แผนร้อนซ่อนเสน่หา(20+)จบ

โดย: ผรัณดา



ตอนที่ 51 : แผนสุดท้าย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“รีบมานั่งสิโยมเหม จะได้ว่าไปพร้อม ๆ กัน”

วันนี้เทวิกาจัดแจงมาวัดแต่เช้า เธอมาทำบุญและกรวดน้ำไปให้ลูกที่เพิ่งแท้งไป  เมื่อเธอกำลังฟังพระสวดบทสำคัญ  เหมกรก็เดินเข้ามาพอดี  ถ้าไม่ใช่กำลังอยู่ในช่วงสำคัญ ป่านนี้เธอคงลุกหนีเขาไปแล้ว

           

            “ อืม  เสร็จแล้วละ     มาจากคนละที่ แต่ใจเดียวกัน ที่ผ่านมาก็ได้ชดใช้กรรมที่เคยก่อมาด้วยกัน ตอนนี้หมดเคราะห์กรรมแล้ว ขอให้โยมทั้งสองได้หมั่นทำบุญร่วมกัน ชีวิตจะได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ หมดเคราะห์หมดโศกสักทีนะโยม ต่อไปนี้จะคิดจะทำอะไรก็คิดให้ถี่ถ้วน เพราะเราไม่สามารถย้อนอดีตไปแก้ไขอะไรได้นะ      โยมเหมก็เหมือนกัน”

            “ครับหลวงลุง”

            “หัดทำใจให้มันเย็นกว่านี้สักนิด อย่าปล่อยให้เลือดร้อนเกินไป ไม่เช่นนั้นจะเสียของรักอย่างไม่มีวันได้กลับคืน”

            “ครับหลวงลุง ผมจะพยายามทำตามที่หลวงลุงสอนครับ”

วันนี้เหมกรโกนหนวดโกนเครา ผิดกับวันที่เธอเจอเขาครั้งสุดท้าย เธอไม่คิดว่าจะมาพบกันที่นี่ เพราะวัดออกจะมีอยู่มากมาย เมื่อเสร็จธุระแล้วทั้งสองลาพระท่านแล้วเดินออกมาโ ดยหญิงสาวรีบก้าวยาว ๆ เพื่อไม่ให้ชายหนุ่มตามมาทัน

            “ให้พี่ไปส่งนะ”

            “มาเองได้ กลับเองได้”

เหมกรสะกดกลั้นน้ำตาไว้ ทำไมใจเธอถึงได้แข็งแบบนี้ เขาหมดหนทางที่จะแก้ตัวจริง ๆ เหรอ

            “แล้วคุณจอดรถไว้ที่ไหนละ”

เขาหันไปหาหญิงสาว ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากเธอ รีบคว้าตะกร้าในมือของเธอมาถือไว้เอง แล้วพาเธอไปยังรถของเขา

            “นี่มันไม่ใช่ทางที่จะกลับนิ”

            “ใครบอกวิละ ว่าพี่จะไปส่งวิที่บ้าน”

            “จอด ชั้นไม่น่าหลงกลคุณเลย”

เทวิกาพยายามเปิดประตู แต่เขาได้ล็อคไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ทำให้เธอได้แต่นั่งหน้าบึ้ง หันหน้ามองข้างทางจนหลับไป

            “คุณวิคะ  ลงได้แล้วค่ะ”

            “มะลิ นี่ที่ไร่เหรอ”

            “ใช่ค่ะ มะลิคิดถึงคุณวิจังเลยค่ะ”

เหมกรลงจากรถ แล้วให้มะลิมาปลุกหญิงสาวที่กำลังหลับอยู่  คนงานต่างมาพูดคุยทักทายกับเธอจนหายคิดถึง

            “ค่อยคุยกันวันหลังเถอะ  ไหนว่าจะรีบไปไง”

            “พี่ ๆ จะไปไหนกันเหรอคะ”

            “เราหยุดยาวห้าวันค่ะ เลยจะรีบกลับบ้าน”

            “หนูไม่รู้ว่าคุณวิจะมาด้วย  งั้นหนูไม่ไปละอยู่กับคุณวิดีกว่า”

มะลิเสนอความเห็นว่าจะไม่กลับบ้าน แต่จะอยู่ไร่กับเจ้านายคนสาว

            “นังมะลิ แกจะบ้าเหรอ แกจะอยู่เป็น ก ข ค ง หรือไง  ไป๊ ขึ้นรถ”

สามีของมะลิกล่าวเอ็ดหล่อนเบา ๆ  แล้วพากันขึ้นรถปล่อยให้เทวิกายืนงง

            “วิขอติดรถไปด้วยคนนะคะ”

            “มานี่ คนสวยต้องอยู่ที่นี่กับพี่เข้าใจมั้ย”

            “ไอ้คนบ้า คนผีทะเล คุณมันแผนเยอะ”

เหมกรจับหญิงตัวเล็กพาดขึ้นบ่าของเขา แล้วเดินเข้าบ้าน เทวิกาได้แต่ด่าทอและทุบหลังหนาของเขาจนเสียงดัง อัก ๆ

            “นี่จะอยู่ที่นี่จนคนงานกลับมาเหรอ  แล้วคุณไม่เป็นห่วงคุณแม่หรือไง”

            “ใช่  จะอยู่ยาววววววว   เรื่องคุณแม่ วิไม่ต้องห่วง เพราะคุณแม่เกือบหายเป็นปกติแล้ว”

เทวิกากอดอกแน่น  ตั้งแต่วันที่เขาจูบเธอ เธอก็ไม่กล้าไปเยี่ยมคุณนายอีกเลย เกือบเดือนเห็นจะได้

            “พาชั้นกลับเดี๋ยวนี้ พรุ่งนี้ชั้นมีนัด”

            “นัดกับใคร บอกมานะ”

            “ไม่จำเป็น”

            “ถ้าไม่บอก รับรองคุณจะเสียใจ”

เหมกรยื่นหน้าเข้ามาใกล้หญิงสาว ใช้สายตาเหมือนคนที่หื่นกระหายจนหญิงสาวรู้สึกขนลุกเกรียว

            “ไอ้ลามก  ชั้นจะทำงาน ปีเตอร์หางานให้ เห็นบอกเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ ถ้าไปในนามปีเตอร์เค้าจะพิจารณาเป็นพิเศษ”

สายตาของหญิงสาวตอนนี้เป็นประกาย กำลังคิดถึงอนาคตที่สวยหรู

            “หยุด พี่ไม่ให้วิไป ถ้าเกิดเจ้าของบริษัทเป็นผู้ชายละ  ไม่ ไม่ พี่ไม่ยอมให้เมียของพี่ไปทำงานกับใครแน่”

            “ใครเป็นเมียคุณ”

            “ก็วิไง”

            “จบก็คือจบ”

            “จบไม่ได้ง่าย ๆ หรอก เพราะพี่รู้ว่าใจวิยังเป็นของพี่”

            “ไม่จริง”

            “งั้นลองวิไปสมัครดูสิ พวกนักธุรกิจในเมืองไทยพี่รู้จักทั้งนั้น  พี่จะไปประกาศว่าวิคือเมียของพี่ ทุก ๆ ส่วนบนร่างกายของวิมันคือของพี่”

            “เปรี๊ยะ”

ทุเรศสิ้นดี  คุณอย่ามาทำสกปรกกับชั้นนะ

            “ชั้นเกลียดคุณ  เกลียดตั้งแต่วันที่คุณกล่าวหาว่าชั้นทำร้ายแม่ของคุณ  และวันที่ชั้นเกลียดมากที่สุดคือ วันที่คุณไม่รับสายชั้นจนต้องเสียลูกของเราไป”

จบคำของเทวิกาก็ได้ยินเสียงฟ้าผ่า จนเทวิกาเองต้องตกใจจนตัวสะดุ้งโหยง แต่เหมกรเหมือนถูกฟ้าผ่าเข้าไปในใจ จนไม่สามารถขยับกายได้ เขารู้สึกตัวชา ปากชาจนพูดอะไรไม่ออก เขาก็รู้ตัวเองว่าทำผิดกับเธอมากมาย แต่ไม่รู้ตัวว่าเธอจะเกลียดตัวเขาได้ถึงขนาดนี้ เหมกรหันหลังเดินออกจากบ้านเข้าไปในไร่ เขาเดินแบบไร้จุดหมายปลายทาง คิดว่าที่ผ่านมามันเกิดอะไรกับใจของเขา ตอนนี้ท้องฟ้ามืดครึ้ม เสียงฟ้าคำรามเป็นระยะ ๆ บ่งบอกว่าอีกไม่นานเมฆที่กำลังก่อตัวมืดเทาจะร่วงลงมา เทวิกาก็สึกโล่งใจที่ได้พูด คำพูดที่เธอรู้สึกจริง ๆ แม้จะยังรักเขา แต่ความโกรธแค้นก็ยังคงอยู่ในใจคอยปิดกั้นไม่ให้ตัวเองใจอ่อนยอมเขาง่าย ๆ แต่ตอนนี้เธอรู้สึกดีขึ้นที่ได้บอกเขาไปตรง ๆ รู้สึกดีที่เหมือนได้เอาคืนเขาสำเร็จ  เพราะตอนนี้รับรู้ได้ถึงความรู้สึกบอบช้ำจากคำพูดที่เธอด่าทอเขา  เธอยังจำได้ดีวันที่เธอปวดท้องจนแทบจะขาดใจ หวังจะโทรไปขอความช่วยเหลือจากเขา แต่เหมกรเองที่ไม่แม้แต่จะโทรกลับ และเขายังคิดอีกว่าเธอคือผู้ที่ทำร้ายจนคุณนายได้รับบาดเจ็บ ไม่ให้โกรธและเกลียดเขาได้อย่างไร ไม่โดนกับตัวเองใครจะเข้าใจ เพราะสิ่งที่เธอสูญเสียคือชีวิตน้อย ๆ  ที่เธอรู้สึกผูกพันทั้ง ๆ ที่ทราบดีว่าเขาไม่ได้อยู่กับเธอแล้ว

 

            “คุณ”

เทวิกายืนหน้าบ้าน ตะโกนเรียกชื่อเขา เป็นเวลาเกือบชั่วโมงแล้วที่เขาเดินออกไป ตอนนี้ฝนเริ่มตกพรำ ๆ  เธอเองใช้เวลาที่เขาไม่อยู่คิดทบทวนสิ่งต่างๆ เหมือนกัน แม้จะรู้สึกสะใจในตอนแรก แต่ตอนนี้เมื่อทุกอย่างที่มันอัดอั้นได้ระเบิดออกมาหมดแล้ว เหลือแค่ใจดวงเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยผู้ชายที่ชื่อเหมกร 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


สงสารคุณเหม อยากอ่านต่อTT
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha