7. แผนพิชิตใจนายซุปตาร์ [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 10 : เพราะรักคำเดียว...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เขาอุ้มเธอออกมาจากห้องน้ำ  ทั้งที่ตัวของเธอเต็มไปด้วยหยดน้ำอย่างนั้น  นาทีนี้เขาไม่สนใจแล้วว่าที่นอนของเขาจะเปียกเพราะร่างของเธอหรือไม่  เขาพรมจูบไปทั่วตัวของสาวน้อย  และไม่ว่าส่วนไหนที่ปลายลิ้นของเขาสัมผัสถึง  มันก็สร้างความตื่นเต้นให้เธอได้ทั้งนั้น 

แต่แล้ว  เมื่อเขารุกล้ำมาถึงพื้นที่สงวนของเธอ  มันก็ทำให้เธอได้สติทุกอย่างกลับมาครบถ้วนอีกครั้ง  เธอตกใจมาก  กับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นตอนนี้

“ไม่  ไม่นะ  ได้โปรด  อย่าทำวิเลยนะคะ”  เธอพยายามรวบรวมสติที่มีทั้งหมด  ผลักไสเขาออกไป  เมื่อรู้ว่ากำลังจะเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไป

แอนโทนี่หยุดการกระทำทุกอย่าง  เขานอนคร่อมร่างของเธอไว้  ดวงตาของเขามองจ้องไปยังดวงตากลมโตที่เริ่มมีน้ำใสๆ ไหลออกมา

“ทำไม  ทำไมคุณทำกับวิแบบนี้  ฮือๆๆ”  เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนัก  พร้อมกับรั้งผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายที่เปลือยเปล่าเอาไว้  รู้สึกละอายแก่ใจเหลือเกิน  ที่เธอปล่อยตัวปล่อยใจกับเขาได้ถึงขนาดนี้

“วิ  ผมขอโทษ  ไม่เอา  ไม่ร้องนะคนดี” เขาเห็นเธอร้องไห้  ก็เริ่มทำอะไรไม่ถูก  นี่เขากำลังจะข่มขืนผู้หญิงที่เขารักอย่างนั้นหรือนี่

“ทำไมคุณทำแบบนี้คะ  คุณเห็นฉันเป็นแค่ของเล่นของคุณรึไง  คุณจีบพี่แอน  แต่กลับ...”  เธอรู้สึกเจ็บปวดจนพูดไม่ออก

“ไม่นะวิ  ผมไม่เคยเห็นคุณเป็นของเล่น  ผมรักคุณ  แล้วผมก็ไม่ได้คิดจะจีบแอนด้วย  คุณเอาอะไรมาพูดกันเนี่ย”  แอนโทนี่เข้ามากอดเธอไว้   นี่เธอคิดว่าเขาชอบอนันตราอย่างนั้นหรือ

“อะไรนะคะ  คุณไม่ได้ชอบ...พี่แอนเหรอคะ”  เธออึ้งไป  แล้วเงยหน้ามามองหน้าเขาด้วยแววตาสงสัย

“ใช่ผมไม่ได้ชอบแอน  ไม่เคยคิดจะจีบเธอด้วย  ผมจีบคุณมาตลอด  นี่คุณไม่รู้เรื่องอะไรเลยรึไง”  แอนโทนี่ยิ้มออก ที่เธอพยายามหนีเขาเพราะคิดว่าเขาชอบคนอื่นอย่างนั้นสินะ

“แต่ว่า  เอ่อ...”  วิรังรองรู้สึกงงไปหมด

“ฟังผมนะวิ  ไม่ว่าเมื่อก่อนผมจะเคยเป็นคนแบบไหน  จะผ่านผู้หญิงมากี่คน  แต่ตอนนี้  คนเดียวที่อยู่ในใจของผมก็คือคุณ  แล้วเมื่อกี้ที่ผมทำไป  เพราะผมไม่อาจหักห้ามความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณได้อีกแล้ว”  แอนโทนี่พูดด้วยความจริงใจทั้งหมดที่มี  และนั่นก็ทำให้เธอยิ้มได้

“เอ่อ  งั้นตอนนี้...คุณจะไม่ทำแบบนั้นอีกใช่ไหมคะ”  วิรังรองหน้าแดง  เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา  แม้เธอจะยังไม่ได้เสียความบริสุทธิ์ให้เขาไปก็ตาม

“โธ่  ที่รัก  เห็นใจผมหน่อยไม่ได้เหรอ  ผมรักคุณเหลือเกิน  ให้ผมได้ดูแลคุณอีกครั้งได้ไหมครับ”  แอนโทนี่ออดอ้อนอย่างน่าสงสาร  เขาจะปล่อยให้เรื่องที่ผ่านมากว่าครึ่งทางจบลงไปแบบนี้ได้ยังไงกัน

“แต่...แต่วิ...ไม่เคย...”  เธออายจนไม่กล้าบอกเขาว่าเธอไม่เคยผ่านเรื่องแบบนี้มาเลยน่ะสิ

“ผมรู้ที่รัก  ไม่เป็นไร  วางใจผมนะผมจะดูแลคุณเอง”  เขารู้ว่าเธอจะพูดอะไร  ดูจากบทรักที่ผ่านมาเมื่อครู่เขาก็รู้แล้วว่าเขาเป็นคนแรกของเธอ  ผู้หญิงของเขายังไม่เคยผ่านมือชายใดเลย  และมันก็ยิ่งทำให้เขาภูมิใจที่เขาเลือกคนไม่ผิด

เขาไม่รอให้เธอได้พูดคำใดอีก  แอนโทนี่เริ่มบทรักที่ยังค้างคาอีกครั้ง  เขาเลื่อนผ้าห่มที่คลุมตัวเธอออกไป  ค่อยๆ พรมจูบให้เธออย่างอ่อนโยน วิรังรองให้ความร่วมมือเขาเป็นอย่างดี  เขาเฝ้าโลมเลียไปทั่วทุกสัดส่วนเต่งตึงนั้น  รู้สึกดีเหลือเกินที่เธอยินยอมพร้อมใจให้  เพราะเขาไม่อยากหักหาญน้ำใจเธอเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบ  ทุกสัมผัสของเขาทำให้เธอได้แต่ส่งเสียงร้องด้วยความซ่านเสียว  จนเมื่อเขาเริ่มรุกล้ำเข้ามาในพื้นที่สงวนของเธอ เขาต้องรีบจุมพิตที่ริมฝีปากนุ่มนิ่ม  ขณะที่ขยับกายแกร่งให้แนบชิดกายสาวเพื่อลดความเจ็บปวดให้บรรเทาลง    วิรังรองได้แต่บิดกายไปมาด้วยความเจ็บปวด  แต่เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก  ความเจ็บปวดนั้นก็กลับสร้างความสุขให้เธอได้อย่างมหาศาล  เขาทะนุถนอมเธอราวกับไข่ในหิน  ทุกครั้งที่เขาตอกย้ำความเป็นชายของเขาสู่ดอกกุหลาบช่องามของเธอ  เธอได้แต่ตอบรับเขาครั้งแล้วครั้งเล่า  จนเมื่อบทรักมาถึงขีดสุดของความต้องการ   เขาก็ปลดปล่อยให้เธอได้เป็นอิสระจากพันธนาการทั้งหมด  ราวกับอยู่ในสรวงสวรรค์ก็ไม่ปาน

ทั้งสองคนผวาเข้ากอดกันแน่น  แอนโทนี่เคยคิดว่าก่อนหน้านี้เขาก็หลงใหลเธอมากอยู่แล้ว  แต่พอได้ครอบครองเธอแบบนี้เขายิ่งถวิลหาเธออย่างไม่รู้จักเบื่อ  เมื่อปล่อยได้เธอได้พักอยู่สักครู่บทรักบทต่อไปก็ได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง  และอีกครั้ง  ทำเอาทั้งเขาและเธอแทบไม่สามารถลุกออกจากเตียงได้เลยทีเดียว 

 

เวลาล่วงเลยมาจนตีสามแล้ว  หลังจากบทรักครั้งล่าสุดจบลง

“พอเถอะนะคะ  ไปส่งวิกลับเซฟเฮาส์เถอะค่ะ  เดี๋ยวพี่แอนกลับไปไม่เจอเธอจะเป็นห่วงเอา”  วิรังรองขอร้องคนตัวโตที่เอาแต่พรมจูบไปทั่วตัวเธออย่างคนไม่รู้จักพอ

“โธ่  คืนนี้ค้างที่นี่ไม่เหรอจ๊ะที่รัก  ผมไม่อยากปล่อยคุณไปไหนเลยนะ”  เขากอดเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อยให้เธอได้ลุกขึ้นสักที

“ไม่ได้นะคะ  คุณอย่าดื้อสิคะ  วิขอร้องนะคะ  แค่นี้ยังไม่พอใจอีกหรือไง” เธอหันไปหาเขา  แก้มสาวแดงก่ำด้วยความเขินอาย

แอนโทนี่พลิกกายของเขามากกกอดเธอไว้อีกครั้ง

“ก็ได้จ้ะ  แล้วพรุ่งนี้รีบมาที่กองนะ  อย่าปล่อยให้ผมรอนานล่ะ  ไม่อย่างนั้นล่ะก็...”  เขาทำสายตาเจ้าเล่ห์

“ไม่อย่างนั้นจะทำไมคะ”  เธอยิ้มยั่ว

“ก็จะทำแบบนี้ไงล่ะ”  เขาก้มลงจูบที่ริมฝีปากบางระเรื่อ ปลายลิ้นสากสอดเข้าไปชิมความหวานที่เขาครอบครองมาแล้วหลายครา  มือใหญ่โลมไล้มาจนถึงสองปทุมถันอวบอิ่มแล้วก็อดไม่ได้ที่จะบดคลึงมัน  วิรังรองรีบผลักเขาออกทันที

“พอแล้วค่ะ  เดี๋ยวก็เป็นเรื่องอีกหรอก”  เธอยิ้มเขิน  แอนโทนี่จึงต้องยอมปล่อยเธอไปอย่างเสียดาย

“ก็ได้จ้ะ  พอก่อนก็ได้  เดี๋ยวเมียผมจะช้ำหมด”  แอนโทนี่ลุกขึ้น  อย่างเสียดายเต็มที  จากนั้นพวกเขาก็แต่งตัว  แล้วพากันลงไปที่รถ  ขับออกไปที่เซฟเฮาส์ทันที

รถมาจอดที่หน้าเซฟเฮาส์แล้ว  วิรังรองกำลังจะลงจากรถ  แต่แอนโทนี่รั้งแขนเธอไว้

“ไหนล่ะรางวัลที่ผมยอมปล่อยให้คุณกลับน่ะ”  เขาทำตาหวานเยิ้ม

“รางวัลอะไรคะ  แค่นี้วิก็...”  เธอหน้าแดง  รู้สึกอายขึ้นมาอีกแล้ว

“ขอแค่  Good night  kiss   ให้ผมหน่อยน้า...  ไม่งั้นผมต้องนอนไม่หลับเพราะคิดถึงคุณแน่เลย  น้าๆๆๆ”  เขาออดอ้อนเธอเต็มที่

“ก็ได้ค่ะ”  เธอหันไปจูบเขาเบาๆ ที่ริมฝีปาก  แต่เขากลับกดจูบเธอให้แน่นกว่าเดิม

“คนบ้า!!!”  วิรังรองรีบเปิดประตูรถลงไป  แล้ววิ่งเข้าไปในเซฟเฮาส์ทันที  โดยไม่ยอมหันไปมองเขาอีก

แอนโทนี่ได้แต่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่  เขาอยู่ในรถสักพักรอดูจนเห็นว่าเธอเข้าไปในเซฟเฮาส์เรียบร้อยแล้ว  จึงขับรถออกไป  เขารักเธอจริงๆ  รักมากกว่าคนเก่าของเขาด้วยซ้ำ  คืนนี้เขาคงต้องนอนไม่หลับเพราะมัวแต่คิดถึงเธออย่างแน่นอน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha