แผนร้อนซ่อนเสน่หา(20+)จบ

โดย: ผรัณดา



ตอนที่ 46 : แพะรับบาป


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

              ตึ่ก  ตึ่ก ตึ่ก”

ปารดายืนดูคุณนายจกจากชั้นบน คุณนายร้องขอชีวิตเสียงดังแต่เธอไม่ได้สลดในน้ำเสียงเลย เธอก้าวลงบันไดแล้วยืนใกล้ ๆ มองดูอย่างใจเย็น เธอรอให้นมหอมกลับเข้ามา

            “ช่วยด้วยค่ะนม”

            “ว้าย เกิดอะไรขึ้น  เรียกรถโรงพยาบาลที”

            “คือ ตอนที่ดาด้าเดินขึ้นบันไดนะสิ ได้ยินเสียงคุณป้ากับยัยวิเค้าทะเลาะกันเสียงดัง ดาด้าก็เลยเดินลงมารอที่โซฟา เพื่อให้เค้าคุยกันก่อน แต่ดาด้าไม่คิดเลยว่าเทวิกาจะโหดร้าย ผลักคุณป้าจนตกลงมาแบบนี้ ดาด้าเสียใจที่ช่วยคุณป้าไว้ไม่ทัน ฮือ ๆ ๆ ๆ”

            “คุณผู้หญิงคะ คุณผู้หญิงอย่าเป็นอะไรนะ รถกำลังมาแล้วค่ะ”

นมหอมเขย่าร่างของคุณนายเบา ๆ โดยที่ไม่รู้ว่าผู้หญิงที่นอนกองอยู่มีลมหายใจหรือไม่

 

            “เกิดอะไรขึ้นครับนม”

            “คือ”

            “ด้าอยู่ในเหตุการณ์ค่ะ พี่เหม ด้าจะเล่าให้ฟังนะคะ”

เหมกรรีบมาโรงพยาบาลเพราะได้ข่าวว่ามารดาของตนประสบอุบัติเหตุ  เมื่อมาถึงโรงพยาบาลก็เห็นนมหอมและปารดาเฝ้าอยู่หน้าห้องผ่าตัด  นมหอมไม่ทันได้อธิบายหญิงสาวก็เสนอตัวที่จะเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างเอง  ปารดาใส่สีตีไข่จนเหมกรโกรธจัด เขากัดกรามและกำหมัดเพื่อระงับความโกรธสุดขีด ไม่คิดว่าคนที่เขาไว้ใจจะทำร้ายกันได้ลงคอ

            “เป็นไง โซดา บ้านใหม่สวยเปล่า”

            “ไม่มีเสียงตอบรับจากโซดา”

            “มันคงยังไม่ชินนะวิ  ไป  เข้าบ้านกัน”

เทวิกามาถึงบ้านของกิ่งฟ้าก็รู้สึกโล่ง แต่หารู้ไม่ว่า เธอกำลังตกเป็นผู้ต้องหาพยายามฆ่าคน ทั้ง ๆ ที่ไม่มีส่วนรู้เห็นอะไรเลย

 

            “วิเก็บข้าวของไปหมดเลยเหรอนม”

            “ค่ะคุณหนู รวมทั้งเจ้าโซดา คุณวิเธอพาไปด้วย”

            “หยุดเรียกเค้าว่าคุณได้ละ เทวิกาเธอมันร้ายนัก ผมผิดเองที่พาคนอย่างเธอมาทำร้ายคนที่ผมรัก ไม่ว่าเธอจะหนีไปที่ไหน ผมขอสัญญาว่าผมจะไปล่าเธอมาให้ได้”

            “คุณหนู นมว่าเรื่องแบบนี้ต้องถามความกันให้ดีก่อนนะคะ  ดูท่าทางแล้ว เธอก็ไม่น่าจะโหดเหี้ยมขนาดนี้ คุณหนูยังไม่รู้ใจเธออีกเหรอคะ”

            “นม”

เหมกรตวาดหญิงวัยเดียวกับแม่ของเขา

            “เอ่อ ผมขอโทษ ขอผมคิดอะไรคนเดียวนะครับ ผมเหนื่อยเหลือเกิน”

            “ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ คุณหนูพักผ่อนเถอะ เรื่องคุณผู้หญิงไม่ต้องเป็นห่วง เพราะคุณหมอก็บอกแล้วว่าเธอพ้นขีดอันตรายแล้ว”

            “ครับ”

เหมกรถอนใจใหญ่ เขาเครียดจนบอกไม่ถูก หมอบอกว่ามารดาของเขาโชคดีมาก แม้อาการจะหนักอยู่แต่ต้องใช้เวลาในการรักษาสักระยะ

 

            “คุณแม่ครับ ผมอยู่นี่นะ ผมสัญญาว่าต่อไปนี้ผมจะดูแลคุณแม่ให้ดีกว่านี้”

มารดาของเขาไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา แต่น้ำตาของหล่อนไหลมาเป็นทาง

            “คุณป้าคะ  ดาด้ามาเยี่ยมค่ะ  ได้ข่าวว่าคุณป้ายังพูดไม่ได้เหรอคะ ดาด้าจะดูแลคุณป้าเองนะคะ”

            “อื้อ อื้อ”

            “คุณป้านี่ดาด้าเองนะคะ  พี่เหมคะ คุณป้าความจำเสื่อมแน่เลยค่ะ”

            “ วันนี้คุณแม่คงไม่สะดวกจะรับแขก”

            “แต่ดาด้าจะมาเป็นพยาบาลพิเศษให้คุณป้านะเนี่ย”

            “ผมหมายถึง คุณควรกลับไป”

คุณนายสายมณีเมื่อเห็นปารดาก็ตกใจ เธอจำได้ทุก ๆ คำพูดและทุก ๆ การกระทำของปารดา  ปารดาเองเมื่อรู้ว่าคุณนายอาการหนักและพูดไม่ได้ก็ดีใจใหญ่ รีบมาโรงพยาบาลทันที  และต้องผิดหวังเพราะเหมกรเองไม่ได้ต้องการให้เธออยู่เลย คุณนายเองเมื่อเห็นเธอก็กลัวซะยิ่งกว่าเห็นผีเสียอีก เธอเดินกระฟัดกระเฟียดโดยที่ไม่ลืมวางกระเช้าผลไม้ไว้ข้าง ๆ เตียงผู้ป่วย

 

            “อือ อื้อ อัก แอ้”

            “อะไรนะครับ ผมฟังไม่ถนัดครับ  คุณแม่หิวเหรอครับ”

คุณนายส่ายหน้า

            “อื้ม ดื่มน้ำเหรอครับ”

คุณนายส่ายหน้าอีก

            “รึคุณแม่จะนอนพักผ่อน”

คราวนี้เธอยอมนอนลงเพราะสิ้นหวังที่สื่อสารกับเหมกรไม่รู้เรื่องสักที รอให้มือสามารถกำปากกาได้ก่อนค่อยเขียนสื่อสารกันใหม่

 

            “วิ นี่ใช่คุณแม่ของคุณเหมรึเปล่า ”

เทวิการับหนังสือพิมพ์จากกิ่งฟ้าไปดู

            “ใช่จริง ๆ ด้วย เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ตอนที่วิออกมาเหตุการณ์ยังปกติอยู่เลย  แต่ตอนที่ออกมานั้นเห็นยัยป้าดาอยู่ที่นั่น”

            “แล้วเค้าเขียนข่าวว่าไงละ”

            “สายไฮโซรุดเยี่ยม คุณนายสายมณี รัตนราชคช ประสบอุบัติเหตุตกบันได อาการหนัก ลูกชายนักธุรกิจหนุ่มเฝ้าไม่ห่าง”

            “น่าสงสารจัง”

            “คุณเหม”

            “ว่าไง วิจะกลับไปหาเค้ารึเปล่า ตอนนี้ยังไม่สายนะ”

            “ไม่ละ ต่อให้วิกลับไปอาการของคุณนายคงไม่ดีขึ้น  แต่อาจแย่ลงมากกว่า”

เทวิกาวางหนังสือพิมพ์ลงบนตัก สายตาเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง ส่วนในใจกำลังคิดสงสารสองคนแม่ลูก  ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะคิดถึงเธอบ้างหรือไม่



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha