แผนร้อนซ่อนเสน่หา(20+)จบ

โดย: ผรัณดา



ตอนที่ 39 : คู่นี้ก็น่าลุ้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“เป็นไรจ๊ะสาวน้อย พี่เห็นสองสามวันมาเนี่ย น้องกิ่งแปลก ๆ ไปนะ ทะเลาะกะปีเตอร์เหรอ”

            “เปล่าค่ะ พี่ซินดี้ กิ่งไม่ได้ทะเลาะอะไรกะปีเตอร์เค้าหรอกค่ะ แต่ช่วงนี้กิ่งรู้สึกเหนื่อย ๆ นะค่ะ”

กิ่งฟ้าเลี่ยงไม่พูดความจริงกับผู้จัดการสาวประเภทสองของเธอ เมื่อถ่ายโฆษณาเสร็จกิ่งฟ้าได้ขอตัวมาเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่กลับมานั่งเหม่อจนซินดี้เข้ามาตามเพราะรู้สึกว่าเวลาล่วงมานานสองนานแต่ไม่เห็นวี่แววของกิ่งฟ้าเลย

            “ถ้างั้นพี่แจ้งข่าวดีเลยละกัน”

            “ข่าวดีอะไรเหรอคะพี่”

            “ก็กองถ่ายละครเรื่อง ดวงใจปริศนา โทรมาบอกว่าเลื่อนถ่ายแบบไม่มีกำหนด    เพราะยัยมิ้นนะสิตกมอไซค์  สงสัยจะหนีกองไปแว้น”

            “พี่ซินดี้ก็ อย่าไปว่าน้องเค้าสิคะ”

คนที่ซินดี้กล่าวถึงคือนางเอกของกองถ่าย ซึ่งเรื่องนี้กิ่งฟ้ามีบทเป็นตัวร้ายเช่นเคย

            “แหม ก็ยัยนั่นร้ายอยู่ ว่านิดว่าหน่อยคงไม่เป็นไร สู้นางร้ายของพี่คนนี้ก็ไม่ได้ไม่ได้ พออยู่นอกจอเนี่ย นางเอกต้องเรียกพี่ เออพี่จะถามตั้งแต่เมื่อวานละ นี่สงสัยจะนอนน้อย ดูสิขอบตาดำเป็นน้องหมีแล้วค่า”

กิ่งฟ้าหยิบกระจกขึ้นมาส่องเพื่อดูให้แน่ใจ เพราะเธอไม่ค่อยได้สนใจตัวเองเท่าไหร่ ว่างไม่ได้ต้องจ้องที่หน้าจอมือถือ รอเผื่อว่าเทวิกาจะติดต่อกลับมา กลางคืนก็คิดไปเรื่อยเปื่อยเพราะอดห่วงเพื่อนรักไม่ได้  

            “จริงด้วยค่ะ”

            “ขอบตาดำแบบนี้ อย่าให้เพื่อนพี่มันเจอนะ รับรองโดนบังคับซื้อครีมแน่”

            “ห้า ๆ ”

จริงของซินดี้ เพราะเพื่อนแต่ละนางของเธอต่างก็เป็นเจ้าแม่ขายของทั้งนั้น กิ่งฟ้าเองก็เคยซื้อใช้เองบาง ไม่ใช้บ้าง ซื้อ ๆ ไปเพราะจะได้ช่วยกันทำมาหากิน อยู่วงการนี้ต้องช่วยกัน ไม่เช่นนั้นจะอยู่ลำบาก

            “นี่ผมมารับเร็วไปหรือเปล่าครับ”

ปีเตอร์ก้าวเข้ามาพร้อมกับบิดข้อมือเพื่อดูเวลา

            “แหม คุณปีเตอร์ไม่ได้มาเร็วหรอกค่า  ก็แฟนคุณสิคะ มัวแต่นั่งหงอย กว่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าได้ ในเมื่อคนปลอบใจมาแล้ว ซินดี้คงไม่มีความหมาย ไว้เจอกันนะคะ”

            “อ้าวพี่ซินดี้ ไม่ไปทานข้าวด้วยกันละคะ”

            “ใช่ครับ ผมว่าจะไปร้านใกล้ ๆ นี่เอง”

            “ขอบคุณนะคะ แต่ไว้โอกาสหน้าดีกว่าค่ะ เพราะซินดี้ก็มีนัดกับปู้ชายยย เหมือนกันค่ะ”

ซินดี้พูดพร้อมกับเกาะแขนปีเตอร์แล้วบิดตัวไปมาด้วยความอาย

            “อย่างนี้นี่เอง”

            “งั้นขอให้ได้ขอให้โดนนะครับ”

            “ว้าย คุณปีเตอร์ น่าเกลียด”

ว่าแล้วเธอก็ใช้กำบั้นใหญ่ ๆ แต่ทุบลงบนแขนของปีเตอร์เบาๆ แก้เขิน ถ้าหากเธอรัวกำปั้นตามขนาดตัวอันบึกบึนของเธอละก็ มีหวังผู้ชายร่างกำยำอย่างปีเตอร์ก็เซได้เหมือนกัน

             “นี่กิ่งฟ้าสอนภาษาไทยคุณปีเตอร์แบบนี้ไม่ดีนะ   ทาาาลึ่งอะ”

            “กิ่งเปล่านะพี่ซินดี้ ปีเตอร์เค้าเรียนรู้เองต่างหาก”

            “ซิ ไม่เอาละ ไปดีกว่า เบื่อคู่นี้ละ”

ซินดี้ก้าวเท้ายาว ๆ ออกไป ปล่อยให้ทั้งคู่ยืนหัวเราะกับท่าทางอันน่ารักของเธอ

            “ผู้หญิงคนนั้นยังไม่ติดต่อกลับมาเหรอ”

กิ่งฟ้าไม่ตอบ เอาแต่ส่ายหน้าน้อย ๆ  คืนนั้นหลังจากส่งเทวิกาที่ร้านอาหาร กิ่งฟ้าก็ได้เล่าเรื่องเธอกับเทวิกาให้ปีเตอร์จนปีเตอร์เข้าใจ

            “ผมว่าต้องให้เวลาเค้าสักหน่อย ความจริงก็คือความจริง”

            “ค่ะ”

กิ่งฟ้ายิ้มแห้งให้ชายหนุ่ม แล้วทั้งสองก็เดินออกไปขึ้นรถเพื่อตรงไปยังร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลนัก กิ่งฟ้ากับปีเตอร์คบหากันได้ประมาณครึ่งปี แรก ๆ อาจจะโดนแอนดี้บ้างจากต้นสังกัดแต่เวลาก็ได้พิสูจน์แล้วว่าทั้งคู่นั้นน่ารัก ปีเตอร์ก็ให้เกียรติกิ่งฟ้า นอกเหนือจากเวลาทำงานกิ่งฟ้าก็ชวนปีเตอร์ไปบริจาคของให้แก่เด็กกำพร้าบ้าง หมาแมวบ้าง ซึ่งทั้งสองไม่ได้สร้างภาพแต่อย่างใด และไม่เคยที่ออกมาบอกสื่อว่าตนทำนู้นนี่เพื่อสังคม ทำให้คนในวงการเอ็นดูทั้งคู่และคิดว่าคู่นี้เหมาะสมกันที่สุด

            “คุณจะเข้าบ้านก่อนไหมคะ”

            “ก็ดีนะครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณเหมือนกัน”

หลังจากที่ทั้งสองทานข้าวเสร็จปีเตอร์ก็มาส่งกิ่งฟ้าที่บ้านหลังใหม่ที่สร้างจากน้ำพักน้ำแรงของเธอ และเธอได้ย้ายเข้ามาอยู่ได้ไม่นานมานี้เอง ขนาดข้าวของของเทวิกาเธอก็เพิ่งใช้เวลาในการรื้อออกมาเพื่อจัดไว้ประหนึ่งว่าเทวิกาได้อาศัยอยู่กับเธอด้วยกันตอนนี้  ปีเตอร์เองเมื่อเห็นรูปถ่ายและข้าวของของเทวิกาก็รู้สึกสงสารกิ่งฟ้าขึ้นมาจับใจ รูปคู่ของสองสาวในห้องนอนทำให้ปีเตอร์รู้ว่าทั้งคู่เป็นเพื่อนที่รักกันมาก

            “นั่นแหละค่ะ คนที่เราช่วยคืนนั้น”

            “ครับ ผมเชื่อแล้วครับว่าคุณจำคนไม่ผิด ใช่คนเดียวกันจริง ๆ”

            “ว่าแต่คุณมีอะไรที่จะบอกกิ่งเหรอคะ”

            “ผมรักคุณ”

            “แค่นี้เหรอคะ ทำอย่างกะไม่เคยบอกกันแน่ะ”

กิ่งฟ้าหัวเราะออกมา แล้วเดินหนีเขา ออกจากห้องนอนของเธอ จริงอยู่ที่เขาเคยบอกเธอออกจะบ่อย แต่ครั้งนี้สายตาของเขาดูจริงจังนัก

            “คือผมอยากไปพบพ่อแม่ของคุณ”

เขาสวมกอดเธอมาจากด้านหลัง ซึ่งตอนนี้เธอแหวกม่านมองออกไปด้านล่างของสวนหย่อมที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์

            “คุณเคยเห็นหน้าพ่อกับแม่กิ่งแล้วนิคะ”

            “มันเหมือนกันที่ไหน พบอยากเธอท่านตัวจริง ไม่ใช่ทางวีดีโอคอล ผมอยากจะหมั้นคุณไว้ก่อน”

            “หมั้น  ไม่เร็วไปหน่อยเหรอคะ”

กิ่งฟ้าคลายอ้อมกอดออกแล้วหันไปทางเขา แสดงสีหน้าอย่างเป็นคำถาม

            “ผมรู้ว่าเวลาที่ผ่านมามันอาจจะน้อยเกินไป แต่ผมอยากจะทำตามประเพณีของคุณ คนไทยถือไม่ใช่เหรอครับ”

            “แต่ อืมก็ใช่ค่ะ”

            “ผมก็อายุใกล้จะสามสิบแล้วนะ อันที่จริงผมไม่ค่อยอยากให้คุณรับงานเยอะหรอกนะ คุณจะได้มีเวลาพักผ่อน  ผมจริงจังกับคุณนะและผมคิดดีแล้วว่าผมเลือกคนไม่ผิด หรือว่าคุณมีอะไรขัดข้องรึเปล่า”

            “อืมก็ไม่นะคะ คุณดีกับกิ่งคอยเอาใจใส่เหมือนกับเรารู้จักกันมานาน”

            “แสดงว่าคุณเห็นด้วยใช่ไหมครับ”

            “ได้ค่ะ  แต่คุณต้องช่วยกิ่งสืบเรื่องวิก่อน ตราบที่กิ่งยังไม่ทราบความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ กิ่งคงไม่มีความสุขหรอกค่ะ”

ปีเตอร์ชั่งใจสักพัก ก่อนที่จะตอบตกลงเธอ เพราะเขาเองก็เป็นนักธุรกิจรู้จักคนในวงการนี้ก็มาก เผื่อเทวิกาไม่ติดต่อกิ่งฟ้ากลับมา เขาจะได้สืบหาบ้านชื่อของคนที่เทวิกาบอกว่าเป็นแฟนของเธอในคืนนั้น

            “งั้นวันนี้ผมขอจองคุณไว้ก่อนได้ไหม”

ปีเตอร์ไม่รู้ว่าจะใช้คำพูดว่าอย่างไรดี เพื่อที่จะให้กิ่งฟ้าเข้าใจ เมื่อกิ่งฟ้าทำท่างุนงงเขาจึงใช้ภาษากายแทน

            “อย่าค่ะ”

ปีเตอร์โน้มตัวลงหมายจะจูบตรงที่ปากหยักสีชมพูระเรื่อ แต่โดนกิ่งฟ้าเอามือมาบังไว้

            “ทำไมละครับ ก็ทำอย่างที่คนรักเค้าทำกัน อย่าว่าอะไรผมเลย ผมอดใจไม่ไหวจริง ๆ ตั้งแต่คบกับคุณผมก็ตัดผู้หญิงที่ผมเคยคุยด้วยจนหมด เพราะหัวใจของผมยกให้คุณคนเดียว ถ้าคุณยังไม่พร้อมก็ไม่เป็นไรนะ ผมเข้าใจเรื่องแบบนี้ผู้หญิงคงจะคิดมาก”

ปีเตอร์อาจจะรู้สึกเสียดาย แต่ก็ตามใจกิ่งฟ้า เพราะเขาก็ต้องการใจและร่างกายของเธอเมื่อเธอพร้อมเท่านั้น

            “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ คือ คือ คุณไม่ใช่คนแรกของกิ่ง บางทีคนอย่างกิ่งก็ไม่คู่ควรกับคุณหรอก”

กิ่งฟ้าก้มหน้างุด คิดถึงเรื่องที่เลวร้ายที่เคยเกิดขึ้นกับเธอ แต่ปีเตอร์ช้อนคางเธอมามองด้วยสายตาดุ

            “ทำไมคุณถึงดูถูกตัวเองแบบนี้ ไม่ว่าคุณจะผ่านอะไรมา นั่นมันคืออดีต แต่ตอนนี้คุณอยู่กับปัจจุบัน คุณอยู่กับผม ผมจะปกป้องคุณเอง ทุกคนล้วนเคยทำผิดพลาดมาก่อน เว้นเสียว่าคุณเก็บมันมาคิดแล้วบั่นทอนตัวเองเสียเปล่า ๆ ”

คำพูดของปีเตอร์ชั่งแทงใจดำเธอจริง ๆ เขาไม่ได้รู้เรื่องเธอหรอก แต่คำปลอบโยนของเขามันช่วยฉุดสติของเธอให้กลับมา ทำให้เธอใจชื้นขึ้น เห็นแสงสว่างของโลกนี้อีกครั้ง ตอนนี้หัวใจของเธอมันพองโตจนคับอก และอยากจะตอบแทนเขาที่ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น เธอสวมกอดเขาเพื่อรับไออุ่นจากกายของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอทำอย่างนี้กับปีเตอร์ มันแนบแน่นกว่าการกระทำที่ผ่านมา มีหรือชายหนุ่มจะไม่ยินดี

            “ขอบคุณนะคะ”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha