แผนร้อนซ่อนเสน่หา(20+)จบ

โดย: ผรัณดา



ตอนที่ 36 : ปรับความเข้าใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

            “เป็นอะไร ทำไมนั่งยิ้มอยู่ได้”

            “ก็คนมันมีความสุข ก็ดีกว่าคนบางคน นั่งหน้าบูดหน้าบึ้งอยู่ได้”

            “ก็คนมันเครียด เครียด โว้ย”

            “นิ ถ้าเรียกมาเพื่อที่จะระเบิดอารมณ์ละก็ ชั้นไปละนะ ทำเสียอารมณ์หมด”

            “ถ้าผมจะบอกว่า ไอ้เหมมันเริ่มระแคะระคายเรื่องเงินของบริษัทมันละ”

            “อะไรนะ คุณยักยอกเงินของบริษัทเหรอ”

ปารดาโผยืนขึ้น ตะเบ็งเสียงเท่าที่มีออกมา ใช่ว่าเธอจะไม่รู้มาก่อนว่าเขาพยามยามโกงบริษัท แค่เธอไม่สนใจเขาต่างหาก ที่ไปมาหาสู่กันเพื่อที่จะหลอกเอาเงินเท่านั้น  แต่ตอนนี้เธอเริ่มเห็นว่าสุรชิตไม่ปล่อยเธอไปง่าย ๆ  แล้วถ้าเกิดเรื่องแดงขึ้นมา เหมกรคงรู้ความจริงแน่ว่าเธอกับเขามีอะไรกัน

            “แหม ก็เงินที่คุณกอบโกยไปแต่ละครั้งน้อยซะเมื่อไหร่ คุณคิดเหรอว่าแค่เงินเดือนผมจะมีให้คุณได้มากมายขนาดนั้น แล้วคุณก็ช่วยคิดด้วยว่าเราจะใช้แผนไหนดี”

            “จะบ้าเหรอ ไม่มีทาง ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเหมกับนังนั่นเริ่มคลอนแคลน เห็นทีชั้นจะขอลาคุณแล้วไปตามทางของชั้นเสียที”

            “ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะโง่ขนาดนี้  ผมอุตส่าห์ทุ่มเททุก ๆ อย่างเพื่อคุณ พอทุกอย่างมันเริ่มเลวร้าย คุณก็จะหนีไปดื้อ ๆ เหรอ แล้วที่ผ่านมาคุณไม่รักผมบ้างรึไง เอะอะอะไรก็ไอ้เหม ๆ ”

            “ห้า ๆ รักเหรอ กล้าพูดเนอะ ชั้นบอกกับคุณกี่ร้อยครั้งแล้ว ว่าเรื่องของเรามันก็แค่สนุก ๆ เท่านั้น”

สุรชิตเงยหน้าขึ้นมองดูคนใจร้าย ที่ยืนยิ้มเยาะให้เขาอย่างไม่ไยดี

            “ได้  คุณบังคับให้ผมทำเองนะ แล้วอย่าหาว่าผมไม่เตือน”

            “มาตงมาเตือนอะไรเหรอจ้ะ”

            ปารดาพูดแล้วตบท้ายด้วยการเค้นหัวเราะออกมา เพราะเธอคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าคนอย่างเขาจะทำอะไรเธอได้

 

            “นี่ไง ถ้าคุณคิดจะจากผมไป สิ่งที่เราสองคนเล่นกันบนเตียงได้หลุดออกไปแน่”

            “อร้ายยยย นี่มันอะไร ไอ้ชั่ว แก ชั้นไม่คิดว่าแกจะชั่วขนาดนี้”

            “บอกตามตรงนะ ว่าผมเริ่มรักคุณ ไม่อยากจะทำแบบนี้หรอก แต่ในเมื่อคุณมันไม่เห็นค่ากับสิ่งที่ผมทุ่มเทไป ผมก็เลือกไม่ได้เหมือนกัน”

ปารดาเมื่อเห็นคลิบในมือถือของเขา ทั้งลีลาและเสียงที่ดังระงมทำให้เธอกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจ รีบฉกมือถือในมือหนา แต่ก็ไม่ทันสุรชิต เขารีบปิดแล้วจัดการใส่ลงในกระเป๋ากางเกงของตนทันที

 

            “คุณเหมมีอะไรเหรอค่ะ”

            “มีซิ   นั่งลงก่อนเถอะ”

            “ค่ะ”

วันนี้เหมกรเข้าบริษัทสาย เพราะเขาตื่นสายเนื่องจากช่วงนี้เขานอนไม่หลับ คิดทั้งเรื่องงานและเรื่องของเทวิกา เขารู้สึกบรรยากาศที่บ้านเริ่มแปลก ๆ ตั้งแต่วันนั้นมารดาของเขากับเทวิกาไม่ค่อยได้พูดจากัน ขนาดหน้าก็ไม่มองกันเสียด้วยซ้ำ คุณนายสายมณีเองรู้สึกแสดงออกมาอย่างเต็มตัวว่าเขาไม่ชอบเทวิกา

            “คุณรู้สึกเหมือนผมไหมว่า ช่วงไตรมาสที่ผ่านมารายได้เราไม่ตรงตามเป้าที่เราวางเอาไว้ ทั้ง ๆ ที่การส่งออกมันเพิ่มขึ้นพอสมควร”

            “ใช่ค่ะคุณเหม ดิชั้นกะว่าจะพูดเรื่องนี้กับคุณเหมอยู่พอดี ดีเลยค่ะให้คุณเหมออกคำสั่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ ดิฉันจะได้ทำงานสะดวก”

            “เอาเลย เต็มที่เลย ตอนแรกผมกะจะไว้หน้าเพราะเกรงใจลูกน้อง แต่ถ้าปล่อยไว้เห็นทีบริษัทเราแย่แน่”

            “ไม่ต้องห่วงค่ะ ดิฉันจะพยามยามให้เต็มที่เลยค่ะ ขอตัวนะคะ”

เหมกรพยักหน้า เขาคิดมานานมากแล้วว่าจะจัดการหรือปล่อยไว้ดี แต่ถ้าเกิดปล่อยไว้นานเนื้อร้ายอาจลุกลามได้ เขาจึงต้องจัดการอะไรให้เด็ดขาดเสียที

 

            “นี่เสื้อผ้า สำหรับดินเนอร์คืนนี้ครับ”

            “วิไม่อยากไปค่ะ”

            “ไม่อยากก็ต้องไป พี่ว่าเรามีเรื่องต้องปรับความเข้าใจกันนะ”

วันนี้เหมกรรู้สึกดีขึ้นเมื่อได้คุยกับเลขาคนเก่งไป เหลือแต่เรื่องส่วนตัวของเขาที่ต้องรีบจัดการ เขาออกจากบริษัทเร็วกว่าปกติแล้วรีบขับรถไปหาชุดให้เทวิกา

            “นะนะ ที่รัก นะคะ”

เหมกรออดอ้อนเธอ ดวงตากลมโตฉายแววจริงจัง หนวดเคราที่ผุดบนใบหน้าไม่ได้ช่วยให้เขาดูดุร้ายเลย เพราะดวงตาคู่นั้นมันแฝงความอ่อนโยนจนเธอต้องใจอ่อน

            “ค่ะ”

            “ให้มันได้อย่างนี้สิ”

เหมกรฝังปากหยักได้รูปไปที่หน้าผากมนของเธอ แล้วยิ้มอ่อน ๆ ให้ เทวิการู้สึกตื่นเต้น เธอรอเวลาให้ค่ำไว ๆ ทั้งอยากไปเปิดหูเปิดตา และปรับความเข้าใจกับเขาเหมือนกัน

 

            “มองอะไรเล่า รีบ ๆ แต่งตัวสิคะ ทำอย่างกะไม่เคยเห็นไปได้”

            “ก็มองคนสวย ผิดหรือไง”

เทวิกาซึ่งกำลังส่องกระจกอยู่ ก็เห็นว่าชายหนุ่มนั่งมองเธออยู่บนเตียงไม่ยอมแต่งตัวเสียที เธอจึงเอ่ยปากดุเขา จะไม่ให้เหมกรลอบมองเธอได้อย่างไร เพราะคนที่อยู่หน้ากระจกนั้นน่ารักไปทั้งตัว ชุดที่เขาเป็นคนเลือกให้กับมือช่างเข้ากันกับเธอเสียจริง ๆ  กระโปรงยาวลายลูกไม้สีดำช่วงบนเป็นเสื้อแขนกุดประดับเพชรส่องแสงวิบวับเป็นรูปดอกไม้บริเวณทรวงอกทั้งสองข้าง ความโค้งเว้าทำให้ดอกไม้นั้นเด่นขึ้น คอเสื้อคว้านเป็นรูปตัววี แม้จะไม่ลึกมากแต่ก็เผยถึงความเซ็กซี่บวกกับความหวานเบา ๆ ใบหน้าของเธอแต่งแต้มพองามไม่มากไม่น้อยจนเกินไป ปากอวบอิ่มถูกป้ายด้วยลิปสติกสีชมพูอมส้ม  ดวงตากลมโตถูกกรีดด้วยอายไลเนอร์บาง ๆ ช่วยเพิ่มให้มีเสน่ห์ขึ้น เหมกรแอบมองตั้งแต่หญิงสาวเริ่มแต่งตัว จนบัดนี้เธอได้หยุดทุกการกระทำ แล้วหันไปหาเหมกรด้วยความเขินอาย รู้สึกไม่ค่อยชินกับการแต่งตัวแบบนี้นัก

            “อื้ม  วิน่ารักแบบนี้ผมว่าเราดินเนอร์ในห้องนี้ดีกว่าเนอะ”

            “บ้า เร็วสิคะ วิเริ่มหิวละนะ”

เทวิกาเขินกับคำพูดของเขา เพราะรู้ดีว่าชายหนุ่มกำลังคิดอะไรอยู่

            “มาค่ะ วิช่วย”

เทวิกาบรรจงติดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาทีละเม็ด เสียงหัวใจของเหมกรเต้นตึกตักจนเธอได้ยิน มือของเขาอยู่ไม่สุกไล้วนไปตามไหล่นวลเนียน เสียงลมหายใจของเขาเริ่มรุนแรงขึ้น เทวิกาเงยหน้าสบตาเพื่อให้เขาหยุด แต่ก็ต้องรีบหลุบสายตา เพราะความมีเสน่ห์ของเขามันช่างร้ายกาจ หากเธอเผลอมองนานกว่านี้มีหวังแพ้ใจตัวเองเป็นแน่

            “ยะ อย่าค่ะ วิขี้เกียจแต่งตัวใหม่”

            “เฮ้อ ฝากไว้ก่อนนะ ตัวแสบ”

ไม่ทันทีเขาจะประกบลงไปที่ปากสีชมพูของเทวิกา เธอก็ประท้วงขึ้น ถ้าขืนปล่อยตัวปล่อยใจ เธอต้องจัดแจงผมเผ้าอีกแน่ จึงตัดใจผลักเขาเบา ๆ แล้วสะพายกระเป๋าใบน้อย ๆ วิ่งออกจากห้องไป

           

            “จะไปไหนกันละ”

            “เอ่อ ไป”

            “ไปทานข้าวข้างนอกครับคุณแม่ ผมบอกนมหอมแล้ว ว่าไม่ต้องเตรียมอาหารเผื่อเราสองคน แล้วผมจะกลับมานะครับ”

            เทวิกาโล่งอก ไม่ทันจะก้าวพ้นบันไดขั้นสุดท้ายก็เจอคุณนายสายมณี เมื่อถูกยิงคำถามเธอก็ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี เหมกรที่ตามหลังมาก็เอ่ยขึ้นจนคนถามถึงกับเงียบไป

 

            “หนูดาด้าเหรอลูก”

            “ค่ะ คุณป้ามีอะไรด่วนเหรอคะ”

            “มีแน่นอนค่ะ ก็เมื้อตะกี๊ ตาเหมพายัยวิออกไปทานข้าวข้างนอกนะสิ แหมแต่งตัวซะสวยเชียว รู้มั้ย มันลอยหน้าลอยตาแสดงความดีอกดีใจ ถ้าหนูว่าง ป้าอยากให้หนูตามไปกวนประสาทมันจริง ๆ”

            “จริงเหรอค่ะ  ดาด้าว่างสิค่ะ ยิ่งเรื่องแบบนี้ ด้าไม่ปล่อยให้มันไปสุขสมแน่ค่ะ แล้วด้าจะรู้ได้ไงคะว่าเค้าไปร้านไหนกัน”

            “แหมะ ระดับนี้แล้ว ป้าให้คนขับรถตามไปละ แล้วยังไงป้าจะโทรแจ้งพิกัดอีกทีนะลูก”

            “ได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะคุณป้า”

ปาดาวางสายแล้วรีบแต่งตัว เธอกับสุรชิตได้เครียร์กันเรียบร้อยแล้ว ปารดาเสียอย่าง แค่ออดอ้อนออเซาะเขา แกล้งบอกว่าเธอขอเวลาทำใจแล้วจะเลิกตามตื๊อเหมกรเพื่อที่จะอยู่กับเขาทั้งกายและใจ เมื่อจบด้วยการเอาใจบนเตียง มีเหรอคนอย่างสุรชิตจะไม่พอใจ  เขาใจอ่อนและยอมเชื่อผู้หญิงคนนี้อีกสักครั้ง เพราะตอนนี้เขารู้ตัวดีว่าหลงรักเธอเข้าแล้ว

 

            


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


ทำไมยังไม่ลงตอนใหม่สักที่ค่ะรอนานแล้วค่ะ
โดย waru072559@email.com | 2 years, 9 months ที่ผ่านมา
  • ขอบคุณค่ะ โดย waru072559@email.com | 2 years, 9 months ที่ผ่านมา
  • ลงให้แล้วน้า ขอโทษทีนะคะ ช่วงนี้งานยุ่งจริง ๆ โดย naiyapak | 2 years, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อยากให้ปลอดล๊อกเยอะๆอ่า. *∆*
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
  • W_W โดย naiyapak | 2 years, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha