แผนร้อนซ่อนเสน่หา(20+)จบ

โดย: ผรัณดา



ตอนที่ 17 : แผนการหนีที่ล้มเหลว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เย็นวันนี้เทวิกาไม่ได้ลงมาทานข้าวกับเหมกร ที่จริงเขาซื้ออาหารมามากมายเพื่อที่จะเอามาง้อเธอ แต่สุดท้ายกลับเป็นเขาที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

           

“ป้าคะ สอนให้หนูเก็บด้วยค่ะ ต้องเลือกยังไงถึงจะใช้ได้คะ”

            “อย่าเลยคุณ เดี๋ยวคุณเหมจะว่าพวกเราเอาครับ”

นายมิ่งพูดขึ้นพลาง ชะเง้อดูทางเดิน เพราะทุกครั้งถ้าเทวิกาลงมาในไร่ เหมกรจะตามมาปะทะคารมด้วยทุกครั้ง

            “ไม่ต้องกลัวใครหรอกค่ะ เจ้านายหมาบ้าของลุงออกไปตั้งแต่กลางดึกแล้ว“

คำพูดของเธอทำให้คนงานหัวเราะคิกคัก

            “ทำไมไปเรียกคุณเหมอย่างนั้นเล่าหนู  ถ้านายได้ยินก็เป็นเรื่องอีกหรอกค่ะ แต่เมื่อก่อนคุณเหมไม่ได้เป็นแบบนี้นะคะ ทั้งใจดี ยิ้มแย้มแจ่มใส เพิ่งมาเป็นตอนที่เสีย...” สายใจรีบเอามือปิดปาก เพราะสิ่งที่กำลังจะเผลอพูดไป ถ้าเหมกรได้ยินมีหวังถูกไล่ออกแน่

            “เสียอะไรเหรอคะป้า” เทวิกาถามอย่างจริงจัง

            “คือ คือ เสีย เสียคุณพ่อไปมั้ง ป้าเองก็เดามั่ว”

            “ใช่ ๆ ใช่  มาหนู น้าจะช่วยสอนให้” นายเรืองรีบกล่าว

เช้าวันนี้อากาศสดใส คนงานลงมาแปลงผักอย่างไม่เกียจคร้าน เทวิกาสวมเสื้อผ้าที่พอจะช่วยเหลืองานได้ เธอทั้งดูทั้งฟังวิธีเก็บผัก ไม่นานก็สามารถทำตามที่คนงานสอนได้เป็นอย่างดี เมื่อได้ทำอะไรเพลิน ๆ ก็ดีเหมือนกันดีกว่านั่งจมกับความเศร้า  เธอรู้สึกสนุกกับคนงานของเหมกร และทุกคนก็ชื่นชอบเธอเพราะเธอทั้งน่ารัก และเป็นกันเอง 

            “จัดของเรียบร้อยยังพี่สายใจ”

            “เรียบร้อยแล้ว เอ็งละ”

            “โอ๊ย ไม่ต้องถาม นาน ๆ ได้กลับบ้านสักที หยุดยาวเป็นอาทิตย์ จะกลับไปกอดพ่อกับแม่ให้ชื่นใจเลย”

ระหว่างที่คนงานพัก ทั้งหมดก็จับกลุ่มนั่งคุยกันตามประสาผู้ร่วมงาน เทวิกาได้ยินที่สายใจคุยกับคนงานอีกคนก็จับใจความได้ว่า พวกเขาจะได้กลับบ้านในช่วงเทศกาลนี้

            “อื้ม ป้าสายใจจะกลับบ้านกันเหรอจ๊ะ กลับวันไหน ตอนไหนคะ”

            “พรุ่งนี้จ้ะหนู ประมาณตีสี่ตีห้า กะว่าจะให้ถึงบ้านก่อนเที่ยง ว่าแต่หนูถามทำไมเหรอ”

            “ปะเปล่าคะ อย่างนี้หนูก็เหงาแย่”

            “พวกเราไปอาทิตย์เดียวเอง เดี๋ยวก็กลับมา  แล้วลุงจะซื้อของมาฝากนะ”

นายมิ่งสามีนางสายใจกล่าว

            “ขอบคุณค่ะ งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ หนุเพิ่งคิดได้ว่ามีงานต้องทำค่ะ”

เทวิกาได้คำตอบก็รีบขึ้นบนห้อง เธอหาถุงพอที่จะเก็บข้าวของที่จำเป็น แล้วหากระดาษกับปากกาเพื่อเขียนบางสิ่งบางอย่างลงในนั้น ความรู้สึกตอนนี้มันสับสนปนเป ทั้งดีใจ และเศร้าในคราเดียวกันเมื่อคิดว่าจะได้ออกไปจากที่นี่ก็ดีใจเป็นที่สุด แต่อีกใจก็คิดว่าสิ่งที่เขาทำกับตัวเองนั้นมันคงจะหลอกหลอนหัวใจตลอดไป เธอข่มตานอนเก็บแรงเอาไว้ สำหรับการหนีที่จะมาถึง

           

             “นี่คุณจะไม่ลงไปกินอะไรใช่ไหม” 

            “ใช่ ชั้นไม่อยากกิน และไม่อยากเห็นหน้าคุณด้วย”

            “ก็ตามใจ”

พอพลบค่ำเหมกรกลับเข้ามา เขารู้สึกดีขึ้น อารมณ์โมโหก็ผ่อนลง แล้วเปิดประตูเข้าไปหมายจะชวนเธอลงมาทานข้าว แต่พอเห็นหน้าหล่อน เขากลับพูดไม่ตรงกับที่ใจคิด  

         

           “แกร็ก”

            “ลาก่อนนะ สิ่งที่คุณทำกับชั้น ชั้นคงไม่มีวันลืม”

ประมาณตีสอง เทวิกายังไม่ได้นอนแม้จะข่มตาหลับเท่าไหร่ก็ตาม  เพราะเธอตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังวางแผน เธอสอดกระดาษแผ่นน้อยเข้าไปในห้องเขา แล้วเดินออกมา แทนที่จะดีใจแต่กลับเศร้าสร้อยพิกล

            “ทำไมมันมืดอย่างนี้นะ ตอนกลางวันเหมือนจะใกล้ ๆ แล้วทำไมตอนนี้มันไกลเหลือเกิน”

เทวิกาบ่นพึมพำเพื่อระงับความกลัว ทางเดินมีไฟห่าง ๆ  พอให้เห็นทางได้ราง ๆ  ในใจเธอคิดไว้ว่าจะเดินไปที่พักของคนงาน แล้วซ่อนตัวในกระบะไม่คันใดก็คันหนึ่ง  เรื่องที่เคยกลัวว่าเขาจะรู้ความลับเรื่องกิ่งฟ้า ตอนนี้เธอไม่กลัวอีกต่อไป เพราะในจดหมายเธอได้เขียนเพื่อทำให้เขาใจอ่อน และเลิกวุ่นวายกับชีวิตเธอ

            “ลาก่อนนะม้าน้อย จะดีกว่านี้ถ้าแกไปส่งชั้นที่ข้างหน้านุ้นนนนน”

เมื่อผ่านคอกม้า เธอได้แค่โบกมือน้อย ๆ แล้วก็บ่นอีกตามเคย

            “แม่จ๋า ช่วยลูกด้วย ลูกกลัว”

ระหว่างที่ผ่านแปลงผักที่เป็นราวค้าง พอดูในความมืดมันช่างน่ากลัว หญิงสาวใจสั่น ขาก็ล้าเต็มที ตอนนี้ก็ยังไม่ถึงครึ่งทาง  และรู้สึกขนลุกเมื่อได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ใกล้ ๆ เธอ

            “พุทโธ ธัมโม สังโฆ  ช่วยลูกช้างด้วย”

            “พระท่านไม่ช่วยผู้หญิงใจร้ายอย่างคุณหรอก”

            “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด  ผะ ผะ ผผีหลอก”

เทวิกาไม่ฟังในสิ่งที่เขาพูด เพราะเมื่อหันไปเห็นคนตัวสูงก็จินตนาการไปต่าง ๆ นานา หลับตาปี๋ ขาก็ก้าวไม่ไหวอีกต่อไป

            “ผีอะไรจะหน้าตาดีอย่างนี้ละคุณ ลืมตา นี่ผมเอง ท่าจะบ้า”

เทวิกาเมื่อได้สติก็ต้องต้องตกใจ เขาเองหรือนี่ คิดอีกทีให้เจอผียังดีกว่าเจอเขา เหมกรตามมาได้ไง เมื่อขามีพลังกลับมาก็รีบวิ่งโดยไม่คิดชีวิต

            “จะหนีไปไหน อย่าให้จับได้นะ จะฟาดให้เข็ดเลย”

เหมกรีบวิ่งไล่ ไม่นานก็ไล่ทันและจับเทวิกาได้ เพราะเธอเหนื่อยล้าเต็มที อีกทั้งขาเขายาวกว่า แข็งแรงกว่า เธอจะไปไหนได้พ้น

            “บอกแล้วใช่ไหมอย่าให้ไล่ทัน  ฮึบ ”

            “ว้าย  ไอ้คนบ้า ปล่อยนะ ปล่อย ๆๆๆ”

เหมกรจับตัวเธอเหวี่ยงขึ้นพาดบนบ่า อีกมือชิงถุงใบน้อยมาถือไว้ ขนาดเขาใช้มือเดียวก็อาเธออยู่หมัด อีกทั้งเสียแรงเดินไปเยอะทำให้หญิงสาวไม่มีแรงต่อสู้เขา

            “คุณคิดว่าข้อความในกระดาษจะทำให้ผมใจอ่อนยอมยกโทษให้คุณเหรอ ผมไม่มีทางปล่อยให้คุณไปไหนได้ จนกว่าผมจะรู้ความจริงว่า ใครเป็นคนทำให้น้องของผมต้องนอนอยู่อย่างนั้น”

            “โอ๊ย  ก็บอกแล้วไง ชั้นไม่ได้ทำ จะทำยังไงคุณถึงจะเชื่อห้ะ”

            “แล้วชีวิตชั้นละ ใครจะรับผิดชอบ คุณมันเห็นแก่ตัว คุณมันหมาบ้า”

ไม่ทันถึงบ้าน หญิงสาวที่อยู่บนบ่าชายหนุ่มก็สิ้นฤทธิ์ เพราะความเหนื่อยล้า และการอดหลับอดนอน ทำให้เธอหลับโดยไม่สนใจว่าคนที่แบกมานั้นจะหนักหรือไม่

            “นึกว่าจะเก่งกว่านี้ซะอีก”

เหมกรวางเธอลงบนแคร่ข้างคอกม้า แม้เขาจะแข็งแรง แต่ระยะทางที่แบกเธอมาไม่น้อย พลังจึงถดถอยไป จึงพักตั้งหลักก่อน

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha