แผนร้อนซ่อนเสน่หา(20+)จบ

โดย: ผรัณดา



ตอนที่ 3 : งานแรกของเธอ แผนการของเขา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“อ้าว ที่โทรมาจ้างเป็นผู้หญิงไม่ใช่เหรอคะ งั้นขอคิดดูอีกทีนะคะ” เทวิกาใจเสีย ไม่คิดว่างานแรกที่รับจะมีอุปสรรคขนาดนี้  เธอยังคงหวาดระแวงผู้ชายอยู่จึงไม่อยากทำงานร่วมกับผู้ชายที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

            “ผมไม่มีเวลาให้คุณคิดหรอก”

เทวิกามาตามเวลา และสถานที่ที่นัดไว้กับคนที่เหมกรจ้างให้นัดหมายงานกับเทวิกา เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าถ้าเขาคุยเอง เทวิกาอาจจะไม่ตกลงก็ได้    เมื่อเทวิกาเห็นว่าเป็นผู้ชายมารับก็รีบเดินหนี แต่ไม่ทันคนร่างสูงและกำยำ เขาคว้าตัวเทวิกาไว้ แล้วเอาผ้าขนหนูผืนเล็กปิดจมูกของเธออย่างรวดเร็วแล้วรีบพาร่างเล็กไปในรถที่จอดอยู่ ก่อนที่คนแถวนั้นจะสงสัย

           

             “อื้อ ๆ  ”

            “ไม่ต้องแหกปากนะ ไม่มีใครช่วยคุณได้แน่ เพราะที่นี่มีแค่ผมกับคุณ”

เหมกรแสยะยิ้มแสดงอำนาจเหนือกว่า เขาแกะผ้าปิดตา และปากให้เธอ เหลือแต่เชือกที่ผูกข้อมือของหญิงสาวไว้

            “โอ๊ย ! เธอนี่มันร้ายนะ งับแบบนี้เจ็บนะ”

            “คนนะ ไม่ใช่หมา แล้วที่คุณทำกับชั้นละ คุณเป็นใคร ทำแบบนี้ต้องการอะไร”

เทวิกากัดเอาที่มือของเหมกร เขารีบบีบปากของเธอ เพื่อให้เธอปล่อย

            “ลองทบทวนดู คุณไปสร้างเวรสร้างกรรมอะไรเอาไว้”

            “ชั้นไม่เคยไปรังแกใคร มีแต่คนอื่นมาวุ่นวายกับชีวิตชั้น”

            “อ๋อเหรอ คุณจะบอกว่าคุณเป็นคนดีสินะ”

            “ถ้าคุณไม่เชื่อก็ตามใจ ว่าแต่ใครจ้างคุณมา”

            “คนอย่างผมไม่ต้องให้ใครมาจ้างอะไรหรอก เงินผมเองก็เหลือกินเหลือใช้  คุณชอบไม่ใช่เหรอ เงินหน่ะ”

เทวิกาตัวสั่นริก ๆ แม้จะกลัวแต่ก็อยากจะเถียงเขาให้รู้แล้วรู้รอด และได้แต่คิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ทำไมถึงดวงซวยขนาดนี้  ตอนนี้เธออยากกลั้นใจกัดลิ้นตัวเองให้ตายไปเลย เพราะถามอะไรไปก็ไม่ได้ความอะไรกลับมาเลย

            “เอ้า  นี่จะเป็นอาหารมื้อแรกและมื้อสุดท้ายที่ผมทำให้คุณ”

            “คงเป็นบุญของชั้นสินะ ที่คนอย่างชั้นได้กินบะหมี่แห้ง ๆ ของคุณ”

เทวิกาหันหน้าเมินไปทางหน้าต่าง ๆ ตอนนี้เริ่มสว่างพอจะดูรู้ว่าข้างนอกเต็มไปด้วยต้นไม้มากมาย และตัวเธอเองคงจะอยู่ชั้นที่สองของบ้าน เขานั่งบนเตียงนุ่ม ๆ แต่ทว่าเต็มไปด้วยฝุ่นทั้งห้อง  เทวิกาเห็นจึงรีบถอยจนติดหัวเตียง

            “ไม่ต้องหนีผมหรอก ตอนนี้ผมยังไม่มีอารมณ์”

เมื่อเทวิกาได้ยินก็รู้สึกหน้าชา ตัววูบแปล๊บ  เขาคิดจะทำอะไรกันแน่  ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แม้จะคุ้น ๆ แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก มาสะดุ้งอีกทีเมื่อเขาปิดประตูเสียงดัง 

            “แม่จ๋า เกิดอะไรกับหนูคะ ทำไมชีวิตหนูต้องมาเจออะไรแบบนี้”

เทวิกาได้แต่ร้องไห้แล้วหลับไปกับเชือกที่ยังคงผูกไว้แน่น

    

    “ผมไม่ได้พาคุณมานอนสบายแบบนี้ มานี่มาผมจะแกะเชือกให้ แต่อย่าคิดจะทำอะไรเด็ดขาด ตัวแค่นี้ผมหักคอด้วยมือเดียวยังไหว”

            เทวิกางัวเงียลืมตาด้วยความตกใจ ชายหนุ่มตรงหน้ามาหาเธอ ตอนนี้เขาเปลี่ยนจากชุดธรรมดามาเป็นชุดสูทสีดำ ความสว่างส่องเข้ามาในห้อง ทำให้เธอเห็นชัดเจนว่าเธออยู่กับหนุ่มหล่ออายุประมาณสามสิบ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มดูดุดัน คิ้วหนาได้รูป เคราขึ้นเป็นตอสั้น ๆ ไปเกือบครึ่งแก้ม หนวดขึ้นตามรอยหยักของปากบางเป็นกระจับ รูปร่างสูงกำยำ  ตาเธอไล้ต่ำลงมาที่แผงอกกว้าง แล้วเธอรีบหลุบตาเพราะหัวใจเต้นแรง หน้าแดงก่ำกับสิ่งที่เธอคิดสำรวจรายละเอียดเขาอย่างลืมตัว

            “ปล่อยชั้นไปเถอะ ชั้นกับคุณเราคงไม่มีอะไรติดค้างกัน”

            “ก็บอกแล้วไงว่ามี ระหว่างที่ผมไม่อยู่อย่าดื้อนะ แล้วอย่าลืมจัดการห้องด้วยละ ฝุ่นมันเยอะข้าวของก็รก ผมไม่มีอารมณ์นะถ้าห้องเลอะเทอะแบบนี้ คำพูดของเหมกรทำให้เธอหลุดออกมาจากภวังค์ ตอนนี้เธอไม่อยากรับรู้อะไรทั้งสิ้น

            “ไอ้คนเลว หน้าตาก็ดีแต่จิตทราม ผู้ชายสมัยนี้เป็นอะไรกันหมด ทำอย่างกับผู้หญิงไม่มีจิตใจ”

เทวิกาบ่นพลางเดินไปริมระเบียง มองออกไปเห็นต้นไม้ใบหญ้า แปลงปลูกผักนานาชนิด สุดลูกหูลูกตา เธอพยายามจะหาทางปีนลงไป แต่มองดูแล้วคงหมดหนทางเพราะมันช่างสูงเหลือเกิน ถ้าพลาดตกลงไปคงคอหักตาย

           

            “ผมบอกให้คุณทำความสะอาดห้องไง แล้วทำไมถึงไม่ยอมกินอะไรเลย เดี๋ยวก็ตายหรอก”

เหมกรตรงมายังห้อง เมื่อไขกุญแจเข้าไปเห็นเทวิกานั่งกอดเข่าข้างเตียง แล้วปรี่เปิดดูห้องน้ำก็ยังคงเขลอะฝุ่นเช่นเดิม

            “มานี่ เข้ามาทำความสะอาดซะ แบบนี้ผมไม่ชอบ ผมยังมีงานให้คุณทำอีกเยอะ”

            “ชั้นเจ็บนะ”

เทวิกาไม่ทันตั้งตัว รู้สึกอีกทีตัวปลิวเข้าห้องน้ำเสียแล้ว  เขาเปิดน้ำจากฝักบัวเพื่อไล่คราบฝุ่นบนพื้น แล้วปิดประตูขังเธอไว้ในห้องน้ำ ปล่อยให้เทวิการ้องไห้จนตัวโยน แม้จะไม่อยากทำตามที่เขาบอก แต่ก็จำใจเพราะไม่เช่นนั้นเธอคงถูกเขากินหัวแน่

            “เสร็จหรือยัง ผมจะเข้าไปแล้วนะ ถ้ายังไม่เรียบร้อยคุณเจ็บตัวแน่”

สิ้นเสียงเขาก็เปิดเข้าไปตรวจตรา เทวิกาตกใจถอยหนีจนลื่นชนอ่างขนาดใหญ่

            “โอ๊ย !

            “อย่ามาทำมารยาไปหน่อยเลย ลื่นแค่นี้ทำเป็นร้องโวยวาย”

เทวิกาเงยหน้าดูอย่างโมโห รีบลุกทันที แต่ก็เซไม่เป็นท่า เหมกรรีบคว้าไว้ตามสัญชาตญาณ  เทวิกาเอามือเกาะเอวเขาไว้โดยไม่เต็มใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใกล้เธอที่สุด ผู้หญิงตัวเล็ก ตาโตฉายแววดื้อรั้น ขนตาเป็นแพ แก้มป่องดูเป็นสีชมพู ผมยาวตรงถึงกลางหลัง ใบหน้าคล้ายตุ๊กตาน่าทะนุถนอมยิ่งนัก   บัดนี้ตัวเธอเปียกโชก เสื้อบางสีขาวเมื่อเปียกก็ไม่สามารถปกปิดอกอวบไว้ได้ เสื้อในสีดำก็ช่างตัดรับกันอย่างดี     กลิ่นเหล้าเบา ๆ ลอยแตะจมูกเธอ เขาหายใจหนักขึ้น ทำให้เธอใจหวิว ๆ ร้อนวูบวาบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


😢😢😢คุณกรใจร้าย
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha