตัวเขาออกแต่ก็ไร้ผล

คนเอาแต่ใจพลิกตัวขึ้นมานอนคร่อมร่างของเธอเอาไว้  มือหนาลูบไล้ไปที่เอวเล็กอย่างโหยหา  พร้อมทั้งเหนี่ยวรั้งชายเสื้อยืดให้ร่นขึ้นไปกองที่ใต้เนินอกนั้น
แล้วเขาก็สอดมือเข้าไปใต้กางเกงชั้นในของเธอแล้วบดบี้เม็ดเกสรดอกไม้ของคนใต้ร่าง  เล่นเอาเธอสะดุ้งเฮือก  
“หิวจัง  อยากกินนมก่อนนอนแล้วสิ”  เขายิ้มเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาหวานฉ่ำ  อารมณ์บางอย่างเริ่มพุ่งพล่านขึ้นมาอีกแล้ว  แทบจะทุกครั้งที่ได้ใกล้ชิดกับเธอ
“พี่แอนดรู  ปล่อยนะคะ  อิงฟ้าจะนอนแล้ว”  เธอรีบดึงมือเขาที่กำลังรุกรานน้องสาวของเธอพัลวัน
“ใจร้ายจัง  ขอพี่ชิมหน่อยก็ไม่ได้”  เขาทำหน้างอ  เธออยากจะตีเขาให้ตายจริงๆ
“ใจร้ายอะไรกันคะ  เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะ  เอ่อ  แค่ตอนหัวค่ำ  มันก็มากเกินไปแล้ว”  เธอพูดเสียงสั่นรู้สึกอับอายกับสิ่งที่ทำลงไป
“อ๋อ  ถ้าเป็นอะไรกันแล้ว  ถึงจะทำได้สินะ  งั้นเราจะเป็นอะไรกันดีล่ะ”  เขามองจ้องไปที่ดวงตาของเธอ
“ไม่เป็นอะไรกันทั้งนั้นแหละค่ะ  หนูจะนอนแล้ว  ถ้าพี่แอนดรูยังแกล้งหนูอีกล่ะก็  หนูจะไม่มาให้เห็นหน้าแล้วด้วย”  เธอยื่นคำขาด  คนที่ตั้งท่าหื่นจึงต้องยอมถอย
“พี่บอกแล้วใช่ไหม  ถ้าหนูหายไปละก็  พี่เจอที่ไหนจะปล้ำที่นั่นแหละ”  ในเมื่อสาวเจ้าไม่ยอมให้รังแก  เขาจึงทำได้แค่เพียงดึงเธอมากอดเอาไว้  ทั้งที่อาวุธคู่ใจมันตั้งลำพร้อมรบไปแล้ว  แต่ใจก็คิดถึงสิ่งที่เธอพูด  ใช่สินะ  เขากับเธอ ไม่ได้เป็นอะไรกันเลย  เขาแค่เจอกับเธอวันนี้วันแรก  แล้วนี่  เขาเป็นบ้าอะไรล่ะเนี่ย  ทำไมต้องอยากทำอะไรๆ กับเธอขนาดนี้ด้วย
ณัฐนันท์ได้แต่เก็บความขมขื่นเอาไว้ในใจ  นี่เขาเห็นเธอเป็นเครื่องบำเรอความใคร่หรือยังไงกัน  เจอหน้ากันแค่วันเดียว  แต่เขากลับทำกับเธอขนาดนี้  คอยดูเถอะ  เธอจะหายไปจากชีวิตเขาให้ได้  ในเมื่อเขาไม่ได้รักเธอ  เธอก็ไม่ควรไปรักคนใจร้ายอย่างเขาเหมือนกัน

 เช้าวันต่อมา
ขณะที่ณัฐนันท์กำลังอาบน้ำอยู่นั้น  แอนดรูก็แอบหยิบโทรศัพท์ของเธอจากในกระเป๋าขึ้นมา  ดีนะที่เธอไม่ได้ล็อครหัสเอาไว้  เขารีบกดเบอร์ของเขาจากเครื่องของเธอทันที  เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น  และตอนนี้  เขาก็ได้เบอร์ของเธอเรียบร้อยแล้ว  โดยไม่ต้องถามที่ผู้เป็นบิดาให้เสียฟอร์ม
จากนั้นเมื่อเธอออกมาจากห้องน้ำ  เขาจึงได้ไปอาบน้ำแต่งตัวบ้าง  
“ช่วยผูกเนกไทให้พี่หน่อยสิ”  เขาหันไปบอกเมื่อเห็นเธอนั่งรอเขาอยู่ตรงโซฟา
“ทุกทีพี่ก็ผูกเองนี่คะ  ทำไมต้องให้หนูทำให้ด้วยล่ะ”  เธอรู้สึกว่าไม่อยากจะอยู่ใกล้เขาอีกแล้ว  เธอควรอยู่ห่างจากเขาให้มากที่สุด
“พี่บอกให้ผูกก็ผูกสิ  เร็วเข้าพี่รีบอยู่นะ”  เขาแกล้งทำเสียงดุ  เธอจึงยอมลุกมาผูกให้เขาแต่โดยดีมือน้อยจับที่เนกไทเส้นสวย  สายตาของเธอมองแต่ที่คอของเขา  จึงไม่รู้ว่าเขามองเธออยู่ตลอดเวลา
“เสร็จแล้วค่ะ”  เธอเงยหน้าขึ้นไป เขาจึงรั้งเธอมาจูบเอาไว้ทันที
“อื้อ...พี่แอนดรู  อีกแล้วนะคะ” เธอพยายามดันตัวเขาออกไป
“ก็หนูน่าจูบนี่นา  ไปกันเถอะ  เดี๋ยวจะสาย” เขายิ้มอย่างอารมณ์ดี  แล้วจึงได้จูงมือเธอออกไปจากห้อง
พวกเขาไม่มีเวลาจะทานอาหารเช้าร่วมกันด้วยซ้ำ  เพราะเขาต้องรีบไปส่งเธอแล้วขับรถไปที่ศาลต่อ  รถหรูคันใหญ่แล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง
“เอ่อ  จอดตรงนี้แหละค่ะ  ถึงแล้ว”  เธอรีบบอกเขา  ทั้งๆ ที่บ้านหลังนี้ไม่ใช่บ้านของเธอ
“นี่เหรอบ้านหนูน่ะ  น่ารักดีนะ  เอาไว้ว่างๆ  พี่จะมากราบคุณลุงละกันนะ  ตอนนี้พี่รีบมาก  อย่าลืมล่ะ  เลิกเรียนแล้วพี่จะไปรับ  ห้ามหนีไปไหนเด็ดขาดรู้ไหม” เขาสั่งเหมือนรู้ว่าเธอจะหนีเขาจริงๆ
“ค่ะ”  เธอตอบสั้นๆ  กำลังจะลงจากรถไป  แต่เขากลับดึงตัวเธอให้หันมารับจูบของเขาอีกครั้ง
“ไปไม่ลาเลยนะ  เด็กอะไรไม่มีมารยาท”  เขาอมยิ้ม  
“กับผู้ใหญ่ชอบฉวยโอกาส  ไม่จำเป็นต้องมีมารยาทหรอกค่ะ”  เธอมองเขาตาขวาง  แล้วรีบก้าวลงไปจากรถทันที

เธอยืนอยู่ตรงหน้าประตูบ้านนั้น  จนเขาขับรถออกไป  
“อ้าวหนูอิงฟ้า  มาหายายเหรอลูก”  หญิงวัยชราคนหนึ่งเดินออกมาหาเมื่อเห็นเธอยืนอยู่หน้าบ้าน
“เอ่อ เปล่าค่ะคุณยาย  พอดีแท็กซี่จอดรถผิดบ้านค่ะ  หนูไปก่อนนะคะ”  เธอยิ้มเขิน  แล้วเดินไปบ้านหลังอื่นที่อยู่ถัดไปอีกสามหลัง  โดยไม่รู้เลยว่า  แอนดรูแอบมองเธออยู่ตลอดเวลา
“เจ้าเล่ห์นักนะสาวน้อย  คิดว่าจะหนีพี่ชายคนนี้พ้นงั้นเหรอ”  เมื่อเห็นว่าบ้านของเธออยู่หลังไหนแล้ว  เขาก็รีบขับรถออกไปจากตรงปากซอยนั้นทันที  เพราะต้องรีบไปทำงาน
ณัฐนันท์เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่  จากนั้นจึงได้ออกไปเรียน  แม้ตอนนี้ยังเป็นเวลาเพียงแปดโมงกว่าเท่านั้น  แต่เธอก็ไม่อยากอยู่บ้าน  อยากออกไปหาเพื่อนๆ  เพื่อจะได้ไม่รู้สึกเหงามากกว่านี้
มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง
“อิงฟ้า  เป็นอะไรน่ะ  ทำไมดูเศร้าจัง”  มัทนา เพื่อนรักของณัฐนันท์ถามอย่างเป็นห่วง  เมื่อเพื่อนรักดูผิดปกติไปจากเดิม
“เบื่อๆ  น่ะ  วันนี้เลิกเรียนแล้ว  ไปดูหนังกันไหม”  เธอยิ้มให้มัทนาเล็กน้อย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha