แผนร้อนซ่อนเสน่หา(20+)จบ

โดย: ผรัณดา



ตอนที่ 19 : รู้สึกผิด จึงคิดรับผิดชอบ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เกือบทั้งอาทิตย์ที่เหมกรขลุกอยู่แต่กับบ้านไร่ และที่แปลกไปกว่านั้นการปะทะคารมรมระหว่างเขาและเธอก็ลดน้อยลง  มีหลายครั้งที่เผลอสบตากันโดยไม่ตั้งใจ เทวิกาเองก็ไม่รู้ว่าใจของเขาจะเต้นแรงเหมือนกับตนหรือไม่ หรือคิดไปเองฝ่ายเดียว

            “สวัสดีครับ ผมเหมกรพูดครับ”

            “ดาด้าเองค่ะ พี่เหมหายหน้าหายตาไปเลย หรือด้าทำอะไรให้พี่ไม่พอใจรึเปล่าคะ”

เหมกรตกใจไม่รู้เจ้าหล่อนเอาเบอร์เขามาได้อย่างไง พอรู้ว่าปลายสายเป็นปารดาก็รีบใช้อีกมือป้องมือถือ เดินออกห่างเทวิกาไป  เทวิกาเห็นก็รู้สึกน้อยใจชอบกล

            “พี่เหมว่างไหมคะ เพื่อนด้าเพิ่งเปิดร้านอาหาร ว่าจะชวนพี่เหมไปค่ะ”

            “เอ่อ ๆ  เดี๋ยวพี่ขอคิดดูอีกทีนะครับ แล้วพี่จะโทรกลับ” ปารดารับคำด้วยน้ำเสียงไม่ดีนัก

            “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด” พี่เหมนะพี่เหม อ่อยขนาดนี้แล้วยังทำเป็นคนไร้อารมณ์ดาด้าไม่ยอมอะไรง่าย ๆ หรอกนะ”

เมื่อเธอกรี๊ดระบายอารมณ์เสร็จก็โทรไปหามารดาของเหมกร มีหรือที่คุณนายสายมณีจะไม่โทรไปต่อว่าลูกชายที่ขัดใจลูกสาวของเพื่อนตน

           

            “ครับแม่”

            “ช่วงนี้ไม่กลับบ้านเลยนะลูก รึไปติดผู้หญิงที่ไหน อย่าให้แม่รู้นะ แล้วหนูดาด้าละ ปล่อยให้เธอน้อยใจได้ยังไง”

            “แม่โทรมาเพราะเรื่องแค่นี้เหรอครับ ถ้าผมอยากจะมีใครสักคน ผมขอเลือกเองนะครับ ถ้าเจอคนที่ใช่ผมจะบอกแม่เป็นคนแรกเลยครับ”

เหมกรตัดสายมารดาด้วยความโมโห  เมื่อเดินกลับเข้ามาในบ้าน ก็ไม่เห็นเทวิกา  ซึ่งก่อนหน้าได้นั่งเล่นกับโซดาอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เขาจึงตามขึ้นไปบนห้องนอนของเธอ

            “อยู่นี่เอง  เห้ย ผมบอกแล้วไงว่าอย่าพามันขึ้นบนที่นอน”

            “ชั้นเปล่านะ มันตามขึ้นมาเอง   ลงเร็ว ๆ ลูก”

อันที่จริงเธอเป็นคนฝึกให้มันกระโดดตามเธอขึ้นมา แต่พอเห็นเขาก็รีบชี้ให้หมาน้อยลงไปนอนข้างล่าง โซดาเหมือนจะเข้าใจกระโดดลงไปอย่างไม่เต็มใจนัก

            “คุณ   ผม.........” เหมกรนั่งข้าง ๆ เทวิกา แล้วใช้สายตาบ่งบอกถึงความต้องการในตัวเธอ

            “คุณก็ลงไปเลยนะ ชั้นบอกแล้วไง ห้ามมาแตะเนื้อต้องตัว คนของคุณโทรมาตามไม่ใช่เหรอ ไปสิ อย่าทำให้ชั้นผิดไปมากกว่านี้เลย”

            ตอนแรกเหมกรกะว่าจะอ้อนเธอ แม้จะเสียฟอร์มก็ยอม นานแล้วที่ตนไม่ได้ดอมดมดอกกุหลาบดอกนี้ แต่ก็ต้องผิดหวังที่ฝ่ายหญิงแสดงท่าทางบึ้งตึง พลอยทำให้ความโมโหที่มารดาโทรมาต่อว่าปะทุขึ้นจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

            “คุณอยู่ที่นี่ทำงานนิด ๆ หน่อย ๆ แค่นี้ไม่สบายไปเหรอ ยังจะมาหวงตัวอีก”          

            “ชั้นไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้นนะ”

            “ก็ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ คุณมีหน้ามาเถียงว่าไม่ใช่เหรอ” ไม่พูดเปล่าเขาใช้มื้อลูบแก้มลงมาถึงหน้าอกของเธออย่างเบามือ สายตาดูแคลนเธอยิ่งนัก

            “ไปให้พ้นนะ” หญิงสาวผลักอกกว้างให้พ้นตัวเธอ แล้วรีบวิ่งหนีลงบันไดไป โซดาเห็นเจ้านายวิ่งไปมันจึงคิดว่าเธอหยอกล้อกับมัน แต่ไม่ทันที่หมาจะไล่ทัน

            “โฮ่ง ๆ ”โซดากระโดดไปตระครุบเทวิกาที่บัดนี้ลงไปนอนกองเพราะสะดุดกระโปรงยาวของตัวเองเสียแล้ว

            “วิ” เหมกรชะเง้อคอลงไปดูด้วยความตกใจ พอเห็นเลือดไหลเขาแทบจะกระโดดลงไปให้เร็วที่สุด

 

            “เป็นไงบ้างครับหมอ”

            “ต้องรอผลสแกนสมองก่อนนะครับว่าสมองได้รับความเสียหายส่วนใดบ้าง เชิญคุณเข้าไปดูคนป่วยได้นะครับ เธอคงจะฟื้นเร็ว ๆ นี้”

            เหมกรนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงเทวิกาด้วยความสำนึกผิด

                ผ่านไปสองวันหมออนุญาตให้เธอกลับบ้านได้ ซึ่งเหมกรรู้ดีว่าตัวเองต้องรับมือกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

            “แล้วหมอจะนัดดูอาการอีทีนะครับ จากอุบัติเหตุส่งผลกระทบต่อความทรงจำและทักษะบางอย่างต้องใช้เวลาฟื้นฟู คุณเป็นสามีก็ค่อย ๆ รื้อฟื้นความจำแบบค่อยเป็นคนไปนะครับ อย่าทำให้เธอเครียด”


            ตั้งแต่ที่เธอฟื้นก็ไม่ยอมพูดจา จนคนตัวสูงอดห่วงไม่ได้

            “คุณเป็นใครคะ” เทวิกาแสดงสีหน้าสงสัย พูดด้วยคำที่ไม่ชัดถ้อยชัดคำนัก แต่แค่นี้เขาก็ดีใจเป็นที่สุด รีบโผกอดหล่อนทันที

            “พี่เป็นสามีของวิไง วิจำพี่เหมไม่ได้เหรอ”

            “ไม่ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ”

เหมกรอยากจะลบล้างความผิดจึงต้องการที่จะดูแลเธอให้ดีที่สุดเพื่อเป็นการไถ่บาปที่ตนเป็นสาเหตุให้เธอต้องเป็นแบบนี้ จึงจำเป็นต้องโกหกไป เพราะขืนถ้าบอกความจริงมีหวังหญิงสาวคงเป็นบ้าแน่

            “อื้ม ชั้นชื่อวิเหรอคะ”                              

            “ใช่ครับ   เทวิกา  ชื่อเล่น วิ”

            “แล้วเราแต่งงานกันนานหรือยังคะ”          

                “อื้ม ยังไม่ถึงปีจ้ะที่รัก” เหมกรเปลี่ยนไปเป็นคนละคน จากที่เคยพูดด้วยความกระด้าง ทำให้เธอต้องเจ็บใจอยู่เสมอ วันนี้เขาเป็นผู้ชายที่น่ารักที่สุดในโลก

            “พี่ว่าวิอย่าเพิ่งถามอะไรเลย พักผ่อนก่อนไหม ตื่นมาจะได้ทานข้าว ทานยา”

            “แล้วพี่  พี่เหมจะไปไหนคะ วิกลัวคะ ให้วิหลับก่อนค่อยออกไปนะคะ”

เหมกรได้ยินคำหวาน ๆ จากปากเธอก็แทบคลั่ง แม้หญิงสาวจะปราศจากเครื่องประทินหน้า แต่เธอก็ยังคงมีเสน่ห์  ยิ่งตอนนี้เธอช่างไร้เดียงสานัก ผมยาวหยักน้อย ๆ ถูกปล่อยลง ปากที่เคยเถียงฉอด ๆ กลับออดอ้อนเขา  ถ้าเธอไม่ป่วยเขาอยากจะบดขยี้ปากบางนี้ให้บวมเจ่อไปเลย

            “ค่ะ พี่จะนอนใกล้ ๆ วินะคะ”  เหมกรพูดค่ะ ขา

เธอหลับตาแต่มือยังคงจับเขาไว้แน่น เมื่อเขาแน่ใจว่าเธอหลับก็ค่อย ๆ แกะมือบางออกแล้วมองดูเธอด้วยความเสน่หา  ก่อนที่จะลงบันไดไปเตรียมอาหารให้เธอ

            “ห้ามเข้าไปข้างในนะ รออยู่หน้าห้องนี่แหละ ไว้ให้เจ้านายของแกหายดีก่อน”

            “อิ๋ง ๆ ๆ ๆ ” เจ้าโซดาอดคิดถึงเจ้านายไม่ไหว ก็มาข่วนประตูเพื่อเรียกเธอ เหมกรเห็นเข้าก็อดสงสารไม่ได้ แต่ก็ไม่อนุญาตให้มันเข้าไปรบกวนเธอ

           

             “ตื่นแล้วเหรอที่รัก ออกไปเดินเล่นกันไหม เดี๋ยวพี่พยุงไปนะ”

            “ที่นี่ที่ไหนคะ แล้วพ่อแม่ของวิละคะ”  เป็นเรื่องแล้วไง พ่อแม่ของเธอ เขารู้จักสะเมื่อไหร่กัน

            “เอิ่ม พ่อแม่ของวิเสียไปตั้งนานแล้ว พอวิเรียนจบ เราก็แต่งงานกันเลยครับที่รัก”

            “เหรอค่ะ แล้วเราอยู่กันสองคนเหรอคะพี่เหม”

            “ใช่ครับ  มีอะไรเหรอ”

            “แล้วเรามีลูกไหมคะ” คนถูกถามถึงกับหน้าแดง

            “ยังเลยครับ เราพยายามกันอยู่”

            “พยายาม” 

            “ใช่ครับ ทุกคืนเลย”

เหมกรยิ้มเจ้าเล่ห์  เทวิกาเมื่อได้ยินก็รู้สึกงุนงง

            “ไว้วิหายดีเราค่อยพยายามกันต่อนะ”        

            “ต้องพยายามยังไงคะ”

            “ก็ทำแบบที่คนรักเขาทำกันไงครับ  ไว้พี่จะสอนวิใหม่นะ”

เข้าทางเขา แค่คิดเขาก็รู้สึกซาบซ่านไปทั่วร่างกาย รอวันที่เธอหายป่วยเขาจะจัดเต็มให้หายอยากไปเลย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha